BONIBS

Restauracyjny Kosz-mar

2011-11-27T22:04:00.003+01:00

Musisz drogi czytelniku wiedzieć, że bardzo lubię jeść. Można wręcz powiedzieć, że jedzenie, obok grania, jest jedną z moich pasji. Sam trochę gotuję i często chadzam do knajp gdy mam lenia. Nie jestem wybredny. Jem wszystko od kebaba po sushi. Zjem kaszankę, szpinak, a nawet pochwalę dobre wegetariańskie danie. Gdy jestem głodny idę tam gdzie dają dużo, smacznie i szybko. No właśnie, ale w restauracjach szybkiej obsługi dzieje się coś niedobrego. Otóż chcą one urastać do rangi wykwintnych restauracji utrudniając konsumentom życie. Przedstawię ten przykry proceder na przykładzie Da Grasso.

Czytaj więcej »

Praca marzeń z dzieciństwa

2011-11-26T14:26:00.008+01:00

Każdy, kiedy myślał, kim zostanie w przyszłości. Jedni i chcieli być strażakami, inni lekarzami, a była też taka grupka, która chciała zostać czymś kompletnie innym (jak Borysem Godunowem - pierwszym oblatywaczem Atlantyku bez szalika jak mój kolega. Ale to opowieść na inna sesję terapeutyczną.).

Ja w swoich marzeniach zawsze widziałem siebie pracującego tam gdzie nie trzeba nic robić, aby dobrze zarobić. A ponieważ do polityki mnie nie ciągnęło, wybór padł na członka Komisji Kontroli Gier i Zakładów Liczbowych Lotto.

Czytaj więcej »

Twardziele walczą solo - Red Dead Redemption

2011-11-20T14:36:00.017+01:00

Płonące siodła, czyli kolejny gorący tytuł ze stajni Rockstar Games – czyli wstęp

Rockstar Games to firma niezawodna. Twórcy takich hitów jak seria GTA i Max Payne wpadli na prosty i zarazem genialny pomysł – zróbmy takie GTA… na dzikim zachodzie! Zamiast samochodów damy konie, zamiast Glocków i Kałachów - sześciostrzałowe Colty i strzelby Winchestera. Zamiast metropolii – pustynie i małe senne miasteczka. Wydany w 2010 r. na PS3 i X-Boxa Red Dead Redemption z miejsca stał się wielkim hitem wśród graczy, zebrał świetne opinie od recenzentów i do tej pory rozszedł się w kilkunastu milionach egzemplarzy. Ale o co w ogóle chodzi ?

Czytaj więcej »

Uncharted 3 - jeśli jeszcze się wahasz

2011-11-19T16:37:00.002+01:00

Ponieważ pierwsze recenzje nowych przygód Drake'a pojawiły się na tydzień przed premierą, a ja kupiłem grę dopiero tydzień po premierze, a zabrałem się do pisania dopiero teraz to szczegółowe opisywanie produktu mija się z celem. Każdy i tak jest już pewnie zbombardowany informacjami, opisami, screenami. Mało tego pewnie wiele osób jest już w połowie drogi do "platyny". No ale jeśli tu trafiłeś czytelniku znaczy to, że z jakiś powodów jeszcze się wahasz (i jesteś fantastycznym tropicielem trafiając akurat na tego bloga). Postaram się więc zrobić mały spis wad i zalet abyś wiedział co zrobić z zasobem portfela. Musisz wszak wiedzieć, że developerzy nie lubią jak pieniądze zalegają u konsumentów i koniecznie trzeba je gdzieś ulokować. Zaczynamy.

Czytaj więcej »

Facebook póki śmierć nas nie rozłączy ... i dłużej.

2011-11-17T23:33:00.006+01:00

Czy twoja przyszła śmierć i odejście z tego świata oznacza, że nigdy już nie zmienisz statusu na Fejsbooku? Nigdy nie podzielisz się ze znajomymi tym "Co lubisz" ? Nie ściagniesz nielegalnie kolejnego odcinka twojego ulubionego serialu? Dla mniej pojętych:

OCZYWIŚCIE ŻE TAK !!

Ale Panowie z Huang Jianbo, Zhao Ting, Wang Yushan, Ran Xiangfei i Mo Ran w wyniku chyba zakrapianej imprezy pełnej sake i ziół wszelakich śmią twierdzić inaczej..

Czytaj więcej »

Literówki czyli winny za dni życia po siatę winiary

2011-11-11T00:04:00.006+01:00

Dzisiaj w niczego-bezsensownym stylu o naklejkach informacyjnych w środkach komunikacji miejskiej oraz pomysłach na ich wizualną i merytoryczną „poprawę”.

Czytaj więcej »

The Cake is a Lie !

2011-11-09T23:14:00.003+01:00

No i stało się.. 2 Urodziny i 3 już odsłona strony powoli pokazuje swe nowe oblicze. Idąc tropem partii rządzącej hasło "Polska w budowie, więc strona na razie też" obowiązuje do odwołania. W miarę szybko dodatkowe elementy zostaną uzupełnione, przyciski będą klikać, linki dodane, fejsbook założony i jak się to w cholerę nie zawali to i doczekamy do kolejnych urodzin. Mimo lekkiego zastoju próbujemy ostatnio ruszyć tyłki i powrócić do częstszego pisania, bo jak to powiedział Czarny Ivo:

Czytaj więcej »

Twardziele walczą solo - Resident Evil 4

2011-11-06T20:27:00.003+01:00

Odkąd w 1968 r. film Georga Romero"Noc Żywych Trupów" urzał światło dzienne świat horrorów nigdy nie był już taki sam. To właśnie dzięki temu dziełu zombie tak mocno wgryzły się w popkulturę nie puszczając jej soczystego gardła aż do dziś. A że do nurtu popkultury należą także gry, zrodziła się piękna seria Resident Evil. Zombie walały się gęsto, a bohaterowie często byli uwięzieni w jakiejś .... uogólniając siedzibie i rozpaczliwe szukali ratunku przed wygłodzonymi monstrami. Czas jednak idzie do przodu, gatunek producentom wydaje się skostniały więc szuka się inspiracji gdzie indziej. Padło ewidentnie na slashery (bo chyba okładka powyżej od razu się kojarzy z Leatherface'em albo Jasonem Voorhees'em), a z skostniałej mechaniki dokonano przesiadki na rozgrywkę pełną akcji i swobody (niczym jak Simon Belmont porównując pierwszą Castlevanię z Super Castlevanią IV). Tak powstał, przynajmniej wg mojej teorii, w 2005 r. Resident Evil 4 wielkimi krokami depcząc charakter serii. Więc wszystko przepadło i nastał czas narzekania i stękania? Aaależ skąd! Obrano nie zły, a po prostu inny kierunek, a zapewniam, że grozy jest tu pod dostatkiem :)

Czytaj więcej »

"Pan Goździkowy" od bólu głowy.

2011-10-29T15:54:00.002+02:00

Zobaczyłem go znowu gdy szedł na mnie chodnikiem. Wysoki napakowany, pod prawą pachą z bukietem goździków...

Czytaj więcej »

Człowiek o tysiącu t-shirtów a każdy taki sam - Jeff Bridges

2011-10-29T15:32:00.001+02:00

Jeff Bridges jest idealną twarzą wszystkich proszków do prania. Nie dość, że przynosi na plan filmowy własną garderobę, to jego ulubiony t-shirt, mimo prawie 10 lat brudzenia, oblewania piwem i zwijania w supły, nadal zachowuje swą nieskazitelna biel. Ba ! Jeff Bridges nosi ją do dziś ! I mimo że tego nie widać, to za zbroja Iron mana czy to w futurystycznym kostiumie Trona wciąż można dostrzec ten charakterystyczny okrągły czarny kołnierzyk...

Anotherhappycustomer

Czytaj więcej »

Kraj kebabem i ayranem płynący ...

2011-10-13T21:35:00.003+02:00

...czyli Turcja. Dawno mnie tu nie było, a to dlatego, że w odróżnieniu do mojego rutynowego trybu życia tj. grania i podziwiania mojej tzw. "trzeciej nogi", spędziłem dwutygodniowy urlop właśnie w Turcji - konkretnie w Istambule z małą odskocznią na wschód kraju w okolice granicy z Syrią. Wyjazdy są dla mnie nietypowe więc zdecydowanie nie można nazwać mnie podróżnikiem lecz są rzeczy, które poruszyły mnie na tyle, że chciałem się nimi podzielić ze światem.

Czytaj więcej »

Człowiek o tysiącu twarzach a każda taka sama - Jason Statham

2011-10-06T19:58:00.004+02:00

Jason Statham to niezwykły aktor. W każdym filmie gra siebie, tak jak w filmach w których grał poprzednio, gdzie nie grał siebie, ale zachowywał się jak on - kopał, pił, robił rzeczy które mógłby zrobić tylko on - Jason Statham, w filmie, w którym wystepuje, grając siebie, ale nie jako on sam.

Anotherhappycustomer

W gruncie rzeczy chodzi o to że Jason Statham występował w każdym filmie w którym grał on.. Jason Statham.

Czytaj więcej »

Inteligencja komputerów

2011-09-28T19:10:00.001+02:00

Ot kolejny dzień w pracy. Zawsze, kiedy przychodzę do biura i odpalam komputer, aby odejść od niego po 8 godzinach (czy tam 6 jak nikt nie zauważy ciii..) Odnoszę wrażenie, że obecnie komputer, Internet nie tylko zaczyna zajmować nam czas, ale także w dużym stopniu poważnie zaczyna go kontrolować. I może nie jest to jeszcze poziom komputera Hal 9000 z filmu Odyseja kosmiczna 2001 (2010) to jednak gdyby komputery mogły już dziś porozumiewać się z nami głosowo to taka rozmowa wyglądałaby mniej więcej tak.

Czytaj więcej »

Reanimacja filmów w 3D

2011-09-15T22:47:00.002+02:00

Kiedy tak sobie patrzę na obecne filmy w kinach to mam wrażenie, że wszystkie dobre pomysły zostały już wykorzystane w poprzednim wieku. Bo obecnie, co mamy? Serie filmów "nastolatki jadą w las a tam wieśniak-kosmita-pedofil czy inne zmutowane robactwo, które chce ich zabić”, lub ekranizacje wszelkiej maści pomysłów od komisowych bohaterów poprzez fabuły gier komputerowych. Nic nowego. Co gorsza ostatnimi czasy producenci wpadli na jeszcze gorszy pomysł:

Czytaj więcej »

Contra The Movie

2011-09-06T12:51:00.002+02:00

Contra, choć stworzona w 1987 roku to do dziś uchodzi za najpopularniejszą (prócz Mario) grę w Polsce z okresu konsoli NES i kultowego Pegasusa. I choć gra w odróznieniu od innych tytułów z tamtych lat nie doczekała się swojej pełnoprawnej ekranizacji, zawsze uważałem, że ma w sobie wiele podobieństw do filmu z 1985 roku jakim był Rambo II . I tak oglądając Rambo myślalem o Contrze, a grając w Contrę kojarzył mi się Stalone z Opaską na czole. Aż w końcu , od niechcenia , pewnego popołudnia przy skrzynce browaru wyszło to..

Czytaj więcej »

Turystyczny przewodnik po Ameryce (FUCK YEACH )

2011-09-04T16:22:00.000+02:00

Ameryka ! Co za piękny kraj ! (A przynajmniej tak wygląda na mapach google earth i filmach ). Każdy kto myśli podobnie i chciałby tam pojechać (np w celach turystyczno-pozostawieniowo-zarobkowych) powinien na początku poznać jej kulturę i zwyczaje. Poniższy „Przewodnik po Ameryce” powinien pomóc w przygotowaniu się do podróży !

Ponieważ autor tekstu nigdy nie był w Stanach cała swoja wiedzę opiera na najdokładniejszym i najlepszym źródle informacji z jakiego czerpał wiedzę i był karmiony przez tyle lat - Hollywoodzkich filmach !

Więc zaczynajmy.

Geografia (Miejsca warte odwiedzin)

Pomimo setek huraganów, niezliczonych trzęsień ziemi, wielkich robotów, zmutowanych pająków ,ataków UFO oraz zamachów bombowych Nowy York jest nadal najpopularniejszym miastem i głównym centrum wszystkich wydarzeń w USA. Inne miejsca warte rozważenia podczas podróży do Stanów to: Waszyngton , Miami, Roswell oraz oczywiście Smallvile.

Zawody i kariera

Ameryka jest bardzo tolerancyjnym krajem , gdzie każdy kto przyjedzie - bez względu na rasę i kolor skóry może zdobywać karierę i spełniać się w tym co umie najlepiej. I tak:

Latynosi maja zapewnioną pracę jako sprzątaczki domowe i sprzedawcy kokainy,
Meksykanie kiedy nie przekraczają nielegalnie granicy ,robią pyszne taco i sprzedają kokainę,
Azjaci mają największy wybór zawodów: niezastąpieni jako mistrzowie walk, przywódcy tajnych zrzeszeń samurajów (amerykańskich samurajów oczywiście !), sprzedawcy kokainy, oraz - przy braku ambicji zawodowych, jako żywy towar w nielegalnie przewożonych kontenerach na statkach.
Taksówki zarezerwowane są dla obcokrajowców z Indii z obowiązkowym śmiesznym akcentem .Czasem jako informatycy w wielkich korporacjach pod warunkiem, że umieją tańczyć .
Turcy jak nie rozsadza ich energia do życia, to świetni piloci samolotów pasażerskich ( o ile nic nie stanie im na drodze) oraz sprzedawcy Kebabów .
Murzyni za to rapują i jedzą kurczaki kiedy nie sprzedają kokainy na ulicach. Czasem zostają policjantami o ile "nie są za starzy na to gówno".

W przypadku osób o białej karnacji przeważają zawody służbach specjalnych i policji (w tym często na stanowisku "bohatera-twardziela" lub weterana Wietnamu), kosmonautów, strażaków, super bohaterów, Charlejowów, lekarzy oraz jałopów z niewiarygodnym szczęściem życiowym. Warto dodać że bardzo często w tej grupie społecznej uważa się za stosowne dodanie "uzależnionych od alkoholu leków lub kokainy". Białe Kobiety z kolei przeważnie zadowalają się prostymi zawodami: reporterki, fizyka kwantowego, agentki służb specjalnych oraz troskliwej matki.

Edukacja i szkolnictwo

Edukacja w Stanach uważana jest za jedną z lepszych na świecie głównie dzięki skróconemu i prostemu etapowi szkolnictwa.

Podstawowa Nauka przeważnie rozpoczyna się od balu maturalnego a kończy na dyplomie ukończenia studiów. Profil każdej ze szkół bez względu na wybór jest "ogólny i o niczym" a jakiekolwiek specjalizacje są bardziej wyborem życiowym . Studia w stanach kształtują doskonałych kapitanów drużyn futbolowych, surferów, Cher-liderek, głupich lasek, psychopatycznych zabójców, trupów (lub zombie), wampirów oraz kujonów. Co ciekawe, istnieje możliwość zmiany (awansu) podczas studiów na inna specjalizację. I tak: kujonka po zdjęciu okularów i rozpuszczeniu włosów niemal od razu awansuje na cher-liderkę, Cher-liderka może awansować na głupia laskę , a głupie laski i kapitanowie drużyn dla odmiany mogą spróbować być martwi.

Każdy uczeń przeważnie posiada bogatych rodziców,najnowszą auto i nie ma żadnych trosk. W przypadku osób ze slamsów lub biednych rodzin, albo takich którzy mieli tragiczne przeżycia (śmierć rodziców) niestety pozostaje dalsza kariera w roli policjanta, strażaka lub prezydenta - co najmniej w stopniu bohatera lub zbawcy ludzkości.

Relacje międzyludzkie

Związki wyglądają różnie. Ci którym udaje się przeżyć ( dosłownie) studia łączą się w małe grupy przyjaciół gdzie każdy próbuje być z każdym we wszelkich możliwych kombinacjach. Bogate inteligentne i seksowne kobiety przeważnie do 30-stki mają status singla chyba że spotkają w pociągu, autobusie bogatego inteligentnego i super przystojnego samotnika.

Przemysł i technologie

Jeżeli chodzi o przemysł Stany uwielbiają robić odwierty. Robią je na morzu ,robią je w Afganistanie, robią je w ziemi (nawet do jądra planety), a czasem ,kiedy im się nudzi, wysyłają ekipę kosmonautów aby zrobili sobie odwierty na jakimś olbrzymim meteorze. Ekipa do odwiertów jest zawsze taka sama i składa się z najlepszych specjalistów od geologii: kowboja, seksownej pani fizyk, oszusta, weterana wojennego w roli pilota statku oraz jednej sztuki Rosjanina (z obowiązkowym świetnym Angielskim – akcent nie wymagany). Narzędzia w przypadku odwiertu nie odbiegają od standardów Światowych : ot zwyczajne wiertło i głowica atomowa. Zawsze.

Urbanizacja.

W stanach rozróżniamy następujące zabudowania: wieżowce, slumsy, doki portowe, opuszczone magazyny autostradę 66 oraz niezliczone place budowy. Każde miasto bez względu na wielkość i liczbę mieszkańców musi mieć dostęp do doków (gdzie jak wiadomo jest to najlepsze miejsce do spotkań) oraz posiadać co najmniej dwa magazyny z czego jeden na placu budowy.

Język

Każda osoba przebywająca w Stanach potrafi mówić po amerykańsku . Uwaga ta dotyczy zarówno ludzi jak i zwierząt, obcych i mutantów. Nie mówisz w języku "English?" nie przejmuj się. W stanach nawet małpy mówią po angielsku.

Religia.

W stanach wyróżniamy 4 główne religie: MTV, Impreza, Wall Strett I Chuck Norris. Z tym że po ostatnim krachu giełdy i zajętości Chucka wykonywaniem półobrotów ludzie tłumnie zbierają się w mecce Jersey Shore na imprezach organizowanych przez MTV.

Pieniądze.

System monetarny i walutowy opiera się na 3 walutach. Za parkometry i przejazdy na autostradzie płacimy małymi monetami. Czarno białe banknoty zarezerwowane są w przypadku chęci kupienia hot doga i pomocy biednemu na ulicy. Większe zakupy robi się za pomocą walizek z pieniędzmi. Nieważne ile w niej jest kasy, czy banknoty są sklejone czy porozrzucane w środku – jedna walizka odpowiada zawsze jednej transakcji (kupno samochodu, jachtu, zabicie kongresmena itp.). Kart płatniczych w Stanach się nie używa , gdyż każda próba kończy się zablokowaniem karty lub informacja o braku środków.

Prawdziwy mężczyzna cz. 3

2011-09-04T11:39:00.002+02:00

Kolejna, trzecia już część długo oczekiwanego (bo będzie już ponad tydzień ) cyklu Prawdziwy mężczyzna. Niech testosteron wam służy.

Higiena

Mężczyźni od początku mieli pociąg do brudu. Nie ma to jak ubabrać się grzebiąc w silniku samochodu, budując dom, wymazać się błotem celem uniknięcia wykrycia przez Predatora czy nawet usmarować się zmieniając "głupi" łańcuch w rowerze. Nawet widok innych ludzi w brudzie cieszy. Dobrym przykładem takiego widoku są kobiety walczące w kisielu.

Nie jest oczywiście tak, że mężczyzna mógłby żyć cały czas w gnoju, a hodowla grzybów na stopach i pod pachami to jakieś bardzo zacne zajęcie, ale 3-4 prysznice w tygodniu zupełnie wystarczają. Niezależnie od tego czy cały dzień rąbaliśmy drewno czy na kanapie wygodnie graliśmy na konsoli. Jedyne kosmetyki używane przez samców to tradycyjne mydło, dezodorant i - jeśli akurat nie zapuszczamy brody - pianka do golenia czy coś takiego (oczywiście golimy się wyłącznie ostrym kamieniem lub ewentualnie brzytwą).

Teraz kilka przykrych zjawisk jakie zauważyłem. Ponieważ nastały czasy gdzie mężczyźni zaczynają przykładać uwagę do wyglądu niekiedy nie mniejszą od kobiet dokonują zamachu na swój naturalny zapach i florę bakteryjną. Wydawanie i używanie perfum jest niewskazane. No już czasem można przymknąć oko i czym się tam psiknąć dla JEJ przyjemności na dzień kobiet, urodziny czy piątą rocznicę pierwszego wspólnego zjedzenia kotleta. Niech ma bo głupoty JĄ cieszą, ale nigdy dla podrywu. Podryw nie istnieje (patrz cz. 2). Kurna ale perfumy za 100+ zł to ja przepraszam niegodna feminizacja. Do tego niech jeszcze dojdą kremiki, żeliki, podkładziki, pomadeczki i stajemy się rodowitą kobietą. Chodzenie do ko..kosm.... przepraszam nie wiem czy "przejdzie mi to przez klawiaturę" .... ekhm... chodzenie do kosmmmetyczki to...to... jest najbardziej obelżywa rzecz do której doprowadził XXI wiek. Peeling, depilacja, maseczki na twarz......ma..ni..cure ..... bleeee. Uch ciężko było to wypisać w jednym zdaniu. To już nawet nie wymaga komentarza. To jest NIEMĘSKIE. Nigdy nie było i nie będzie. Choćby nie wiem jak wam wmawiali, jak bardzo zmieniały się opinie społeczne to zawsze pozostanie NIEMĘSKIE.

Nie chce też żeby zrozumiano mnie źle bo np wydmuchiwanie nosa bez chusteczki bezpośrednio na ziemię jest po prostu chamskie a nie męskie, szczególnie w towarzystwie przy stole.

Hobby

Jest to bardzo ważna rzecz wyróżniająca mężczyzn. Kobiety raczej rzadko je mają. przeważnie już od dziecka bawią się lalkami w dom, potem dorastają i bawią się mężem w dom plus całe życie dbają o swój wygląd i regulację masy ciała. Facet natomiast jest wiecznym dzieckiem. Gdy za dziecka bawi się resorakami to jak jest większy interesuje się motoryzacją, gdy za dziecka gra dużo w piłkę to gdy jest dorosły siedzi z browarem przed telewizorem i patrzy jak inni grają w piłkę (ta "aktywność" urosła do rangi rytuału), gdy za dziecka grał na konsoli to będąc dorosłym ... nadal gra na konsoli i to często wciąż na tej samej co za dziecka, i wreszcie gdy za dziecka bawił się figurkami GI Joe, żółwiami ninja czy innymi to oznacza, że ma pociąg to męskich torsów i będąc dorosłym staje się gejem .... hmm to oznaczałoby, że ja jestem gejem .... w tym przypadku musiałem coś pomylić. Nie wiem do czego prowadzi zabawa figurkami. Może chęć manipulacji ludźmi i przejęcie kontroli nad światem? Nie wiem.
Hobby jest jednym z najwazniejszych czynności w zyciu mężczyzny. To właśnie ono daje facetowi możliwość spełnienia się i zrelaksowania. Całe życie dookoła to dodatki lub przykre obowiązki. Zarabianie coraz więcej i więcej pieniędzy jak i kolejne awanse to ambicje wpajane nam przez żony/kochanki - i trzeba się im sprzeciwiać, leczenie kompleksów lub zwykła zachłanność. Facetowi wystarczy byt taki żeby rodzina dała mu spokój i starczyło na hobby.

Moje osobiste hobby ;-)

Samo hobby można podzielić na trzy kategorie. Pochodzenia syntetycznego (wszelkiego rodzaju majsterkowanie, mechanika, a w tym samochody, konsole, komputery, samoloty i ogólnie nauka o technice), naturalnego (ogrodnictwo, gotowanie, łowienie ryb, traperstwo i nauka o otaczającym nas świecie) oraz twórcze nie będące pochodzenia ani syntetycznego ani naturalnego. Każde jest równie ważne i męskie ale samochody i picie browaru przed meczem piłki wydaje się najpowszechniejsze.
Są jednak niemęskie pułapki w przypadku każdego hobby. Pokusy próżności sprawiające, że w mgnieniu oka z mężczyzn stajemy się pospolitymi ciotami. Zainteresowanie samochodami gdy mamy swoją brykę, czytam dużo o samochodach, baa interesujemy się na tyle że sami naprawimy silnik jest pełnokrwiście męskie. Jednak kupowanie samochodów drogich samochodów dla szpanu to zwykła głupota i frajerstwo. Kupowanie w ogóle drogich sprzętów po to tylko żeby je pokazać, a w ogóle się nimi nie interesując, nie znając się na nich to oznaka czystego lamusostwa. Wożenie dupy tramwajem z tabletem na kolanach oznaca ze albo jesteś uzależniony od płaskiego ekranu i nie potrafisz inaczej patrzeć na świat, jesteś pospolitym bogatym idiotą albo to specyfika twojej pracy i wtedy jesteś usprawiedliwiony .... tymczasowo! Szpanerstwo zawsze szło w parze z frajerstwem i należy się go wystrzegać.

Siła
Wiadomo, że nie wystarczy być szorstkim chujem żeby uchodzić za prawdziwego mężczyznę i jeśli nie jesteś w stanie odkręcić wieczka od słoika, wnieść pralki na 10 piętro czy zmienić koła w samochodzie bez pomocy lewarka to jest to jednoznaczne z byciem pospolitą kobietą z brodą i czym prędzej powinieneś zatrudnić się w cyrku. Niestety tak zacne i nobilitujące w męskim światku czynności jak rąbanie drewna, podkuwanie koni czy noszenie worów z pszenicą w miastach i nowoczesnych wsiach całkiem zaginęły i dziś mamy tylko, nie tak już męskie zamienniki jak siłownia i .... i chyba tylko siłownia, ewentualnie noszenie krat browaru.

Jednak i tu czyhają na nas pokusy, które tylko czekają by urwać nam jajca i zastąpić je cipką. Gdy chodzimy na siłownię to po to żeby być wielkim silnym bydlakiem lub po prostu silnym bydlakiem. Żadnego odchudzania żeby ważyć 60 kg i mieć kaloryferek do pokazywania na plaży. Owszem można mieć kaloryfer ale nie do pokazywania tylko jako efekt dobrego treningu i przemiany materii. Przecież trójboiści siłowi i sztangiści też mają często kaloryfery, a nie robią "rzeźby" tylko kosmiczną siłę. Oczywiście z góry nie słuchamy trenera który nam mówi o diecie tylko wpierniczamy mielone na potęgę. Wtedy urośniemy wielcy i silni. Owszem kobiety szukają często wychudzonych cipek (i do tego z długimi włosami bez zarostu) ale już tłumaczyłem relacje prawdziwy mężczyzna - kobieta przy okazji poprzednich części. Jednak gdy mamy możliwość rąbania drewna porzućmy sztangę i hantle i niech sypią się drzazgi.

To tyle przewodnika Prawdziwego Mężczyzny. Pamiętajcie, że aby właściwie podejść do tekstu należy przymrużyć jedno oko, podzielić tekst przez nieskończoność, pomnożyć przez wieczność i wyjdzie właściwy obraz ;-) Była to ostatnia część choć prawdopodobnie za jakiś dłuższy czas (mam wakacje po drodze) napiszę jeszcze tekst bonusowy uzupełniający. A na koniec dla podsumowania słowa pewnej meksykańskiej piosenki, którą poznałem dzięki podróżom Wojciecha Cejrowskiego.

Ja jestem król!

Mam pieniądze czy nie mam pieniędzy

Mam pracę czy nie mam pracy

Mam kochanki czy nie mam kochanek

Ja jestem król!

I nie będę przepraszał za nic!

Prawdziwy mężczyzna cz. 2

2011-08-23T20:15:00.000+02:00

Kolejna część poradnika jak rozpoznać prawdziwego mężczyznę lub jak się nim stać. Zależy jak kto na to patrzy. Jedziem.

Jedzenie

Zacznijmy od podstaw. Mężczyzna je mięso. I od razu odpowiadam na zarzuty typu "Jak to? To wegetarianin nie jest prawdziwym mężczyzną?" - TAK, wegetarianin w żadnym wypadku nie jest prawdziwym mężczyzną. Prawdopodobnie nawet nie jest mężczyzną tylko ewentualnie chłopięciem, ale zostawmy te mięsno - warzywne wojny na boku. Wracając do rzeczy. Nie dość, że mężczyzna je głównie mięso to pochłania je w bardzo dużych ilościach - " ile mu dać zjeść , to mu mało" (L. Tyrmand - Zły). Ważne jest też bardzo, że facet zjada posiłki zawsze do końca. Nie mazgai się jeśli coś jest niesmaczne. Jeśli jest zjadliwe - zje do końca. Jedyne przypadki niedokończenia potrawy mogą wynikać, iż posiłek jest totalnie obrzydliwy (np. nie ma w nim mięsa) lub był zatruty i konsument nie dotrwał do końca. Zjawiska takie jak resztki na talerzu czy wręcz modne dziś zostawianie niezjedzonego ciasta od pizzy doprowadzają prawdziwych samców do szewskiej pasji. Bardzo dobrym przykładem męskiego posiłku jest pieczony dzik i kufel piwa. Browar jest nieodłącznym elementem każdego posiłku.

Ponadto prawdziwy facet nie traktuje takich produktów jak np. słodycze, owoce, warzywa jako posiłki. Oczywiście je spożywa, gdyż są bardzo miłym dodatkiem, ale gdy w ciągu dnia zjadł np. tylko owsiankę, banana, jogurt i pączka to zapytany "Co dziś jadłeś?" odpowie "Nic". Jeśli natomiast by wymienił wszystkie powyższe oznaczać to być mogło, że jest wegetarianinem, homoseksualistą lub kobietą w przebraniu, która nas szpieguje czy przypadkiem jej nie zdradzamy.

Ubiór

Ponieważ gatunkowi homo sapiens zostały jedynie śladowe ilości futra na ciele, ludzie są zmuszeni do noszenia ubrania. Mężczyzna jako istota pragmatyczna nosi ubranie właśnie tylko z tego powodu, jako dostosowanie się do warunków atmosferycznych oraz zakrycie miejsc zarezerwowanych do scen łóżkowych. Dopuszczalnym lub nawet pożądanym dodatkiem są rożnego rodzaju kieszenie z racji tego, iż mężczyźni NIE noszą torebek, nawet tych "męskich", a wiadomo zawsze trzeba mieć pod ręką portfel, komórkę czy scyzoryk.

Wszelkiego rodzaju chusty, chusteczki, bandany pod czapki, łańcuszki, rzemyki, obrączki, sygnety (nie ma że to męska biżuteria!), opaski, koraliki, wisiorki, chujorki, jakieś gówniane aparaty na zęby noszone żeby nosić i inne duperszwance są ZBĘDNE. Mężczyźni nie noszą ozdób.Ozdoby noszą kobiety. Wychodzi na to że lwia część american raper wcale nie jest męska. Stali się bandą wystrojonych gogusiów choć początki mieli ciężkie. Może trochę przykładów z życia wziętych obnażających inne przykłady "ozdobnictwa". Noszenie okularów przeciwsłonecznych gdy świeci słońce jest w porządku. Wciskanie okularów we włosy aby zapobiec ich opadaniu jest niemęskie bo po pierwsze oznacza to, że włosy są długie (patrz cz.1), a po drugie oznacza t,o że okulary są używane w celach ozdobnych. Noszenie spodni ze specjalnie wyciętymi dziurami. Po co? Jak mam dziury w spodniach to jestem flejtuch ale jak mam celowo wycięte dziury to jest spoko? Bo tylko udaje flejtucha? Ooooo jaki buntownik, nie zależy mu bo ma dziury w spodniach ale w rzeczywistości to mu jednak zależy, bo to takie specjalna spodnie. Kurna co?! Logice w tym momencie pękła głowa. Niegdyś bardzo męskie były kapelusze (kowboje, czasy Al Capone itp). Niestety dziś je zdeprecjonowano i byle chłystek i golony na porcelanę wypierdek nosi stylizowane na lata 60' kapelutki, uwłaczając męskości twardzielom, którzy niegdyś je nosili. Noszenie obcisłych rzeczy? ... ....heh......nie. Czy facet ma podkreślać swoje kształty? Przepraszam a jakie facet ma kształty? Żadnych. Kobieta ma krągłą dupkę, krągłe piersi, bardzo ładne wcięcie w tali które podkreśla jeszcze bardziej ponętne krągłości. Facet tego nie ma. Jak jest chudzielec to wstyd, jak jest wieprzem to trudno, jak jest paker to czego by nie założył i tak widać, że jest potężny. Absolutnie nie ma czego podkreślać, a jeśli nawet jest to po co FACET miałby to robić? Żeby podrywać panienki? Patrz punkt niżej.

Podryw
Prawdziwy mężczyzna nie musi podrywać, bo nie jest on ani kogucikiem co musi oblecieć wszystkie kurki żeby poczuć się lepszym i fajniejszym ani szczeniaczkiem, który by zagłuszyć swoją żałosną samotność, zadowoli się każdą byle "suczką", która akurat łaskawie zgodzi mu się oddać. Prawdziwy facet po prostu któregoś dnia spotyka prawdziwą kobietę i zostają już razem. Ona rozpoznaje go w tłumie, on rozpoznaje ją i niepotrzebne są podrywy, żadnych śmiesznych godowych tańców. Nikt przed nikim nie udaje, że jest lepszy, nie nagina swoich zasad by się przypodobać. Maski są zdjęte i trwają razem zupełnie naturalnie. Oczywiście się adorują, dbają o siebie ale to już po tym gdy wiedzą, że się odnaleźli. Mimo wszystko niewykluczone jest, że zanim prawdziwy mężczyzna pozna prawdziwą kobietę, chętnie skorzysta z uroków innych kobiet, ot tak z nudów. Wtedy kobiety same się pchają w kolejce, a facet decyduje, która szansę dziś dostanie ;-)

Prawdziwy mężczyzna cz. 1

2011-07-31T21:36:00.001+02:00

Domyślam się, że z każdym kolejnym wiekiem kondycja mężczyzn staje się coraz bardziej zachwiana. Przecież zawsze musiał być podział na samców męskich i niemęskich. Problem ten nie ominął również XXI w., więc żebyście nie musieli jak Son Goku z Dragon Balla łapać ludzi za kroczę aby sprawdzić chłopiec to czy dziewczynka, piszę ten oto poradnik (ze względu na obszerność materiału podzielony na części). Uwzględnia on zarówno aspekty fizyczne mężczyzny jak i aspekty psychiczne i poglądowe. Zapraszam do lektury.

Włosy

Mają być krótkie. Najlepiej na jeżyka ale nieco dłuższe też mogą być. Fakt faktem muszą trzymać się ściśle definicji "krótkie". Jeśli czujesz, że zaczynają Ci włazić do uszu to, cytując pewnego księdza, "wiedz, że coś się już dzieje" i "że coś się burzy". Należy wtedy jak najszybciej udać się do najbliższego fryzjera i już w wejściu krzyknąć "Panie! Tnij! Na krótko!".

Na ulicach bardzo często można dziś spotkać grupki "chłopiąt", które rozmawiają między sobą, kto ma ładniejsze włosy. Wymieniają poglądy na temat pasemek i obgadują nieobecnych jakie to oni mają niemodne fryzury. Otóż taki sposób prowadzenia rozmowy jak i tematyka jest charakterystyczna, ba! jest wręcz wyłączną domeną ... KOBIET. Dzięki tej prostej klasyfikacji szybko dochodzimy do wniosku, że owa grupa "chłopiąt" to nie mężczyźni tylko zagubione coś pomiędzy obydwoma płciami.
Prawdziwi faceci od zawsze nosili włosy krótkie. Kobiety noszą długie bo wtedy można je modelować, układać, farbować, czesać - zajmować się nimi. Mężczyzna ze swej natury ma koło dupy takie zajęcia bo są dla niego nieistotne. Mężczyzna zawsze wygląda w lustrze świetnie, a kobieta zawsze jest za gruba. Nie ma więc takiej możliwości aby facet zapuszczał włosy z potrzeby ich pielęgnacji i "poprawienia" swojej fisis.
Są oczywiście odstępstwa jak np. noszenie długich włosów z zaniedbania - włosy rosną ale mamy to w dupie. Robią się tłuste, swędzą, ale mamy to w dupie.

Najważniejsze jest żeby nie posiadać długich włosów by być "piękniejszym" ale generalnie mają być KRÓTKIE.

Zarost
Jak wszyscy wiedzą symbolem męskości jest penis. Lecz ramię w ramię z penisem stoi.....eee może inaczej. Są dwa symbole męskości: penis, o którym będzie później i zarost. Najwyższą formą zarostu natomiast jest broda. Nie ma to jak męska morda skąpana w długiej gęstej brodzie. Nadaje ona wyrazu i zdradza szorstki charakter każdego mężczyzny. Często wchłania ona zapachy pokarmów przyjmowanych przez mężczyzn czyli browaru i pieczonego mięsa. Jest ona wtedy niejako "przedłużeniem męskiego oddechu".
Nieco lżejszą formą zarostu acz również bardzo symboliczną jest wąs. Ma on nie tylko funkcję wskaźnika męskości ale i zdradza charakter mężczyzny. Długie spiczaste wąsy noszą na przykład czarne charaktery, a wąsy gęste przykrywające usta noszą osoby o wesołym przysposobieniu. Wąsy również pomagają w koncentracji i rozmyślaniu, gdyż podczas wszelkiego rodzaju dywagacji, kontemplacji i innych takich, można sobie owego wąsa kręcić.

Niestety powyższe formy zostały niemalże całkowicie zapomniane choć zdarzają się szlachetne wyjątki. Dziś najczęstszą formą męskiego zarostu jest "zarost 2dniowy". Nie jest tak dobitny jak wąsy czy broda ale kilkudniowa szczecina również nadaje tego szorstkiego męskiego charakteru. Zarost taki powinien mieć fakturę jak ze sławetnej reklamy z Nastulą "Stary, czym Ty się golisz?"
Naturalną rzeczą jest, że brak zarostu jest niemęski, a wręcz kobiecy. Dzisiejsze społeczeństwo zalewa plaga facetów wygolonych na gładkość "dupy niemowlaka" lub nie posiadających zarostu wcale. Są to niestety straceńcy będący ofiarą feminizacji. A o pomstę do nieba wołają reklamy sugerujące, iż facet powinien golić się do zera na wszystkich płaszczyznach (morda-klata-jaja). Jest to ze wszech miar szkaradne, obelżywe i nie wiem do czego zmierza ten świat jeśli takie zjawiska ujrzały światło dzienne.
Na koniec trochę statystyk (a właściwie jedna). Podobno zaledwie 25% Polek woli gdy mężczyzna nosi zarost. Bardzo łatwo jest zanalizować wynik takiej ankiety. Otóż 75% Polek nie szuka mężczyzny tylko kolegi o nieokreślonej płci lub po prostu koleżanki.

Penis
Charakterystyka jest prosta. Każdy mężczyzna niezależnie od rozmiaru swojego członka posiada największy możliwy okaz.

Koniec części pierwszej.

Dobre Kino 3 - trylogia Maniac Cop

2011-07-11T19:11:00.019+02:00

Przyznaję się bez bicia. Jestem fanem Bruce'a Campbella. Obejrzę każdy jego film, nie ważne jak gówniany będzie (tak naprawdę im bardziej gówniany tym lepiej). Przeglądając filmografię króla kina klasy B natrafiłem na interesujący tytuł: Maniac Cop – Maniakalny Glina. Pomyślałem sobie „brzmi gównianie, ale co tam, jestem twardy, jakoś dam radę”. Po paru godzinach film był już… ekhm ekhm… zakupiony i mogłem oddać się, jak wówczas sądziłem, przyjemnej tele-torturze. Po około 90 minutach po mojej głowie latała tylko jedna myśl: „dawać mi tu drugą część, ten film jest zajebisty !”

Ale o co chodzi? O Bruce’a Campbella? Nie! Nie tym razem. W zasadzie ten film byłby świetny nawet bez Bruce’a… i jest, ale o tym później.

Maniac Cop to film sensacyjny z elementami thrillera. Na pewno nie jest horrorem, jak się go nieraz klasyfikuje, głównie przez błędne kojarzenie go z gatunkiem slasherów, choć szlachtowania w nim nie brakuje. Ale o czym to? W skrócie: Po ulicach Nowego Yorku grasuje seryjny morderca w mundurze policjanta. Brutalnie zabija ludzi bez wyraźnego wzorca – raz prostytutkę, raz zupełnie niewinną przypadkową osobę. Wśród mieszkańców Wielkiego Jabłka rodzi się prawdziwa nienawiść i ekstremalny brak zaufania do służb mundurowych – każdy gliniarz jest podejrzany, więc lepiej na wszelki wypadek dopaść go, zanim on dopadnie nas. W intrygę zostaje wplątany młody policjant, Jack Forrest (w tej roli wyjątkowo mało wyrazisty Campbell), albowiem przebiegły morderca sprawia, że Jack zostaje oskarżony o popełnianie jego zbrodni. Śledztwo w sprawie maniaka prowadzi doświadczony detektyw Frank McCrae – tylko on i pewna blond-policjantka (i jednocześnie kochanka Forresta) wierzą w jego niewinność. Detektyw McCrae powoli składa do kupy wszystkie elementy układanki i ustala tożsamość mordercy – byłego policjanta, skazanego za (nie)winność i rzekomo zamordowanego w więzieniu. Matt Cordell, bo o nim mowa, cudem jednak wyszedł z życiem by z oszpeconą twarzą i trwałymi uszkodzeniami mózgu wyruszyć na ulice w poszukiwaniu zemsty na komisarzu (Richard Roundtree, czyli… „Shaft”! Damn right…) i burmistrzu, którzy wtrącili go do mamra z szumowinami, które sam kiedyś tam wsadzał. Trup rzecz jasna ściele się gęsto, a główny bohater filmu – detektyw McCrae - zostaje niespodziewanie zabity. Jack zostaje odbity z aresztu i wraz z dziewczyną stawia czoło psychopatycznemu (i najwyraźniej kuloodpornemu i obdarzonemu nadludzką siłą…) oprawcy. W finałowej scenie, po heroicznej walce, Maniakalny Glina wpada w rozpędzonej furgonetce do oceanu. Jack i jego dziewczyna mogą żyć długo i szczęśliwie, bo przecież morderca nie żyje… przecież nie jest zombie… ale jednak… gdy wszyscy rozchodzą się do domów, z wody wynurza się ręka, w arcy-kliszowaty sposób zwiastując drugą część filmu! O tak!

Druga część tegoż arcydzieła zaczyna się od niemałego szoku – otóż Jack Forrest, czyli kultowy Bruce, zostaje brutalnie zamordowany przez… Maniakalnego Glinę! A to ci dopiero niespodzianka! Twórcy filmu zabijają głównego bohatera na samym początku? Zwariowali, czy co? Teraz to już będzie gówno nie film, czyż nie? Nie. Otóż druga część okazuje się lepsza od pierwszej (!), a sceny akcji stoją na bardzo wysokim poziomie (zwłaszcza pościg maniaka za taksówką i genialna początkowa scena masakry na posterunku policji). Zabitego Forresta w roli głównego protagonisty zastępuje detektyw McKinney, największy twardziel w oddziałach nowojorskiej policji – człowiek który najpierw strzela, potem zadaje pytania. W tej roli wystąpił Robert Davi – znany głównie z ról czarnych charakterów (np. The Goonies, Licencja na zabijanie) i z twarzy trędowatego szczura – i wywiązał się z niej wręcz genialnie. McKinneyowi towarzyszy najpierw znana z pierwszej części blond policjantka – dziewczyna nieboszczyka Bruce’a Campbella (ona też na szczęście szybko ginie), potem policyjna psycholog Susan Riley, która najpierw stara się pomóc McCrae’owi z jego problemami z agresją, a następnie, zmuszona sytuacją, staje z nim ramię w ramię do walki z mordercą. I to drogie dzieci nazywa się ironia. W popularnym międzyczasie Maniak Cordell znajduje towarzysza w osobie psychopatycznego mordercy-gwałciciela, przy pomocy którego knuje podstępny fortel, mając na celu dostanie się do pilnie strzeżonego więzienia Sing Sing, w którym to koledzy zmasakrowali mu ongiś buźkę. W finałowej scenie Cordell grasuje po korytarzach więziennych masakrując kolejnych osadzonych, by ostatecznie stanąć w płomieniach i wypaść przez okno na dach autobusu. Tym razem na pewno zginął, nie jest przecież zombie…chyba… a może? Ale o tym w trzeciej części, która niestety powstała… jak Matt Cordell z grobu. Aha, zapomniałbym - przy napisach końcowych otrzymujemy jeszcze wisienkę na torcie – błyskotliwy Maniac Cop Rap!

O trzeciej części postaram się w skrócie, aby łatwiej było zapomnieć, że ten gniot w ogóle ujrzał światło dzienne. Scenariusz tego filmu jest po prostu idiotyczny, a ciągłe wykorzystywanie gotowych scen z poprzednich części po prostu denerwujące. Matt Cordell powraca jako wskrzeszone przez jakiegoś pokręconego voodoo-dziadka zombie (tym razem naprawdę jest żywym trupem). Znowuż do walki z maniakiem staje detektyw Robert Davi – tym razem pomaga mu gorąca jak sos Cayenne i przyodziana w przykrótką spódniczkę pani blond-doktor (zapewne jakoś się nazywała, ale to raczej nikogo nie obchodzi). Motorem napędowym tegoż produktu filmopodobnego jest iście EdWoodowski archetyp narzeczonej potwora – Cordell- z sobie tylko wiadomych przyczyn- postanowił się chajtnąć. Jego oblubienicą zostaje będąca w śpiączce policjantka, oskarżana o nadużycie uprawnień podczas akcji z zakładnikami w sklepie spożywczym. Ciekawostka dla ciekawskich: w rolę sklepowego oprycha wcielił się Jackie Earle Hayley (ostatnio m.in. Watchmen, Shutter Island), dla którego był to przedostatni film przed kilkunastoletnim rozbratem z kinem (widać nawet on zwątpił w sens aktorstwa po wystąpieniu w tym badziewiu). Wracając do wątku – Cordell odłącza narzeczoną od aparatury podtrzymującej życie i zabiera ją do swojej kryjówki, gdzie pokręcony voodoo-dziadek ma im udzielić ślubu. Niestety Cordellowi nie dane będzie skonsumować związek (wielka szkoda, biorąc pod uwagę, że jego potomstwo musiałoby być wyjątkowo urodziwe…), gdyż nasz ulubiony zombie-glina (znowu) staje w płomieniach. Pan detektyw chyba zapomniał, że ostatnim razem ogień nie był w stanie powstrzymać maniaka, co najwyżej go rozjuszył. W finałowej scenie oglądamy chyba najgłupszy pościg w historii kina: płonący Cordell prowadzi samochód… który nie zajmuje się ogniem! Płonie tylko Cordell! Co do…??? Dobra… W wielkim skrócie – samochód, ogień, butla tlenowa, bum! Finał prawie jak w „Szczękach”. Na koniec nasz maczo-detektyw przypala sobie papierosa od płonącej ręki zombiaka i to by było na tyle… Cordell ostatecznie zginął …ale czy na pewno??? Nie kurde, bo jest cholernym zombiakiem, one kuźwa nie giną. Teraz przydałby się Bruce Campbell z piłą mechaniczną i szot ganem. I znowu niestety zapowiedź ciągu dalszego. Na szczęście czwartą część już nam darowano. Ufff…

I na tym należy zakończyć temat Maniakalnego Gliny. Niestety po bulwarach Holiłuda krążą plotki o planowanym remake’u omawianej franszyzy. Moim skromnym zdaniem świat nie potrzebuje kolejnego Maniac Copa – ani przeróbki, ani kontynuacji. Zdecydowanie lepszym pomysłem byłoby wymazanie z pamięci widzów istnienia trzeciej części serii.

Z długo oczekiwanym pozdrowieniem

Zamek Wania

Reklamy

2011-07-10T23:33:00.000+02:00

Po miesiącach niebytu na stronie dzisiaj krótko.chyba..

Telewizji nie oglądam. A jeżeli już to tylko po to żeby coś grało w tle. I w tle przeważnie lecą reklamy (czasem przerywane filmem lub wiadomościami). I wiecie co? Ja je przestaje rozumieć.

Bo kiedyś jeszcze było tak, że istniała pewna reguła reklam: jest produkt, jest osoba która ją sprzedaje. Jest też olbrzymi napis nazwy produktu a pod spodem duży slogan w stylu KUP TO ! I nie trwały one dłużej niż 15-30 sekund. (Z wyjątkiem reklam kosmetyków FA które po dziś dzień uważam, że powinny trwać jak najdłużej). Reklamy byly krótkie i wiadomo było co chcemy kupić i czemu nagle jest to nam w życiu potrzebne.

Później nastała era zagadek, gdzie do samego końca reklamy nie wiadomo było co tak naprawdę jest reklamowane. A tu pod pozorem pokazania blondynki zamawiającej zestaw mcdonalda w bibliotece mamy reklamę samochodu (a jak ! tutaj ! ), lub przedstawienie faceta przykręcającego prostownikiem akumulator wskazywał na środek przy problemach z erekcją.

Z biegiem czasu stawały się one coraz trudniejsze: widok spłoszonej dziewczyny blisko faceta w parku/autobusie/ruchomych schodach mógł oznaczać że oglądamy reklamę dezodorantu, kremu do depilacji nóg lub niezawodnych podpasek ze skrzydełkami "na te dni" .(zamiast powiedzieć wprost , zawsze dadzą taki tekst z cyklu "mężczyźni i tak nie zrozumieją o co chodzi, dla nich jest prostownik " )

Ale to było fajne i rozwiązywanie rebusu przed zakończeniem reklamy dawało niemałą satysfakcję.

Obecnie z tego co widzę reklamy starają się być albo mądrzejsze odemnie, albo próbują wprawić mnie w zakłopotanie.

Pierwsze z nich należą do reklam wszelkich produktów nazwijmy je "higienicznych". Aby reklama wydała się poważna . już nie wystarczy gość w białym kitlu z napisem dentysta który mówi "tak jestem dentystą bo mam tu tak napisane. I powiem wam więcej. Wiem od kolegi dentysty ze 99 na 100 innych dentystów w takich samych kitlach z napisem dentysta jak tu jest napisane, poleciło by tą a nie inna szczoteczkę z tą a nie inna kombinacją pasty do zębów " .Swoją drogą nie zauważyliście , że ich "laboratoria" gdzie badają nowe technologie i na holograficznych obrazach przestawiają atak próchnicy na szkliwo zęba są tak futurystyczne, że nawet NASA mogłaby im pozazdrościć ? Teraz człowiek musi siedzieć z encyklopedią (takie papierowe wydanie wikipedii z poprzedniego wieku) aby zrozumieć co sie dzieje:

"pro-retinole Q-enzymu 10 wnikają do skóry a lipo-syty koenzymu beta wpływają na jędrność i poprawę naskórka a unikalna technologia microdembrazji spa vita dnage visage newenergy Q10 plus pozwala ci się cieszyć dłużej skórą bez widocznych zmarszczek". Na samym końcu jest jeszcze nazwa środka którego zapamiętanie i powtórzenie w sklepie wymaga kilkukrotnego obejrzenia reklamy. Czy nie prościej powiedzieć ze to jest krem do twarzy i po tym będę szczęśliwszy/sza? (KUP TO!)

Co innego jak widzę w telewizji twarz gościa "jestem mężczyzną ! nie ! Jestem kobietą ! Żartowałem. Jestem facetem i lubię męski zapach bo jestem kobietą. Czyli facetem ", to krew mnie zalewa i mówie sobie: co mnie kurna obchodzą rozterki jakiegoś transwestyty? Teraz muszę ruszyć dupę i sprawdzić jakie to są nowe zapachy bo z reklamy dowiedziałem się że "JEST ICH WIELE". Genialny opis. Nie prościej powiedzieć ,że mamy dezodorant o zapachu brzoskwini, cynamonowym lub korzennym ? A jeszcze prościej nie dałoby się wstawić w to miejsce jakieś reklamy (mogą być archiwalne) kosmetyków FA ? No naprawdę, trochę chęci..

Podobnie z reklamą jednego piwa. Zapomnij o "pianie na dwa palce" , "delikatnych bąbelkach" czy "nierównanym żółtawym kolorze" . Teraz to mamy dwóch gości : Amerykanin i Azjata którzy spierają się "nie to piwo jest z Teksasu ! z Chin ! Z Teksasu Ty wsiowy producencie trampek na bazarze ! Z Chin ! Ty przetłuszczony hamburgerze !" a żeby pod koniec stwierdzić "A nie bo z Polski jałopy jedne". Dla poprawności politycznej brakuje mi tu czarnoskórego murzyna o ciemnej karnacji który by radośnie stwierdził ,że piwo pochodzi z Kenii.

Jaki z tego morał ? A żaden pewnie. W końcu jest to strona o niczym i bez sensu więc nie musi być. No to może chociaż taki, że w dobie poprawności moralnej TV reklamy FA są już prawie niewyświetlane. A szkoda..

Narzędzia Szatana

2011-07-10T14:39:00.004+02:00

Szatan jest bardzo sprytny. Wie, że najwięcej zła ludzie popełniają w gniewie. No ale jeśli coś jest ewidentnie denerwujące to się ludzie tego pozbywają i już. Musi więc taka rzecz sprawiać pozory użyteczności i bardzo dobrego, pomysłowego przedmiotu. Pomijam tu oczywisty telewizor, komórkę czy zegarek. Dziś będę mówił o tym urządzeniu:

Gdy pojawiło się po raz pierwszy na słupach przy najbliższych pasach dla pieszych wszyscy niezmiernie się cieszyli. "OOoouuu nareszcie nie będę musiał stać jak kołek na pasach, na czerwonym świetle i czekać aż się zmieni, przycisnę tylko i zaraz będzie zielone" Normalnie extra. Czy tak działało? NIE. Można było sobie wciskać, a swoje trzeba było odczekać. Nic się nie zmieniło. Dało chyba ludziom tylko złudną nadzieję, że światło zmieni się szybciej, nic poza tym. Dziś niemalże nikt tego już nie wciska. Jest jeszcze garstka ludzi starej wiary, że ta kupa złomu rzeczywiście działa, a najgorsze miało dopiero nastąpić.

Jakiś czas temu jadąc rowerem zatrzymałem się posłusznie na czerwonym świetle i czekam na swoją kolej. Samochody ruszyły, Czekam, czekam. Samochody się zatrzymały. No dobra, dociskam zwieracze do siodełka, zaraz ruszę. Hmmm no zaraz ruszę..... laaaadaaa moment.....No co jest ? Czemu ciągle czerwone? I teraz nie wiem, poczekać jeszcze chwilę na zielone, czy może mieć wszystko w dupie, przejechać na czerwonym i narazić się, że zaraz mnie stratują. Światło w końcu wydało komendę "jedź" .... dla samochodów! No do ciężkiej cholery co to ma być? Jakaś niesamowita oszczędność zielonej lampki? Ktoś gdzieś umrze z głodu jak ta lampka się wypali? Muszę specjalnie "dotknąć" ten kretyński wynalazek żeby przejechać? A prąd który napędza tę piekielną machinę się nie liczy? Nie może się światło zmienić od tak? Samoczynnie? Jak już te samochody stoją to niech człowiek przejdzie jak się tam przypadkiem znalazł. Bo jak np. przyjdzie w trakcie postoju automobili i se wciśnie to diabelstwo to i tak dupa. Poczeka sobie do kolejnej zmiany aż ustrojstwo zadziała. I po co to? Oczywiście najrozsądniej byłoby po prostu przejść ale logika policjantów w Polsce jest chytra niczym doniczka. Nieważne, że w obrębie 1000 metrów nie ma nawet samotnego koła toczącego się po jezdni. Czerwone - stój, zielone - idź, nic ponad to. Co z tego, że samochody stoją twardo jak penis o poranku, czerwone i nie wolno. Najskrajniejszym debilizmem jest sytuacja gdy mamy do czynienia z dwoma jezdniami rozdzielonymi torami tramwajowymi i np. światła na jezdniach są zielone, a tramwajowe czerwone lub na odwrót. Czyli mogę sobie przejść przez pierwsze pasy ale na drugie już nie mogę się udać bo puste tory są wyjątkowo niebezpieczne, w końcu na sygnalizatorze kolor komuny. W odwrotnej sytuacji możemy sobie radośnie skakać z jednej strony torów na drugą bez celu, ale broń Boże na ulicę! Bawimy się wtedy, że ulica to lawa i nie wolno!

Kurna ludzie, ruszyć głową!

PS Przy okazji informuję, że nieco zaktualizowałem posta z dnia 14 marca 2010 r. o Rockmanie :]

IT HAS BEGUN!! - recenzja nowego Mortal Kombat

2011-05-22T19:39:00.001+02:00

Dokładnie miesiąc temu miała miejsce premiera najnowszej odsłony przesławnej i przekrwawej smoczej serii. Oczekiwania wszystkich fanów były bardzo wysokie, a od około marca była to najbardziej oczekiwana gra w sklepach internetowych. Czy studio Nether Realms podołało wyzwaniu? Czy powrót do korzeni 2D będzie tak samo mocny jak w przypadku (Super) Ulicznego Wojownika 4? Sprawdźmy!

Pierwsze wrażenia są jak najbardziej, o kurna, pozytywne. Do dyspozycji dostajemy w sumie 27 wojowników (+ Kratos w wersji na PS3) z tym że dwie są na początku ukryte i trzeba je odblokować. W szranki staną wszyscy twardziele z trzech pierwszych części Mortal Kombat z dwoma niespodziankami. (Nie)Stety nie można grać bossami tak jak było to możliwe w MK Trilogy lecz nieprzewidywalna ilość zapowiadanych DLC może wszystko zmienić.

Grafika w grze jest bardzo dobra i tyle. Nie ma jakiś super fajerwerków jak np. w Uncharted 2, lecz w przypadku mordobicia nie jest to konieczne. Modele postaci są bardzo dobrze i szczegółowo wykonane. Krew się z nich leje gęsto, a i dodano bardzo ciekawy smaczek, który myślę podskórnie był pożądany w sercu każdego gracza. Otóż w trakcie walki na ciele przeciwników zadawane ciosy pozostawiają trwałe uszkodzenia. Od prostego lima pod okiem do oderwanych płatów mięsa.
Jeśli mowa o grafice to na szczególne wyróżnienie zasługują tła, które są naprawdę dopieszczone. Gdy walczymy na dachu wieżowca, przelatujący nagle nad nami ziejącym ogniem smok potrafi zrobić doprawdy piorunujące wrażenie. Jest kilka nowych aren (albo po prostu nie pamiętam wszystkich) i jest sporo odnowionych z wcześniejszych części jak np. The Pit czy Living Forest.

Trochę ciężko mi mówić o muzyce bo i tak jest zagłuszona przez ciągłe jęki i trzaski ale przypuszczam, że na pewno jest bardzo dobra i mroczna jak zawsze. Co się tyczy pozostałej jakości udźwiękowienia (wspomnianych jęków i trzasków) to prezentuje się ono wyśmienicie. Choć brakuje mi charakterystycznego kwilenia Liu Kanga podczas "rowerku" czy okrzyku Kung Lao podczas rzutu to naprawdę nie ma się do czego przyczepić. Wszystko jest dopracowane do tego stopnia, że np. kopiąc Cyraxa czy Sektora słyszymy dźwięk uderzanej blachy.

Atrakcji jest co niemiara. Oprócz podstawowego Laddera i możliwości gry z innym graczem jest Tag Ladder. Pierwszy raz pojawia się możliwość gry 2 vs 2 co umożliwia grę 4 osobom równocześnie, także bardzo imprezowe rozwiązanie. Powraca (pewnie na wzór Street Fightera gdzie powróciło rozbijanie beczek) "Test Your Might" - czyli rozbijanie cegieł, jak i nowe Test Your Strike - precyzyjne rozbijanie cegieł, Test Your Sight - gra w 3 kubki i kulkę, z tym że tu rolę kubków odgrywają ścięte głowy, a kulki - gałka oczna, oraz Test Your Luck czyli walka z losowymi zmiennymi jak np. walka bez rąk, do góry nogami czy bez możliwości używania ciosów specjalnych i wiele innych. Do tego dochodzi jeszcze Tower Challenge czyli szereg 300 (!!) wyzwań opierających się głównie na wygrywaniu walk z różnymi utrudnieniami (np. co jakiś czas zostajemy przytwierdzeni do podłoża) lub na osiągnięciu konkretnych celów (np. trafić przeciwnika w poszczególne części ciała lub pokonać przeciwnika używając tylko ciosów specjalnych).
Walcząc czy wykonując poszczególne wyzwania jesteśmy nagradzani pewną ilością złotych monet. Za zebrane guldeny możemy w specjalnej opcji, zwanej Kryptą, kupować takie rzeczy jak rysunki aren i postaci, muzykę z aren, dodatkowe kostiumy jak i kombinacje Fatality. Tak tak, na początku znane jest nam tylko jedno Fatality dla każdej postaci. Pozostałe trzeba odkryć samemu lub właśnie kupić w Krypcie. Jest to chyba ukłon w stronę czasów kiedy nie było internetu i lista ciosów i zakończeń nie była podana na tacy. Gracze sami musieli dochodzić do takich rzeczy. Pamiętam, że nawet w Secret Service recenzenci dziękowali społeczności za nadesłane kombinacje. Jednak dla niecierpliwych krąży w internecie oficjalny spis wszelkich zagrań ;-)

Jedną z najmocniejszych stron atrakcji jest Story Mode. Czegoś takiego nie wiedziałem jeszcze w żadnym mordobiciu. Przeważnie jest tak, że mamy kawałek historyjki przed "ladderem" i zakończenie po pokonaniu ostatniego bossa. Tu oprócz tego jest wspomniany Story Mode. Jest to podzielona na 16 rozdziałów opowieść mająca miejsce na przełomie 3 pierwszych smoczych turniejów. Wszystkie nawiązane tu walki odgrywane są przez gracza. To "tylko" mordobicie i nie należy spodziewać się super ciekawej fabuły ale naprawdę bardzo miłym aspektem jest prześledzić całą historię Mortal Kombat od nowa. Zakończenie niemniej jednak jest zaskakujące i ciekawe :)

Taka wielość i jakość różności moim zdaniem zdecydowanie stawia nowe Mortal Kombat ponad (Super) Street Fighterem 4, a nawet ponad moim ukochanym Street Fighterem Alpha 3.

Walka nie jest zbytnio wyrafinowana. Mamy do dyspozycji podstawowe 2 kopnięcia i dwie pięści. Do tego oczywiście dochodzą wariacje tych ciosów i zagrania specjalne. Combosy polegają na wklepywaniu z góry ustalonych kombinacji obejmujących od 2 do 4 ruchów. Prawdziwa finezja zaczyna się gry łączymy poszczególne combosy w dłuższe sekwencja i dorzucimy jeszcze jakiegoś specjala. I tak z prostej kombinacji zabierającej jakieś 9% życia możemy dobić nawet do 40%. Nowością w serii jest specjalny trójstopniowy pasek u dołu ekranu, który napełnia się energią w miarę jak zadajemy ciosy. Jeden stopień umożliwia nam wzmocnienie ciosu specjalnego lub w przypadku Tagów wzmocniony atak drugą postacią z poza ekranu, dwa stopnie dają możliwość Breaker'a, który pozwala na przerwanie combosa przeciwnikowi i w końcu gdy pasek jest pełny możemy odpalić X-Raya (kombinacja - symultaniczne wciśnięcia dwóch przycisków na raz), który jest przepotężnym ciosem zabierającym ponad 30% życia (zależnie od postaci). Wygląda to wyjątkowo brutalnie gdyż podczas zadawania owych ciosów ciało przeciwnika jest prześwietlane ukazując druzgocące skutki w jego organizmie (łamane kości, pęknięte czaszki itp). O to właśnie chodzi. Mortal Kombat nigdy nie stawiał na skomplikowaną technikę walki tylko na nieskrępowaną brutalność i rozrywkę. Technicznie stoi on nieco ponad Marvel vs Capcom ale poniżej Street Fightera 4, że o Tekkenie nie wspomne.

Ogólnie nowe wejście smoka oceniłbym jako bardzo dobre i drapieżne. Niestety zdarzają się małe niedoróbki jak lagi w grze sieciowej, średnio zbalansowane postacie (pewnie poprawią to jakimś patchem ... mam nadzieję), czy zbyt częste dogrywanie w Menu głównym, które występuje w miejscach, w których absolutnie nie powinno się znaleźć. Jednakże dzięki studiu Nether Realm Mortal Kombat zaliczył brutalny, chwalebny powrót do korzeni stanowiący gratkę dla każdego fana serii jak i dla nowych gracze którzy dopiero teraz zaczną z nim przygodę. Jeśli jednak jesteś zwolennikiem mordobić pozostawiających trwałe odciski na kciukach odejmij od oceny 1-2 oczka.

moja OCENA: 9/10

Twardziel(ki) walczą solo - Super Metroid

2011-04-10T19:18:00.002+02:00

"Łowca nagród" to nie zajęcie dla byle chłystka. Od zawsze ta profesja była kojarzona z twardzielami o silnie zindywidualizowanym charakterze jak np. podziwiany w universum Star Wars Bobba Fett. Jednak nie umywa się on do Samus Aran - bohaterki omawianej dziś gry. Super Metroid został wydany w 1994 r. przez Nintendo ekskluzywnie na swoją własną konsolę - Super Nintendo Entertainment System. Niestety pomimo świetnych recenzji, na poziomie powyżej 9/10, z powodu słabego marketingu, w starciu z dobrym marketingiem Donkey Konga Country, gra nie przyniosła oczekiwanych zysków. W ten sposób jak na ironię jedna z najlepszych, jeśli nie najlepsza, gra z serii Metroid stała się swoim własnym gwoździem do trumny niwecząc pracę nad kolejną częścią aż do roku 2002. Jednak mimo tego faktu gra jest dziś bardzo doceniana, rozwój serii ma się już dobrze i zalicza się ją do klasyki.

Jak już wspominałem wyżej w grze wcielamy się w Samus Aran - kosmicznego łowcę nagród. Nasza heroina jest sierotą wychowaną przez tajemniczą rasę Chozo. Przejęła ona od nich niebywałą odporność, została wyszkolona na wojowniczkę oraz dostała na pożegnanie specjalny artefakt - Power Suit. Przygodę rozpoczynamy w momencie gdy Samus odnajduje ostatniego metroida (takie dziwne stworzonko) i oddaje go naukowcom do analiz. Jednak w stacji badawczej miał miejsce incydent! Okazuje się, iż przywódca Kosmicznych Piratów -Ridley (to ten czerwony z okładki), zabija jajogłowych i kradnie obiekt ich badań. Piękna protagonistka nie może pozwolić na te zbrodnie i rusza za skrzydlatą bestią na planetę Zebes.

Rozgrywka w grze jest jak dla mnie fenomenalna, a słowami klucz jest tutaj "różnorodność" i "eksploracja". Misję zaczynamy ze zwykłym kombinezonem z marną pukawką, lecz szybko ma się to zmienić. Zaraz znajdujemy wyrzutnię rakiet z "magazynkiem" o pojemności "5", jednak znajdując bonusy możemy go maksymalnie rozbudować do nawet 225 pocisków. Do tego dochodzi pięć ulepszeń naszego działka, które z czasem zaczyna naprawdę ostro pruć niczym cacka z Contry, a także szereg umiejętności specjalnych jak np. Hi-Jump (wysoki skok), Space Jump (nieskończony skok), Speed Booster (dopalacz biegu, sprawiający że grzejemy szybciej niż Sonic) i wiele innych. Ich znajdywanie jest niezbędne do progresu, gdyż każda nowa umiejętność umożliwia nam dostęp do kolejnych etapów w grze. Nie ma tu podziału na levele, za to mamy do czynienia z wielką mapą, do której poszczególnych sekcji uzyskujemy dostęp w w/w sposób. Lecz zdobywane dopalacze nie leżą sobie tak po prostu "O tu jest jeden, o a tam następny", nie nie. Potrzeba nie lada cierpliwości i pomysłowości by przeczesać każdy najmniejszy zakątek zwiedzanego świata by odnaleźć upragnione skarby. Element eksploracji jest naprawdę mocny i ciężko szukać podobnego w innej grze. To nie gra, którą się odpala raz na tydzień. Tu potrzebne jest skupienie, dobra pamięć i orientacja w terenie.
Ponadto oprócz umiejętności konwencjonalnych są też te dodatkowe, które zależą wyłącznie od zręczności gracza, bo nie łatwo je opanować, i które nie są wymagane do postępu w grze, lecz zdecydowanie ją urozmaicają i/lub przyspieszają. Mało tego, gdy w menu głównym poszperamy trochę w opcjach naszej broni lub sprawdzimy po prostu na youtube, nasza broń może, oprócz konwencjonalnego wystrzeliwania plazmy , tworzyć różnego rodzaju bariery lub ataki obszarowe. "Różnorodność" i "eksploracja" powiadam!
Przeciwnicy w grze są raczej mało ciekawi. Przeważnie walczymy z jakimś małym nie wiadomo czym, a rzadziej z jakimś konkretniejszym potworkiem. Inaczej sprawa ma się z bossami. Są to przeważnie wielkie twarde, podłe monstra, których pokonanie wymaga przemyślanej taktyki.

Muzyka w grze jest bardzo dobra i klimatyczna. Wprowadza gracza w nastrój wyobcowania, tajemniczości i lekko dołuje (ale w tym dobrym znaczeniu!). Jak dla mnie utwory nie są na tyle chwytliwe, żeby słuchać ich poza głównym produktem (choć można znaleźć ciekawe remiksy np. ten - www.youtube.com/watch?v=xLNCZuvBHHw ) ale w grze sprawdzają się wyśmienicie. Już w pierwszych chwilach czujemy, że jest mrocznie i przygnębiająco.
Grafika stoi na najwyższym 16 bitowym poziomie i nie ma się do czego przyczepić. Bardzo dokładnie wykonane sprite'y i "efekty specjalne".

Temu kto jeszcze nie zapoznał się z tym tytułem, a lubi zabawę w stylu retro lub po prostu potrafi docenić grę za jej czar i unikatowość bez względu na to czy jest w HD czy w grubo ciosanych pikselach, gorąco polecam. Od niedawna jedna z moich najulubieńszych gier wszechczasów.

Ciekawostka. Jeden z kombinezonów do zdobycia nazywa się Varia Suit. W rzeczywistości chodziło o Barrier Suit, lecz w czasach gdy tworzono pierwszą część z serii świat był na tyle młody i niedoskonały, że bracia Japończycy pisali nazwy ze słuchu i tak wkradł się błąd. - Jak jest bariera? - Barrier. - Varia mówisz? Nie ma sprawy, wobec tego Varia Suit.

Twardziele walczą solo - Vice: Project Doom

2011-02-06T14:24:00.003+01:00

Któż jest twardszy od gliniarzy? Walka w pojedynkę z zastępami przestępców, pięści ze stali, pistolety z nieskończoną ilością amunicji, co noc inna kobieta, a po wszystkim kieli... butelka whiskey dla odprężenia. Jednym z takich ważniaków jest detektyw Quinn Hart - bohater gry Vice: Project Doom ( w Japonii Gun - Dec) wydanej w 1991 r. przez Sammy, a wyprodukowanej przez Aicom. Już na pierwszym rzucie oka na okładkę widać, że mamy do czynienia z testosteronem w czystej postaci - wielki biceps, magnum, rozdarta koszula, gorąca czarnowłosa u boku i twarz młodego Kurta Russela.

Fabuła. Właściwie nie wiem po co poświęcam uwagę fabule w grach na Pegasusa. Absolutnie nikt nigdy będąc dzieciakiem się tym nie przejmował. Ważne, że była fajna silna postać, ciekawe poziomi i jazda. No ale będąc konsekwentnym. W niedalekiej przyszłości (piękne rozwiązanie! nie ma daty! kiedy byśmy w to nie grali zawsze będziemy kilka lat do tyłu w stosunku do wydarzeń z gry!) korporacja B.E.D.A. zajmująca się produkcją broni w rzeczywistości jest prowadzona .... przez rasę okrutnych kosmitów! Muhaha! Wynaleźli oni pewien produkt zwany "Gel", który dla nich jest pożywieniem, a dla ludzi używką powodującą makabryczne skutki uboczne. Kosmiczne narkotyki w moim rewirze?! Detektyw Hart dopił whiskey i udał się na polowanie.

Rozgrywka jest podobna do tej w Ninja Gaiden, jednak nieco bardziej urozmaicona. Nasz bohater ma do dyspozycji laserowy bicz (w jap. wersji tradycyjną katanę i tylko do nazewnictwa sprowadza się różnica w wyglądzie i działaniu obydwu broni), którym tnie na wszystkie strony oraz magnum i granaty, których zapasy musi uzupełniać. Zaczynamy zabawę z 2 życiami, jednak po każdorazowym zebraniu 100 złotych monet zdobywamy życie dodatkowe. W głównej mierze gra jest platformówką jednak na 11 etapów (+ podetapy) są 2 podetapy w których prowadzimy samochód z kamerą "z lotu ptaka" i 2 podetapy fpp w których strzelamy (rail shooter). Zwykle nie lubię jak ktoś mi miesza gatunki ale tutaj te mini przerywniki są całkiem odprężające. Do tego dodajmy wstawki filmowe rodem z Ninja Gaiden i mamy kawał naprawdę dobrej gry.

Klimat w grze jest mroczny. Normalnie "noir" w 8 bitach można by powiedzieć. Cały czas dominuje noc, półmrok, a scenki filmowe - "brudne" i "ciężkie" niczym z filmu o Philipie Marlow. Trochę zapewne koloryzuję ale doprawdy jest mrocznie. Najlepszym na to dowodem może być fakt, że jako dziecko przerażali mnie pewni czołgający się przeciwnicy. "Trauma" jaką wywołali pozwoliła mi zapamiętać tę grę do dziś :D Muzyka jest przyzwoita. Żadna nuta nie zapadła mi specjalnie w pamięci ale zdecydowanie wydobywające się z telewizora dźwięki nie męczą.

Ogółem gra jest naprawdę bardzo dobra. Rozwałka jest dynamiczna, satysfakcjonująca, poziomy są całkiem wymagające i całość trzyma klimat. Mam wrażenie, że gra jest raczej mało znana, a szkoda. Może za późno ją wydano, bo były to czasy gdy już SNES był na rynku, a inne gry o podobnej rozgrywce miały już wyrobione marki. Niemniej zachęcam do picia whiskey z lodem, palenia cygar, noszenia 2-dniowego zarostu i rozpracowania, wraz z detektywem Hartem, zagadki kosmicznych narkotyków

My się zimy nie boimy.

2010-12-05T11:00:00.000+01:00

Z okazji nagłej, surowej zimy tchnęło mnie by napisać o fenomenie zimowych plansz w grach wideo. Jakoś wydaje się, że są obecne niemalże w każdej grze (choć gdy ich szukałem na potrzeby tekstu okazało się, że nie ejst to takie proste), zarówno w tej starszej jak i nowszej. Ich wyjątkowość polegała na tym, że dawały twórcom zupełnie nowe pole do popisu przy projekcie poziomu. Śnieg, lód i wiatr inspirowały swoją naturalną skłonnością do utrudniania życia. Były więc idealnymi elementami do wykorzystania w grach. Dodawano takie elementy jak śliska nawierzchnia, kruszące się pod stopami platformy czy też specjalnych przeciwników. Także naszych wirtualnych kolegów również nie ominęły surowości zimy w najgorszym wydaniu.
Wybrałem 10 najbardziej reprezentatywnych, moim zdaniem, plansz zimowych z gier 8bitowych, skupiając się głównie na ich poziomie trudności ale i na pomysłowym wykorzystaniu śniegowego potencjału. Siłą rzeczy będę musiał powoływać się na niemalże tylko moje doświadczenia z daną planszą (choć odbyłem "konsultacje" z Uczniem Czarnoksiężnika) więc jeśli będę przytaczał przykłady trudności jakie mi sprawił dany poziom, czy łatwości, to nie dlatego, że się chwalę tylko dlatego, że na czymś muszę opierać swoją ocenę. Zaczynamy.

10. Super Mario Bros 3 - World 6 Iced Land

Ta pozycja została potraktowana nieco po macoszemu gdyż mamy tu do czynienia nie z planszą, a z całym zimowym światem więc nieco naginam tu własne zasady :P Niemniej wśród gier 8bitowych nie mogło zabraknąć Mario. Niestety oprócz prószącego śniegu nie ma tu zbyt wielu zimowych przeciwności w tym świecie. Jak wiadomo poślizg zawsze towarzyszył grom z wąsatym hydraulikiem w tytule więc nie stanowił on tutaj żadnego wyjątku. Jakby jednak nie było bardzo przyjemnie grało się w te plansze jak w większość przygód Mariana.

9.Teenage Mutant Ninja Turtles The Arcade Game - Scene 4

Pierwsza w pełni zimowa plansza na mojej liście i do tego w bardzo dobrym stylu. Po pierwsze w grze o najfajniejszych bohaterach dzieciństwa żółwiach ninja, po drugie użyto wielu mroźnych tricków i nie jest bardzo łatwa. Wszystko tu jest pokryte śniegiem, łącznie ze studzienkami kanalizacyjnymi, na które trzeba uważać by w nie nie wpaść. Do tego momentami pada grad i to nie byle jaki. Słyszano o gradzie wielkości pięści, lecz tu mamy do czynienia z gradem wielkości zmutowanego żółwia! Incydentalnie nawet jakaś odśnieżarka się przejedzie i tu oczywiście brawa dla nowojorskich służb administracyjnych. Przeciwnicy również są dobrani pod zimowy klimat. Footsoldier'y rzucają śnieżkami, a i pojawił się specjalny rodzaj przeciwnika - bałwan z samonaprowadzającą się rakietą w miejsce marchewki. Naprawdę można poczuć tu solidne działanie dziadka Mroza.

8. G.I. Joe - Mission 2.1

Tu niestety śnieżny klimat drastycznie spada ale umieściłem tę planszę pozycję wyżej z racji wydaje mi się delikatni wyższego poziomu trudności, który w sumie i tak jest prawie żaden.
Na próżno szukać tu złowrogiego wiatru, śliskiej nawierzchni czy czegokolwiek. Po prostu jest biało, lider misji jest komandosem ubranym na biało i tyle. Nie uświadczymy jakiegoś wymyślnego przeciwnika. Misie polarne, Yeti a nawet foki gdzieś się pochowały i zmierzymy się tylko z podobnymi nam komandosami w bieli. Pomijając ten fakt plansza jest całkiem ciekawa. Są różne sekrety no i cóż, miło jest postrzelać ale nie jest to żadne wyróżnienie spośród całej gry.

7. Duck Tales - The Himalayas

I jak na paraboli mamy powrót klimatu. Mamy dużo puszystego śniegu pod którym kryją się zające,a po górzystych stokach skaczą kozły. Gdy wejdziemy w głąb góry natkniemy się również na ślizgawki i bryłki lodu dające się skruszyć pod naporem laski McKwacza. Mało tego gdy atakując laską z doskoku nie trafimy w przeciwnika ugrzęźniemy na chwilę w śniegu.
Poziom trudności nadal znikomy ale postawiłem ponad G.I. Joe z racji ,że mnie strasznie wnerwiają kozice i pająki. Podsumowując całkiem "przytulna" plansza.

6. Contra - Snow Field

Hmmm....i znów spadek klimatu choć tego nie planowałem :P Ze "śnieżnością" w tej planszy jest jeszcze gorzej niż w G.I. Joe bo na dobra sprawę ja tu nawet śniegu nie widzę nie licząc tego pokrywającego choinki. Owszem podłoże jest białe ale gdzie puch? Powiedziałbym raczej, że ziemia po której chodzimy jest oszroniona a nie ośnieżona. Tym bardziej nie ma co się doszukiwać jakichkolwiek innych lodowych niebezpieczeństw. Po prostu kolejna świetna plansza Contry, w której dominuje biały kolor.
Co do trudności, umieściłem na tym miejscu bo ogólnie misje Billego i Lance'a uznawane są za trudne choć jest naprawdę dużo osób (w tym ja i Uczeń), którzy ukończyli tę grę bez straty życia. Jako, że poziom trudności w każdej planszy jest raczej wyrównany, stąd 6 pozycja wydaje się być dobra.

5. Ninja Gaiden - Stage 3.2

Po raz kolejny nic oprócz białego śniegu. Zupełnie jakby twórcy mieli zakontraktowane, że w takiej a takiej planszy po prostu muszą użyć więcej pikseli jednego koloru i na tę padł biały. Przeciwnicy jakich tu spotkamy to również nic nowego poza tym co już widzieliśmy w planszach wcześniejszych. Oprócz chyba żołnierzy strzelających z rakietnic. W każdy razie nie nawiązuje to nijak do zimy.
Poziom trudności nieco wyższy od poprzednich ale wciąż raczej bez szaleństwa. Co prawda to Ninja Gaiden - gra która słynie z wysokiego poziomu trudności, ale prawdziwy trud zaczyna się w planszy 5.1 więc wcześniej nie ma za bardzo na co narzekać

4. Rockman - "Iceman Stage"

Na szczęście nie zabrakło tu przedstawiciela mojej ulubionej serii. Mimo, iż jest to pierwsza gra z serii przez co nieco uboga w "fajerwerki" zadbano o zimowy potencjał. Panuje tu ogólna ślizgawka, która jest podwójnie upierdliwa przy skakaniu po znikających platformach. W roli przeciwników latające pingwiny i do niczego nienawiązujące roboty. Oczywiście nie można zapomnieć o głównym bossie, który jest strzelającym lodem "Eskimosem".
Wyzwanie nam stawiane jest już nieco bardziej upierdliwe ale do zniesienia. Najgorsze jest skakanie po platformach ze śmigłem bo są one trochę nieprzewidywalne i czasami trafiają nas pociskami nawet gdy nie powinny.

3. Yo! Noid - "..."

W tej planszy jest niemalże wszystko co kojarzy się z zimą. Jest lód z bardzo silnym poślizgiem, pękające pod stopami lodowe platformy, lodowe bloki spadające z nieba, miśki polarne w strojach hokeisty i Eskimosi grający w curling. Niewątpliwie zima jest tu sroga.
Co do poziomu trudności stał się on dla mnie ostatnio tematem kontrowersyjnym. Jako dziecko nie pamiętam, żebym kiedykolwiek pokonał ten poziom, a jeśli tak to bardzo sporadycznie. Gdy grałem jakiś czas temu również napotkałem nie mało kłopotów. Gdy jednak zagrałem w tę planszę na potrzeby owej listy to ją przeszedłem bez problemu za pierwszym podejściem. Także nie wiem czy po prostu ten jeden raz zagrałem świetnie czy po prostu do tej pory nie wiedziałem jak się poprawnie trzyma pada.

2. Bucky O'hare - Blue Planet

Ten szereg plansz jest niewątpliwie bardzo zimowy i, przynajmniej dla mnie, bardzo frustrujący. Wiem, że niektórzy przechodzą tę grę mając jeszcze około 40 żyć w zapasie ale mnie każda plansza, a ta konkretna doprowadza do szewskiej pasji. Gdy zaczynamy rozgrywkę jest ona do wyboru spośród czterech ale nie ma sensu jej wybierać gdyż w bardzo wczesnej fazie, a właściwie na samym początku, zatrzymają nas bloki lodowe. Można je rozbić dopiero po uwolnieniu konkretnego towarzysza, przechodząc inną planszę. Jeśli więc ktoś wybrał tę jako pierwszą, to najlepiej szybko się zabić w wodzie. Oczywiście, wielkości planet mogą sugerować ich poziom trudności lub kolejność przechodzenia ale skoro tak to po co udawać, że jest jakiś wybór?
Poziom trudności nic nie wybacza i do niektórych segmentów planszy wymagana jest absolutne wyuczenie na pamięć co i gdzie robić bo inaczej zgon. Niebagatelny refleks jest również wskazany.

Pomijając aspekty wyprowadzające mnie z równowagi, cały poziom jest bardzo zimowy. Mamy duży poślizg biegając po platformach. Przeciwnicy podle podgrzewają niektóre platformy, które gdy się całkiem roztopią uniemożliwiają nam przejście. Także jest klimatycznie i trudno. A zwycięzcą jest ....

1. Battletoads - Ice Cavern

Tutaj znajdziemy wszystko. Wszędzie jest pełno lodu dającego taki poślizg, że czasami naprawdę jest postać zatrzymać nawet przy bardzo drobnym ruchu, są spadające stalaktyty, toczące się kule śniegowe jak i szusujące bryły lodu. Zaatakują nas tu złowieszcze bałwany o tak silnym prawym prostym, że są w stanie zabrać nam całe życie jednym strzałem. Po ich uziemieniu zamieniają się w stertę śnieżek, którymi oczywiście można rzucać.
Poziom trudności jest naprawdę imponujący. W Battletoads każda plansza wyciska z gracza siódme poty. Jeśli nawet planszę już opanowaliśmy do perfekcji to jej przechodzenie i tak wymaga maksymalnego skupienia i refleksu. Plansza bardzo zimowa i bardzo trudna, na pewno idealnie nada się mroźne dni.

Journey to the West

2010-11-28T17:39:00.006+01:00

Książka potrafi wywrzeć niesamowity impakt na popkulturze. Najlepszym tego przykładem może być bajeczny i kultowy Władca Pierścieni, lekki i przyjemny Harry Potter czy ..... pożal się Kod da Vinci. Powstają filmy, komiksy, gry, naklejki, a może i tampony. Jednak czy książka musi być produktem dla mas żeby odnieść taki sukces? Otóż nic bardziej mylnego!

Powieść, o której mowa, jest dziś prawie nikomu nie znana z nazwy, że nie wspomnę już o treści (sam nigdy nie miałem żadnego egzemplarza w ręku i nie wiem czy jest osiągalny w języku polskim). Mimo to cały czas, wiła ona niepostrzeżenie swoje influencje pod skorupą popkultury - zwłaszcza japońskiej. Mowa tu o "Journey to the West" napisanej w 1580 r. przez chińskiego pisarza Wu Cheng'a (przynajmniej jemu się ją przypisuje). Opowiada ona o buddyjskim mnichu Xuanzang'u, który posłany przez Guanyin (postać czczona w Chinach jako istota oświecona) rusza na zachód do Indii szukać oświecenia. Do tej niebezpiecznej wędrówki są mu przydzieleni trzej uczniowie i protektorzy zarazem, którzy podczas tej zaszczytnej misji mają odkupić winy przeszłości. Są nimi Sun Wukong, Zhu Bajie i Sha Wujing. Na szczególną uwagę zasługuje Sun Wukong, bo to on właśnie był głównym przyczynkiem zagnieżdżenia się powieści w popkulturze. Był on przypominającym małpę wielkim wojownikiem, który bardzo cenił sobie figle, bitkę, a także lubił dobrze zjeść. Za broń służył mu kij, który mógł dowolnie skracać i wydłużać zależnie od potrzeb, a także mógł latać na chmurce. Brzmi znajomo? Na pewno! Zapraszam zatem do świata spod znaku wojowniczej małpy.

Dragon Ball

I tak powstał Dragon Ball. Chyba najbardziej rozpoznawalna manga i anime na świecie. Serial opowiada o przygodach Son Goku - małego chłopca o niewinnym sercu obdarzonego nadludzką siłą, który pomaga zaprzyjaźnionej dziewczynce Bulmie odnaleźć tytułowe Smocze Kule. Po ich zebraniu ma pojawić się boski smok, który spełni jedno życzenie. Na początku serii przygody przepełnione są humorem, walkami i wszystko kręci się wokół zbierania kul. W późniejszym okresie uwaga skupia się na osobie Goku i jego rośnięciu w siłę by był w stanie uratować świat przed kolejnym super-złoczyńcą.

Oczywiście wraz z wielką popularnością podąża wielki marketing. Chociaż w Polsce nigdy tego jakoś za bardzo nie odczułem. Oprócz paru tandetnych chińskich zabawek nie odnotowałem jakiś ciekawszych gadżetów czy gier (choć teraz wiem, że były jakieś już na Pegasusa). Dopiero od stosunkowo niedawna jest zalew mordobić na różnego rodzaju konsole z ogoniastym wojownikiem na okładce. A może po prostu szukałem w złym miejscu?
Podsumowując jest to jedna z moich najulubieńszych kreskówek w ogóle. Dzięki niej poznałem mangę i anime oraz zainteresowałem się nieco japońską kulturą. Wydaję mi się nawet, że kolejne walki staczane przez bohatera motywowały mnie na siłowni by być jeszcze silniejszym :P Jeśli jakimś cudem ktoś nie miał jeszcze styczności z tym arcydziełem to polecam :)

Monkey Magic

Prawdę mówiąc nie poznałem tego serialu za młodu i na dobrą sprawę nie znam go do dziś. Wiem o istnieniu tego tytułu tylko dzięki Zamkowi Wania. Dziś wygląda nieziemsko kiczowato (a wiadomo nie jest to wyznacznikiem jakości, wystarczy spojrzeć na takie Power Rangers, które myślę do dziś mają fanów , a są przecież totalnie z dupy Zordona) ale nawet patrząc dziś z dystansu można przypuszczać, że kiedyś mógł być to całkiem sympatyczny serial (a sądząc po entuzjazmie Wani - całkiem dobry).

Co się tyczy fabuły to mamy do czynienia z tytułowym Małpą, który jest mistrzem sztuk walki, jego orężem jest kij zmieniający rozmiary, a środkiem lokomocji chmurka. Nawet jednym z jego przyjaciół jest postać świniopodobna (zupełnie jak Oolong z DB, a w książce Zhu Bajie). Ponieważ serialu nie znam to mogę się tylko domyślać, że wszyscy mają tam masę przygód bogatych w liczne walki. Niestety pozostali "onibsowicze" zawiesili działalność i nie jestem w stanie więcej powiedzieć :] Szukając po tytule Monkey Magic natkniemy się na różne inne seriale i pełnometrażowe filmy co świadczy o tym, iż idea nie umarła.

Saiyuki World

Pod tym tytułem mieści się wiele pozycji. Różnego rodzaju seriale jak i filmy, których niestety również niestety nie znam z autopsji. "Wygooglałem" je jedynie na potrzeby tego podpunktu. Z resztą opisywanie ich tu wszystkich byłoby trochę bezcelowe. Zachęcam byście sami wpisali w google "Saiyuki World" i zobaczyli jak dużo produkcji powstało pod tym tytułem. Możecie być pewni, że gdy widzicie tę nazwę, na 100% nawiązuje ona do Journey to the West. W każdej występuje protagonista, który w pewien sposób nawiązuje do postaci małpy, lubi figle i jest mistrzem sztuk walki. Ten z obrazka obok nazywa się nawet Son Goku, jak ten z serii Dragon Ball.

Gry

Jeśli szklany ekran, to nie tylko filmy i seriale, ale i gry wideo. Pierwsza jaką ja odnotowałem to ... Sayiuki World na Famicoma (Whomp 'Em na NES) i dużo lepsza kontynuacja owej produkcji - Saiyuki World 2. W grze wcielamy się w wojownika władającego kijem (który oczywiście się wydłuża). Możemy tam wybierać sobie plansze od których chcemy zacząć, a po pokonaniu bossa dostajemy nową moc (podobnie jak w Rockmanie). Kolejne tytuły jakie odkryłem to Monkey Magic - platformówka wydana na PSX, która niestety zebrała słabe recenzje. Ja nie wiem jak to jest. W grze znajdziemy oczywiście tytułową małpę bijąca kijem (się wydłuża!) zastępy przeciwników i radośnie skaczącą po platformach. Co tu się może nie podobać? :P Obok powstała- również na PSX - gra Sayiuki Journey West. Tej gry niestety nie znam osobiście więc mogę powiedzieć jedynie, że było to całkiem udane (jak słyszałem) jRPG.

No dobra ale to wszystko było dawno i nieprawda - powie sceptyk! Czy są dziś jeszcze jakieś nawiązania do tej dawnej księgi w ogromie wirtualnej rozrywki? Oczywiście! Najnowszą produkcją (i to na dodatek tegoroczną) jest gra o jakże "nawiązującym" tytule Enslaved - Oddysey to the West. W grze oczywiście wcielamy się w małpoluda (a na imię mu Monkey), który za pomocą kija (już sami wiecie co robi) tłucze zastępy przeciwników! Może i lata płyną, technika, a wraz z nią grafika, idzie do przodu ale frajdę daje cały czas to samo :)

I to by było na tyle. Wszystko maluje się bardzo lekko, przyjemnie ale nieco płasko w stosunku do pierwowzoru - można by rzecz. We wszystkich produkcjach skupiono się przede wszystkim na walce i rozrywce zupełnie zapominając o wątku dążenia ku oświeceniu. Cały motyw tułaczki człowieka szukającego swego miejsca na ziemi całkiem przeminął. Nie ma jednak co narzekać, bo przynajmniej w takiej formie udało się dziełu Wu Chenga dotrzeć na zachód.

Twardziele walczą solo - God of War 2

2010-11-11T15:41:00.000+01:00

Ciężki dzień w pracy? Stresuje Cię rodzina? W skrzynce pocztowej piszą do Ciebie wyłącznie w sprawie rachunków? Nudzi Ci się i masz po prostu ochotę na przemoc i krew? Jest rozwiązanie! God of War 2!

Cała seria przygód boga wojny wpisała się do historii gier jako jedna z najbrutalniejszych, jeśli nie najbrutalniejsza, ciesząc przy tym całą rzeszę wiernych fanów. Pierwszy raz została wydana ekskluzywnie na PlayStation 2 w roku 2005 przez Sony Computer Enterteiment, a stworzona została przez studio Santa Monica. Do dziś ukazuje się wyłącznie na konsole firmy Sony. Prezentuję dziś część drugą, która wg mnie jest najlepsza (zaznaczam, że niestety nie miałem jeszcze przyjemności grać w żadną z wersji na PSP). Pierwszy GoW był najciekawszy fabularnie, trzeci najlepszy graficznie, a dwójka miała wszystkiego po trochu plus mistrzowską rozgrywkę i najdłuższy czas gry. Bezczeszczenie Olimpu czas zacząć!

Od razu uprzedzę, że w tym akapicie zdradzę niektóre elementy fabuły. W grze wcielamy się w Kratosa, który po zgładzeniu w poprzedniej części Aresa jest aktualnym bogiem wojny. Jest to jednak delikatnie mówiąc bardzo krnąbrny i buńczuczny jegomość. Nie zna on ni przebaczenia, ni litości, a kieruje się wyłącznie swoimi własnymi potrzebami. Mimo, iż zasiada na panteonie ma na pieńku ze wszystkimi bóstwami. W końcu podpada na tyle Zeusowi, że ten pozbawia go boskiej mocy i uśmierca. Wtedy to, w imię zasady wróg mojego wroga jest moim przyjacielem, z pomocą przychodzą mu Tytani, którzy ratując jego duszę przed kąpielą w Styksie i dając mu nową siłę umożliwiają zemstę na bogu piorunów.

Nasz bohater posługuje się dwoma krótkimi mieczami zwanymi "Ostrzami Ateny" przymocowanymi do jego rąk za pomocą łańcuchów. Dzięki takiemu rozwiązaniu może on atakować na całkiem duże dystanse, używając swojej boni niczym bicza. Na późniejszych etapach możemy zdobyć różne bronie dodatkowe jak np. dwuręczny młot. Oprócz rozwiązań konwencjonalnych Kratos ma również dostęp do ataków magicznych, które zdobywa wraz z rozwojem akcji. Umiejętnościami defensywnymi są odskoki i blokowanie, a w późniejszym etapie również odbijanie pocisków. Zabijając kolejnych przeciwników zdobywamy czerwone kule będące swoistymi punktami doświadczenia, za które możemy wzmacniać nasze bronie, magię a także "kupować" nowe ataki.

Rozgrywka głównie skupia się na niszczeniu rzesz wrogów, różnych wyzwaniach zręcznościowych, a także na bardzo subtelnych i umownych łamigłówkach. Grę wyróżnia niesamowita dynamika walki i charakterystyczne Quick Time Eventy. Otóż gdy już trochę "zmiękczymy" oponenta możemy go chwycić i wykonać serię QTE wykańczając brutalnie przeciwnika efektownymi ciosami (na porządku dziennych jest rozrywanie na pół czy obcinanie kończyn) - niczym Fatality z serii Mortal Kombat. Niektóre pojedynki zostały wręcz sprowadzone wyłącznie do szeregu "właściwych kliknięć" zupełnie jak np. w Heavy Rain. Jednak nalezy pamietać że Heavy Rain wyszło na długo po GoW. Takie pojedynki są silnie incydentalne ale stanowią ciekawy smaczek, którego zabrakło w innych częściach.
Bardzo ciekawym novum w stosunku do pierwszej części jest możliwość zahaczania łańcuchów w specjalnie do tego przeznaczonych miejscach w celu przekołysania się nad przepaścią. Wykorzystano ten pomysł do bardzo wymyslnych zręcznościowych zmagań, zupełnie nie wiem dlaczego zmarginalizowanych w części trzeciej.

Co do prezentowanego świata, należy tylko stwierdzić, że poziomy są świetnie zaprojektowane. Żadna z przebytych lokacji nie nudzi, wręcz wykazuje się wysoką pomysłowością i wciąga. Często podczas bieganiny kamera się oddala pięknie kadrując niesamowite widoki gór, lasów i antyczno-mitycznych budowli.

Podsumowując - God of War to naprawdę kawał świetnej gry, w której mocno czuje się, że to Ty jesteś tutaj twardzielem i to Ciebie należy się bać, a atakujące nas poczwary to zaledwie zabłąkane mięso armatnie (mimo że na naszej drodze często stają np. ogromne cyklopy). Totalnie zachęcam do gry, z tym że zakup PlayStation obowiązkowy :P

Czy ja jestem kurna zgorzkniały? - Muzyka

2010-09-25T18:51:00.000+02:00

Jaki otacza nas piękny świat. Dookoła, można się rozejrzeć, otacza nas tyle radości i piękna. Choćby spojrzeć tam nieopodal, na tę roześmianą dziewczynę. Zapewne śmieje się dlatego, że jest skończoną idiotką! Pali szluga, ma na nosie okulary, które zasłaniają jej pół mordy. To ma chronić oczy przed światłem czy całą twarz przed opalenizną? Naturalnie słońce jest szkodliwe i o brąz najlepiej się postarać smażąc na solarium. I z czego ona się śmieje? Bo Marek to taki zajebiaszczy chłopak? On to potrafi babcie ładnie zjechać, gdy ta podstępna żmija chciałaby usiąść na jego miejscu w autobusie. A jak dupy wyrywa! Hoho w klasie wyrwał wszystkie z korzeniami! Właśnie tak widzę otaczającą mnie rzeczywistość, gdy dookoła otaczają mnie podcipiałi kolesie i zblazowane panienki. Ale czy ja jestem zgorzkniały? Czy wpasowuję się w archetyp Polaka co narzeka na wszystko? Nie wiem. W dupie mam archetyp Polaka. Nie narzekam dla sportu. To nie jest tak, że widzę tylko negatywne strony wszystkiego. Po prostu pozytywnych jest mało. Jeśli chodzi o humor bawią mnie zarówno pospolite pierdy jak i wysublimowany humor formacji Mumio. Ale to co teraz piszę to tylko wyjściowa do tego co chciałem omówić, co mnie zmobilizowało do kolejnego zrzędliwego tekstu.

Jako człowiek pracujący w biurze mam stały kontakt z radiem. Żyjąc w grupie trzeba iść na kompromisy więc dla "umilenia" czasu włączone jest ugodowe RMF FM - mieszanka nowych i starych przebojów muzycznych. Owszem stare przeboje rządzą. Przyjemnie się ich słucha, wystukuje rytm o blat biurka, a nawet podśpiewuje wesoło pod nosem. Powiedzą niektórzy, że jestem sentymentalistą, że kręcą mnie tylko stare melodie, które polubiłem będąc dzieckiem (albo i młodzikiem!). Otóż nowe piosenki też mnie często bawią (np. Shakira - Waka Waka, Yolanda be cool - We no speak americano) ALE gdy po raz enty słyszę gdy koleś śpiewa "w pasjansie chwil" to kurna i koncert Mike'a Oldfielda by mi już nie poprawił humoru. No kurna jaki "pasjans chwil"? Ten frazes nie ma absolutnie żadnego sensu, że niby układamy sobie chwile? CHWILE SOBIE UKŁADAMY? To ma kurna oznaczać, że układamy sobie czas? Życie? Odpowiedź brzmi: GÓWNO!! Nie ma czegoś takiego. To nawet nie jest oksymoron, to jest bezsens i pretensjonalna głupota! A potem jeszcze "póki na to czas". Jak to słyszę to owszem trzeba póki na to czas spieprzać na statki na niebie i uciekać w cholerę jak najdalej od tego piekielnego radia. Już nie wspomnę o najnowszej balladzie pana Markiewicza. Czy Polacy już naprawdę nie potrafią muzyki tworzyć? Więc jestem zgorzkniały? Przyczepiam się i uogólniam wizerunek polskiej sceny muzycznej? Nie! Bo perłą w tym zbiorniku pomyj jest chociażby pan Czesław Mozil (znany jako "Czesław Śpiewa") albo chociażby jeszcze bardziej niszowa pani Katarzyna Groniec.
Tak, oczywiście można zmienić stację radiową lub walnąć głową w ścianę - "takie małe jebudu, Cię ukoi bez trudu". Lecz fakt, że takie zjawiska istnieją i ludzie nazywają to "muzyką" nie daje mi spokoju i niech nikogo potem nie dziwi, że lubię w "God of War" patroszyć centaury.

A teraz wszyscy odetchnijmy ...

Twardziele walczą solo - Montezuma's Revenge

2010-07-13T12:15:00.003+02:00

Dziś sięgamy najdawniejszych czasów gier i jednego z najstarszych, jeśli nie najstarszego twardziela elektronicznej rozrywki. Przed wami Montezuma's Revenge i jej główny bohater Panama Joe - imię zarówno dobre dla poszukiwacza przygód jak i kochanka, a przecież te dwie profesje bynajmniej się nie wykluczają. Gra ukazała się w roku 1984 i wydana została przez Parker Brothers (ci sami od planszówek takich jak Monopol czy Ryzyko) na Atari 2600, a później na wiele innych konsol jak np. Sega Master System czy Commodore 64. O ile dobrze zrozumiałem późniejsze wersje z nieco usprawnioną grafiką, na poziomie nazwijmy to "wczesnego NESa", wydawane były przez firmę Utopia Software, gdzie pracował twórca całego dzieła - Robert Jaeger. W roku 1998 stworzono drugą część - Montezuma's Return i jak dla mnie jest to kupa niczego, bo ze świetnej platformówki 2D zrobiono FPP w 3D. No jak można tak namieszać w gatunkach gier?! To było tak samo durne posunięcia jak w przypadku Metroida Prime.

Jak już wspomniałem wcielamy się w poszukiwacza przygód imieniem Panama Joe i kierujemy się w głąb starej azteckiej świątyni w poszukiwaniu skarbów dawnego władcy Montezumy.

Rozgrywka uważam jest bardzo rozbudowana jak na tak starą grę. Kurczę przecież to były czasy Tetrisa, Galagi czy pierwszego Mario, który skakał na pojedynczej planszy wraz z bratem Luigim i kopał żółwie. Nasz bohater oprócz podstawowych skoków może wspinać się po drabinach, linach, a nawet skakać z jednej liny na drugą. Ponadto może zbierać klucze do otwierania drzwi, pochodnie do rozświetlania zupełnie ciemnych pomieszczeń, jak i miecze, którymi może zabijać wrogów. Niestety miecze są jednorazowego użytku. Zapewne Joe ma po prostu tyle siły w rękach, że jak walnie to się rozpadają. Oprócz tego zbieramy kryształy, które nie mają żadnego przeznaczenia użytkowego, ale dają nam 1000 punktów każdy (za klucze dostajemy 100 pkt, a za otwarcie drzwi 300).

Zabawę rozpoczynamy z pięcioma życiami, wyrażonymi symbolem kapelusza, wszak prawdziwy poszukiwacz przygód nie wyobraża sobie życia bez owego nakrycia głowy. Aby nas pozbawić życia programiści wytoczyli przeciw nam podstępne ruchome i znikające platformy oraz szereg przeciwników. Okrutne węże, śmiertelne czaszki i pająki wielkości psa! Ponadto giniemy gdy zeskoczymy ze zbyt duzej wysokości. Przy takich niebezpieczeństwach wysiada nawet Natan Drake z Uncharted, w przypadku Lary Croft nie byłbym taki pewien.

Montezuma's Revenge mimo straszliwej prostoty potrafi bardzo wciągnąć. Poziom trudności jest wysoki, więc na pewno nie ukończy się jej raz dwa. Co się tyczy muzyki to praktycznie ona nie istnieje oprócz radosnych kilku nutek w momencie zdobycia klucza. Dodam jeszcze, że tytuł gry to kolokwialne określenie na "obstrukcję podróżniczą". Mając tę wiedzę mogę śmiało powiedzieć, że Montezuma's Revenge to kawał dobrego gówna.

E3

2010-07-07T22:51:00.004+02:00

E3 (Electronic Entertainment Expo) to coroczna impreza organizowana w Los Angeles, dzięki której gracze dowiadują się w co będą grać w najbliższym czasie. Jako, że nie jest to jeszcze ten czas i stan majątku w moim życiu żeby osobiście wybrać się na tę imprezę, posilałem się nowinkami ze stron internetowych. Nie będę bawił się w żadne długie opisy bo nie było mnie tam więc wiem tyle co każdy internauta ale opiszę pokrótce co najbardziej przykuło moja uwagę i dlaczego (kolejność alfabetyczna).

Castlevania: Lords of Shadow

Pierwszy raz oglądając film promujący gier rzuciło mi się najbardziej w oczy, że gra ta nie ma nic wspólnego z Castlevanią. Przepraszam kurna bardzo ale nie wystarczy zrobić jakiejkolwiek gry traktującej o wampirach i to z miejsca będzie Castlevania. Oglądając kolejne materiały utwierdzałem się tylko w moim przekonaniu (nosz kurna nawet nie ma bicza Vampire Killer). Elementy wspólne z innymi częściami to Drakula, nazwisko Belmont no i sam tytuł. I tak oglądam i narzekam i jeszcze dorzucam, że to zrzynka z God of War (choć jakis dziwny wątek miłosny zbliża tę grę bardziej ku Dante's Inferno)) ale w końcu zdejmując klapki z oczu i zapominając o tym w co grałem na Pegasusie uznałem, że zapowiada się naprawdę świetna, dynamiczna gra z pięknymi widokami, osadzona w naprawdę mrocznym klimacie. Odwracając więc swoje nastawienie o 180 stopni, z nadzieją i wysokimi oczekiwaniami wypatruję jesieni, bo wtedy gra ma się ukazać.

Donkey Kong Country Returns

Wystarczyła mi krótka minutowa prezentacja by uznać, że ta gra będzie hitem. Bardzo chwalebny czyn ze strony Nintendo, że przywrócili do życia w tak pięknej konwencji jedną z najlepszych i najbardziej pomysłowych platformówek z 16bitowego SNESa. Piękna kolorowa grafika, "sidescrolowa" akcja, interakcja z tłem i kreatywne poziomy. Nic dodać nic ująć. Pozostaje tylko stwierdzić "coś pięknego" i żałować, że nie kupiłem i jeszcze długo nie kupię Wii ale na szczęście będzie Sonic 4 ep. 1 i jego ponaddźwiękowe zapindalanie.

God of War: Ghost of Sparta

No Sony udało Ci się. Długo zwlekałem i przysięgałem sobie, że jeśli kiedykolwiek kupię przenośną konsolę będzie to Game Boy Advance lub ewentualnie DS, ale druga gra o przygodach Kratosa?!? Nie mam wyboru i jeszcze w tym roku w szufladzie wyląduje nowiutkie PSP bo dwóch części God of War nie pozwolę sobie przegapić. Prezentowana na E3 nowa odsłona zmagań najbrutalniejszego spartanina świata prezentuje się wspaniale. Wielkie potwory, brutalność, magia i różnorodność broni. Szczególnie atrakcyjne wydaje mi się tradycyjne połączenie tarcza + włócznia. No cóż odkładamy kaskę i czekamy.

Mortal Kombat

Raaaaa! NARESZCIE! Świeży i krwisty Mortal Kombat! Obok idealnego wejścia serii Street Fighter w świat HD, brakowało mi już tylko tej wspaniałej nawalanki od panów z Midway do spełnienia moich "mordobitnych" marzeń. Od czasów MK4 zerwałem na długi czas z Liu Kang'iem i z resztą wojaków, uważając, że trójwymiar jednak im nie służy. Może błędnie, może nie ale nowy Mortal to jest właśnie TO na co podświadomie czekałem. Świetna grafika, mroczny brutalny klimat, powrót aren z poprzednich części, zacięte walki i krwawe "fatality!". Ciekawą nowością jest pozostawianie trwałych śladów na ciele przeciwnika w miarę jak dostaje baty oraz "ciosy rentgenowskie". Chodzi o to, iż przy niektórych ciosach prześwietlane jest ciało przeciwnika pokazując jakie szkody wewnętrzne one wyrządzają. Czekam tylko dnia kiedy rozgrzeję płytkę z nowym Mortal Kombat w mojej czarnulce, a pudełko postawię dumnie koło Super Street Fightera 4.

Sonic 4 ep. 1

Tak jak mówiłem. Na szczęście będzie Sonic 4 ep. 1 i jego ponaddźwiękowe zapindalanie. ;-)

Trine 2

Żeby przekonać mnie do zakupu drugiej części tej przepięknie bajkowej platformówki wystarczyłoby aby producenci zrobili dokładnie to samo co w poprzedniej części tylko dali więcej misji. Oni jednak nafaszerują ją masą nowych zagadek, pomysłów, jeszcze ciekawszą kooperacją i bossami. No i mają mnie w kieszeni. Moje oczekiwania nie były wysoko postawione bo wystarczającą satysfakcję miałem z tego co było, a że dodano tyle atrakcji (m.in. 500% więcej tęczy!) Trine 2 ma u mnie zaklepane miejsce na liście zakupów.

Krótka historia tańca

2010-07-06T13:50:00.003+02:00

Wszystko zaczęło się gdy świat był jeszcze bardzo prymitywny. Najwięksi naukowcy dopiero rozważali ideę "koła", a spece od szkoły przetrwania ujarzmiali ogień. Gdy już osiągnięto ognisko i wszyscy zbierali się dokoła - wiało nudą. Co prawda znano już patyki ale do kiełbasek była jeszcze długa droga. Korzystano więc z tego co się miało i co bystrzejsi zaczęli uderzać kijkiem o kijek tym samym tworząc pierwsze bity. U ludzi wywołało to mimowolne odruchy bioder i wszyscy zaczęli podziwiać jak ich cienie wirują w rytm muzyki.

Grupa "mądrali" uznała jednak że tak nie może być, no bo każdy tańczy jak chce i ogólnie jest wielki chaos i jak tak dalej pójdzie staniemy się znów zwierzętami i kto do cholery wtedy wynajdzie to koło. Więc zaczęto opracowywać układy, choreografie i wszyscy zaczęli grzecznie tańczyć według schematu. Wszyscy? No prawie, zawsze istniała jakaś wyśmiewana grupa osób, która nie tańczyła jak wszyscy tylko według własnego poczucia rytmu i uznania.

Cywilizacja poszła naprzód. Mężczyźni zaczęli się golić i sporadycznie zażywać kąpieli, a kobiety zaczęły się zastanawiać czy karmienie dzieci i ładny wygląd to szczyt ich ambicji. Przyszło nowe pokolenie "mądrali", którzy zgodnie uznali, że w ówczesnych czasach taniec to już na bank nie jest jakieś tam podrygiwanie w rytm muzyki tylko wyrafinowana forma sztuki i oni z chęcią ludzi tej sztuki nauczą (za odpowiednią opłatą oczywiście), a potem zorganizują konkursy taneczne i będą wytykać najdrobniejsze błędy.

Mężczyźni uznali, że to jedno wielkie kretyństwo i że wolą siedzieć przy stole, pić browara albo i lepiej. Kobiety uznały mężczyzn za niemęskich bo nie ma nic wspanialszego i seksownego jak zmysłowo targać kobietą na parkiecie. Samce się wtedy tylko szyderczo uśmiechali bo znali dużo ciekawsze czynności ,przy okazji których również można targać kobietą.

Tryby cywilizacji kręciły się nadal. Kobiety uznały, że oprócz chodzenia do szkoły mogą równie dobrze jak faceci nosić spodnie, a niekiedy i zapuszczać wąsy. Mężczyźni natomiast uznali, że skoro kobiety mężnieją to oni na znak protestu się wydepilują, zapuszczą włosy, cipki i będą z tej okazji organizować liczne parady. Grupa przedsiębiorców zauważywszy, że ludziom zupełnie się w dupach poprzewracało i następuje ogólny kult atawizmu zorganizowali rykowiska, które nazwali klubami. Co noc przychodzili tam młodzi ludzie by znowuż w rytm muzyki wić się wokół siebie, prezentować swoje wdzięki jak i uprawiać petting na stojąco. Gdy petting był sukcesywny można było skorzystać z bogatego asortymentu toalet by skonsumować nowo zaczętą znajomość. Każdy mógł zająć swoją kabinę, a po wszystkim załatwić się i umyć ręce. Oczywiście równolegle nadal istnieli "mądrale" badający czy w takim a takim tańcu, dany kąt stopy względem nawierzchni, a także jej nacisk na podłoże jest pożądany.

Obok całego tego barłogu wykształciły się dwa słuszne rodzaje tańca. Ludowy taniec irlandzki i drugi mający dwie nazwy zależnie od występowania geograficznego. Na zachodzie nazywa się on "tańcem przy rurze" a na wschodzie "tańcem brzucha". Daje on satysfakcję obojgu płci. Mężczyzna może radośnie siedzieć, sączyć piwo i podziwiać partnerkę, a kobieta może sobie tańczyć do woli.

Nie mam pojęcia...

Rocket Knight

2010-06-03T16:44:00.001+02:00

Jakiś czas temu przeglądając PlayStation Store jakież zadowolenie mnie ogarnęło gdy ujrzałem powyższe logo. Zdaje sobie sprawę, że mało komu ono coś mówi, bo i jak od dość niedawna znam tego uroczego, okutego w zbroję oposa imieniem Sparkster. Jest on mało znany zapewne dlatego, iż powstały tylko 3 gry traktujące o jego odrzutowych przygodach z czego jedna na SNESa, który mimo wszystko był mało popularny w Polsce ( niestety nie doczekaliśmy się Super Pegasua ), a pozostałe dwie na jeszcze mniej popularną konsolę Sega Megadrive. Nasz torbacz pierwszy raz dobył oręża w 1993 roku za sprawą panów z Konami. Miała być to ich odpowiedź na ówczesną modę "każdy chce mieć swojego Sonica" i niestety heroiczny opos zaginął gdzieś w odmętach czasu. Jednak gra była uroczą platformówką, Sparkster wywijał dziarsko mieczem, strzelał kulami ognistymi i co najważniejsze miał rakietowy plecak, który pozwalał mu wystrzeliwać się na krótkie dystansy w 8 kierunkach. Naprawdę kawał dynamicznej i wesołej rozrywki.

Zaraz więc ściągnąłem demo i sprawdziłem co tam Konami przygotowało. Pierwsze co się rzuca w oczy to odejście od klasycznych 16 bitów na rzecz "2,5D" co naturalnie na początku mnie zraziło, jednak grafika prezentuje się bajecznie kolorowo i jest wręcz na plus. Rozgrywka to ten sam kawał rozrywki co kiedyś, wciąż na tyle aktualnej, że bardzo spodobała się mojemu koledze mimo, że wcześniej nie miał styczności ze Sparksterem. Po pierwszym platformowym levelu, nadszedł poziom drugi w stylu Gradiusa. Zwykle nie lubię gdy w jakiejś grze tradycyjna rozgrywka jest przeplatana z innym gatunkiem gry ale tu akurat mi to pasuje. W zasadzie nie powinno się oceniać gry na podstawie dema i właśnie tu pojawia się pierwszy mankament bo kosztuje ona 48 zł co uważam za cenę nieco wygórowaną, a ponadto poziom trudności jest bardzo niski i co prawda milutko się lata i zbiera kolorowe kryształy ale przepraszam do cholery nie wiem czy jestem gotów wydać prawie 50 zł za powiedzmy jakieś 3 godziny gry. Tę decyzje również pozostawiam Tobie drogi graczu. Ja jedynie mogę od siebie dodać, że Rocket Knight posiada w sobie naprawdę duże pokłady miodu.

Twardziele walczą solo - Batman

2010-06-02T23:55:00.002+02:00

Przyszła kolej na jednego z największych twardzieli komiksowego świata. Bruce Wayne mimo, że pozbawiony jakichkolwiek nadnaturalnych mocy, nienachalnie pokazał swoją brutalnością i bezwzględnością wobec przestępstwa i przestępców, że z nim nie ma żartów. Początkowo chciałem dziś pisać o świetnym Batman: Arkham Asylum. Jednak zdecydowanie za często pojawiają się tu ostatnio gry stosunkowo nowe, więc postanowiłem wrócić do 8 bitowych korzeni.

Uważa się, że wyżej wspomniany B:AA jest jedyną dobrą grą o Batmanie. W sumie rzeczywiście dobrych tytułów jest nie wiele, ale istnieją i jednym z nich jest Batman (The Video Game) wydany przez firmę Sunsoft w 1990 roku na konsolę NES. Gra oparta jest bezpośrednio na filmie Batman z 1989 roku z Michaelem Keatonem w roli głównej (swoją drogą najlepszy film o Batmanie jak dla mnie, Dark Knight miał jednak lepszego Jokera). Jednak oprócz protagonisty, antagonisty i paru wstawek filmowych nie znajduje podobieństw między tymi dwoma dziełami.

Rozgrywka to bardzo przyzwoity kawał platformówki. Przyjdzie się nam zmierzyć z 5 poziomami, podzielonymi na kilka podpoziomów. Na końcu każdego czyha boss i jeśli mam być szczery żaden z nich (oprócz Jokera) nie ma nic wspólnego z przygodami Batmana. Nie wiem może brakuje mi wyobraźni i nie jestem w stanie dostrzec wysublimowanej interpretacji twórców gry odnośnie przeciwników nietoperza. O ile jeszcze "odrzutowy człowiek" jakoś mi jeszcze gdzieś tam świta w pamięci, to "człowiek-świnia" ze świetlnym mieczem i wirujące kwadraty już zupełnie nie.
Naszym orężem w starciu z w/w bestiami jak i innymi przeciwnikami napotkanymi w grze będą stare i niezawodne gołe pięści . . . ale i tradycyjny batarang, potrójny batarang i rakieta. W zasadzie najmocniejszą bronią są pięści i zwykły batarang, który potrafi wielokrotnie uderzyć jednego lub więcej przeciwników. Jednak broni dodatkowych nie możemy używać bez miary, gdyż są zużywalne i trzeba je uzupełniać specjalnymi bonusami. Oprócz atakowania Batman może biegać, skakać, a także "przyklejać" się na krótko do ściany by się od niej odbić. Jest to umiejętność esencjonalna i jej szlif będzie nam niezbędny do ukończenia gry. Poziom trudności jest dosyć wysoki ale uczciwy. Baaaaardzo sporadycznie, zdarzają się momenty, które trzeba po prostu znać wcześniej by nie zginąć, w 95% liczą się nasze umiejętności. Pewnym uproszczeniem na pewno też jest nieskończona ilość kontynuacji.

Co do oprawy audio-wideo to może jedynie doskwierać nieco średnio wykonana postać samego bohatera. Wydaje mi się, że mógł on być troszkę dokładniej wykonany i w innej gamie kolorów (bo fioletowy tutaj mi "o dziwo" nie pasuje). Poza tym wszelkie obiekty i tła szczegółowo wykonane, ładnie wycieniowane i przede wszystkim oddają mroczny, posępny klimat, a takie zadanie między innymi ma grafika. Co do muzyki to jest po prostu świetna. Sunsoft zdecydowanie się tu bardzo popisał i stworzył rytmy na poziomie Konami czy Capcomu. Osobiście szczególnie polecam muzykę z planszy czwartej.

Pozostaje już tylko przyodziać czarną pelerynę i budzącą grozę maskę, wyjść (najlepiej w burzową noc, gdyż błyskawice dają ten unikatowy efekt, o którym zawsze marzyłeś) na dach budynku i wycedzić przez zęby przestępczemu światkowi, że "Tyś jest BATMAN!".

Zachęcam do gry.

"Gdy umysł śpi budzą sie upiory"

2010-05-23T14:52:00.012+02:00

Podczas wieloletnich dyskusji przeprowadzanych z kolegami w tramwaju, przy piwie czy też w drodze na kebab ( bo wiadomo, iż niezwykłą niegrzecznością i niechlujstwem towarzyskim byłoby przerwanie procesu szamania kebaba dla głupiej gadki) doszedłem do wniosku, że największe absurdy mózg wymyśla nie na jawie gdy rozum jest w pełni sprawny, a właśnie podczas snu, gdy rozum jest wyłączony. Postanowiłem więc dziś podzielić się absurdem w czystej postaci czyli snem, który jakiś czas temu mi się przydarzył. Od razu mówię, że wszystko co teraz napiszę miało miejsce podczas snu łącznie ze spostrzeżeniami. Jedynie czerwonym kolorem dodałem coś od siebie.

Stoję na jakimś zniszczonym podwórku. Dokoła wraki samochodów, stare zardzewiałe kontenery, wszystko odgrodzone siatką. Jestem z jakimś kompanem ale w sumie to go nie znam. Nagle podwórze atakują zombie. Na szczęście chroni nas siatka ale lada chwila może zostać przerwana. Ja stoję bezbronny a ten drugi lata w te i wew te z pistoletem i strzela do umarlaków. Krzyczę

- Rzuć mi broń!!

Rzuca gdzieś w trawę. Biegnę do tego miejsca ale znajduję tylko długopis. No dobra póki co wezmę chociaż długopis, mogę go przecież kliknąć i wbijać ostry koniec w szyję. Udaje mi się pojedyncyzm sztukom, które przedostały się przez zabezpieczenia, skręcić kark ale to jednak za mało.

- Rzuć mi broń nie dam rady!!

Rzuca, a ja znajduje kolejny długopis. "No co jest kurna?" Widzę, że kompan ma jeszcze jeden pistolet. "No dobra ostatnia szansa."

- Rzuć mi broń!!!

Rzucił. "Poleciał tu niedaleko. W tę kępkę trawy tuż pod nogą. Na pewno tu jest!" Trzeci długopis. No coż mam co wbijać w szyję.....

"O! Jakaś furtka się otworzyła i nie ma tam wrogów." Uciekam. Wbiegam w furtkę i po drugiej stronie jest mieszkanie mojej cioci. No dobra jestem bezpieczny. Na kanapie siedzi mama, a w fotelu ciocia. Oglądają telewizję. Jest dobrze. Jednak w drugim pokoju przemyka cień niebezpieczeństwa - To Nemesis

(ten z gry Resident Evil 3:Nemesis) i ktoś jeszcze. Czekam. Może się pojawić w każdej chwili. Zlękniony wyglądam na balkon czy nikogo nie ma. Ciemność. Rozglądam się na wszystkie strony. Nikogo. Może sobie poszedł. Jednak stoję na środku pokoju i wyczekuję. Rodzina jest niczego nie świadoma. Nagle wpada Nemesis i za nim ktoś jeszcze. Ostatnie co widzę to przerażona w fotelu ciocia, a ja znów uciekam. Biegnę na korytarz i po schodach w dół ile wlezie. Zatrzymałem się na 3 piętrze. "Skręcę teraz w boczny korytarz. Wtedy go zgubię. On pobiegnie na dół, a ja się tu skryję bezpiecznie i go ominę."

Skręcam, biegnę dalej korytarzem, jakaś 50letnia babka pokazuje mi cycki. Biegnę dalej zatrzymuję się przy oknie. Czuje, że Nemesis dalej mnie ściga. Trzeba skoczyć, ale wysoko jak nie wiem. "To na pewno 3 piętro? Ale zaraz przecież to sen więc nic mi nie będzie. W najgorszym wypadku się obudzę, a na wszelki wypadek będę celował w drzewa." Wyskoczyłem przez okno i lekko wylądowałem na ziemi. Biegniemy dalej. Na pewno mnie czuje i zaraz znajdzie. Szybko za ten blok, a potem na przystanek autobusowy i pod ławkę. Dobiegam do przystanku. Dookoła ludzie w ogóle na mnie nie zwracający uwagi. Chowam się pod ławkę. Zero reakcji.
Nagle słyszę ryk Nemesisa. Niestety przyszła pora na walkę, ale skoro to sen, co udowodniłem sobie skacząc z 3 piętra to mogę robić co chcę. No dobra więc chcę granatnik i ..... mam! Nawalam w przeciwnika granatami ile fabryka (snów) dała. Ryczy z bólu, pali się i zaczyna mutować, wyrastają mu skrzydła, wzbija się i zaczyna uciekać. Tuż zanim leci ten tajemniczy drugi, teraz wyglądający jak wielki nietoperz. Nie mogę teraz im pozwolić uciec. Zamieniam swoje lewą rękę w działko Megamana. Celuję. Patrzę jak odlatują ku czarnym, posępnym chmurom burzowym. Obraz zaczyna mi się rozmywać i tracę Nemesisa z oczu, jednak jest jeszcze ten drugi. Kumuluję energię w mojej nowej broni i wypalam przeogromną wiązkę energii. Trafiony nietoperz rozsypuje się całkowicie w drobny pył, a wystrzelony promień przebija chmury robiąc w nich ogromną dziurę, przez którą dostaje się światło słoneczne padające wprost na mnie. "Znów uratowałem świat".

Koniec.

Można się tu doszukiwać symboli i różnorako interpretować ale diagnoza jest jedna - nie jeść przed snem i mniej grać.

Z pamiętnika młodocianego tetryka - kino 3D

2010-05-23T11:03:00.007+02:00

Tak sobie ostatnio konwersowaliśmy z panem Czarnym Iwo o przyszłości kina. Wszędzie 3D, HD, Blu-ray, Sru-Ray. Odnoszę wrażenie, że prawdziwa jakość filmu, treść, gra aktorska, przesłanie i wszystko to co powinno być najistotniejsze, powoli schodzi na dalszy plan, bo dla zwykłego zjadacza popcornu (nie mam nic do samego popcornu) liczy się przede wszystkich strona wizualna. Dla takiego konsumenta nawet najlepszy film świata będzie klapą, jeżeli jego bohaterowie nie będą wyłazili z ekranu i wpieprzali się na widownię.

Można się normalnie załamać czytając komentarze na forach internetowych. Są już bowiem psychopaci, którzy wręcz żądają nakręcenia Gwiezdnych Wojen od nowa, w wersji 3D ! Bo przecież tych dwuwymiarowych staroci nie da się oglądać ! Komentarze w podobnym tonie pojawiły się także po wyjściu Iron Mana 2 - "wszystko dobrze, ale dlaczego do k... nędzy nie w 3D ? Przecież teraz wszystko musi być w 3D ! Jestem zbyt leniwy, żeby jednocześnie oglądać film i myśleć - wszystko muszę mieć podane przed samymi oczami jak na tacy. Nie mam wystarczającej ilości szarych komórek, żeby zdystansować się od oglądanego obrazu i jednocześnie go rozumieć...".

Kolejny krok w stronę tej idiotycznej manii zrobił James Cameroon, stwierdzając, że za kilka lat każdy film, nawet kameralny dramat będzie kręcony w 3D. Dramatem, ale nie kameralnym, jest takie właśnie myślenie. Każdy film w 3D ? A wyobrażacie sobie "Ojca Chrzestnego" w 3D ? "...oooo, Luca Brasi jak żywy, wydaje mi się, że mogę go dotknąć...o kurde, jego oczy zaraz wyskoczą z ekranu i wylądują w moich naczosach...". Co dalej ? Porno 3D ? "Uuu, ale dupa...ooo, druga... mmm zaraz zaczną TO robić... ale kto to się dołącza ? O Boże, to Ron Jeremy...aaaa ! moje oczy, moje oczy !"

Czy takie kino to faktycznie nieunikniona przyszłość ? Mam poważne wątpliwości. Wszak już 30 lat temu ogłoszono erę 3D, a na ekranach kin królowały takie arcydzieła jak "Szczęki 3-D" i "Parasite 3D". Nie znacie ? To macie szczęście. Zakładając, że jednak kino trójwymiarowe stanie się codziennością, a normalny przekaz przejdzie do lamusa, pojawia się pytanie, jaki będzie następny krok ?
Steven Spielberg przewidywał w "Powrocie Do Przyszłości 2" (1989), że w 2015 będzie to kino holograficzne, a największych przebojem kasowym będą... "Szczęki 19" :)
Ja jednak sądzę, że ludzkość pójdzie jeszcze dalej i już za kilka, może kilkanaście lat wchodząc do kina, każdy widz będzie dostawał do biletu specjalną tabletkę poprawiającą wrażenia zmysłowe. Oto nasza przyszłość - Kino LSD-HD-4D !
Pozdrowienia z wnętrza czwórwymiarowego rekina.
Zamek Wania.

"Piaskiem po Oczach"czyli krótka recenzja Księcia z Persji

2010-05-23T00:02:00.010+02:00

Wraz z pojawieniem się "Księcia z Persji" w Polskich kinach, krótka recenzja i wrażenia z piątkowego premierowego seansu, długo oczekiwanego przeze mnie filmu.

"Od autora : niewiarygodne ! kliknięcie na obrazek go powiększa ! wypróbuj już dziś !"

Film Mika Newella "Prince of Persia" (książę z Persji) stworzony został na podstawie popularnej w latach 80' gry o tym samym tytule, a także jej kolejnych wersji utworzonych przez firmę Ubisoft. Fabuła filmu, mimo wielu charakterystycznych momentów z gier, stanowi odrębną historię, dlatego postaram się opisać film bez porównywania go do jego elektronicznego oryginału.

Fabuła 8.0

Żeby nie zdradzić za bardzo historii krótkie wprowadzenie: akcją dzieje się w starożytnej Persji. W wyniku szturmu na święte miasto w ręce Księcia Dastana wpada tajemniczy sztylet, dzięki któremu może cofać czas. Teraz uwikłany w śmierć króla i zdradzony musi uciekać wraz z księżniczką Taminą, chroniąc sztylet przed ludźmi chcącymi go wykorzystać do (zgadliście) panowania nad światem itp.

Historia opowiedziana w filmie, jak na komercyjną produkcję, jest niewątpliwie jego mocną stroną. Do napisania scenariusza zaproszono samego Jordana Mechnera (twórcę oryginalnej gry) co zaowocowało fabułą szybką, pełną akcji i trzymającą w napięciu od początku do końca. Słabszymi miejscami fabuły może być tu nagromadzenie wielu wątków naraz. Akcja dzieje się czasem zbyt chaotycznie, a film od początku wprowadza nas w sam środek akcji bez większych wyjaśnień. Trzeba uważnie oglądać , bo po chwili można nie wiedzieć "kto atakuje? gdzie , kogo i dlaczego?". Bohaterowie jak to w bajkach bywa są jednokolorowi. Od razu wiadomo kto jest "Ten dobry" , a kto "zły" i próba zmylenia widza przy paru zwrotach akcji jest za bardzo przewidywalne. Scenarzyści łudzą się, że widz widząc plakat filmu (który w każdym kinie można zobaczyć parę razy przed wejściem na seans) nie skojarzy kto tak naprawdę jest prawdziwym wrogiem księcia. Główna zła postać mimo częstego pojawiania się na ekranie stanowi jakby "tło" akcji która się dzieje wokół bohatera. Nie zmienia to faktu, że fabuła jest dobrze "wyważona". Widz nie czuje "niedosytu" po zakończeniu filmu. Wszystkie wątki zostają rozwiązane w końcówce (stanowiącej jakby epilog), dzięki czemu, jeżeli nie powstanie kontynuacja historii, film jest wstanie obronić się sam.

Klimat, czyli subiektywne wrażenie z przyjemności oglądania. 9.5

Pod tym względem film oceniam bardzo dobrze. Jest to produkcja , przy ktorej nie poczułem znużenia ani nie patrzyłem co chwila na zegarek - wrecz przeciwnie. Byłem pochłonięty klimatem bajki która przewijała się na ekranie i chyba o to chodziło. "Wrażenia" można porównać bardziej do serii "Mumia" (humor i zwroty akcji) i Indiana Jones niż Piratów z Karaibów (jak producent go reklamuje). Dla osób nielubiących powyższych filmów, wątpię jednak czy zaciekawi ich akurat ta pozycja.

Muzyka: 7.0

Muzykę do filmu napisał Harry Gregson-Williams . Muzyka jest dobra, gra tam kiedy musi. Jednak za bardzo zlewa się ona z tłem i po seansie nie kojarzę już żadnego charakterystycznego motywu. Ot, takie coś w tam sobie grało.

Gra aktorska 7.5

Jake Gyllenhaal grający postać księcia Dastana , mimo mocnego sprzeiwu fanów w doborze tego aktora, zagrał dosyć poprawnie. Scenarzyści, postanowili ominąć krytykę odnoszącą się do "europejskiego wyglądu" aktora. Pochodzenie księcia tak naprawdę jest nieznane bo w dzieciństwie został adoptowany przez króla. Co mi osobiście nie podobało się w jego grze, to że jego postać jest za mało poważna. Momentami sprawia wrażenie osoby dojrzałej emocjonalnie, pełnej honoru, a innym razem w trakcie rozmów robi minę i uśmiech przygłupa który stara się tym zatuszować fakt, że rozumie co drugie wypowiedziane do niego słowo, o ile nie składa się ono z więcej niż 3 sylab.

Księżniczka Tamina ( Gemma Arterton) towarzysząca księciu w zmaganiach też wypadła pozytywnie, chociaż w jej przypadku, wiele scen zostało zrobionych chyba tylko po to, aby pokazać jej urodę a nie grę aktorską . Właściwie to 99% scen z jej udziałem sprawia takie wrażenie ;)

Ogólną ocenę ratuje jednak starszy ale doświadczony aktor Ben Kingsley grający złego brata króla - Nizama (no i się wygadałem) . Zapomniany, przez pewien czas, a ostatnio brany coraz częściej do filmów (wyspa tajemnic z Leonardo Dicaprio) pokazał ,że w każdej roli potrafi pokazać swoje doświadczenie aktorskie.

Efekty specjalne 9.5

Efekty specjalnie stoją na najwyższym poziomie. Tak jak w filmie "Sherlock Holmes" większość tła zrobiona jest komputerowo i bardzo trudno powiedzieć, która z części miasta jest realna lub tylko "zielonym ekranem". Do "widocznych" efektów wrażenie robią wszelkie związane z mocami piasków jak np. Cofanie księcia w czasie.

Podsumowanie i ocena końcowa: 8.3

Jako bajka i film przy którym nie trzeba zbytnio myśleć, nie zawiódł moich oczekiwań. Akcji jest dużo, a fabuła ciągnie nas po nitce do kłębka nie dając złudzeń, że może gdzieś tam czai się drugie dno. Gdyby podejść do filmu bardziej poważnie, ma on trochę uchybień i mógłby rozczarować w paru miejscach. Jako czysta rozrywka spełnia to zadanie doskonale.

KONIEC

Cwaniak : The Początek

2010-05-13T23:42:00.012+02:00

Ta historia wydarzyła się bardzo, bardzo dużo lat temu. W pewien, mroźny, listopadowy wieczór. W czasach, gdy w Warszawie droga do Bemowa nie była jeszcze oświetlona przez centrum handlowe Arkadia, wybrałem się z ojcem w tamtym kierunku. Wtedy zobaczyłem JEGO po raz pierwszy...

Po paru przystankach do ogrzewanego tramwaju weszła staruszka. Rozejrzała się podeszła do mnie i spytała "przepraszam, czy ustąpi pan miejsca?" Przyznam, że byłem trochę zszokowany. Nie prośbą, a tym, że oprócz mnie i ojca .. nie było w wagonie nikogo ! Staruszka chyba zauważyła moje zmieszanie i wskazując laską pod moje siedzenie rzekła "grzejnik" . Faktycznie ! - pomyślałem. Tramwaj rzeczywiście był zimny , a ja podświadomie usiadłem w jednym z najcieplejszych miejsc wagonu. Dla tej kobiety, (pewnie z termowizją w okularach), było to jasne w zaledwie sekundę po tym jak przekroczyła drzwi. Grzeczność wygrała i posłusznie przesiadłem się na drugą stronę. Po chwili słyszę zamieszanie na przystanku. Spojrzałem w okno i z przerażeniem widzę jak jakiś facet trzymając babkę za szyję, krzyczy "zabije cię suko, zabiję!" . Nagle pojawia się niespodziewana zmiana. Kobieta wyswobodziła się z uścisku i teraz to ona ściska faceta za szyję ! "Nie. To ja cię zabiję ! Za te wszystkie lata!" . Tramwaj jednak zdążył ruszyć zanim miałem okazję dowiedzieć się o wyniku tej sceny. Jak się później dowiedziałem, nie była to jedyna niespodzianka czekająca mnie na trasie...

Tramwaj znowu stanął. Przy czym oprócz terenów działkowych wokół nie było żadnego przystanku. "Pewnie się zepsuł" - pomyślałem, kiedy maszynista zaczął wychodzić. Jednak zamiast sprawdzić wagony, ruszył w kierunku działek. Minęło z dobre 10 minut zanim lekko podchmielony, w towarzystwie butelki i szczekania psów, wrócił na trasę. I wtedy .. kiedy wydawało się, że już nic nie może się wydarzyć zobaczyłem JEGO siedzącego na kolejnym przystanku..

Cwaniak podniósł głowę jakby wybudził się z letargu. Spojrzał na otwarte drzwi tramwaju przed sobą . Niechętnie wstał i zabrawszy butelkę spod nóg ruszył w kierunku światła. „Wspinaczka wysokogórska” po schodach stanowiła tak duże wyzwanie, że chwiejnym ruchem dał znać ,” nie potrzebuje niczyjej pomocy . pierwszy stopień jak najbardziej mi odpowiada”. Tramwaj ruszył ,zamykając z hukiem drzwi. W trakcie podróży cwaniak, najwidoczniej nie do końca zadowolony z miejsca dla stojących postanowił, napić się wina dla dodania sił. Odwrócił się i spojrzał na rękę trzymającą butelkę. Ten ruch znał od dawna i przerabiał go tysiące razy. Dlatego tym większe było jego zdziwienie jak nos i szyjka butelki uderzyły w szybę znajdującą się między nimi. Zdziwiony Cwaniak spróbował jeszcze raz, ale z tym samym rezultatem. Powolnie obrócił się w stronę motorniczego i zawołał "YYyy no.. yyyYYYYY ! ". Babcia widząc to postanowiła tłumaczyć dialekt " Proszę Pana ! Proszę Pana ! Pan mu rękę przyciął ! Pan.. pan chyba złamał mu rękę!!!" . Ostatnie słowa dziwnie zabrzęczały w obolałej głowie Cwaniaka, więc postanowił je powtórzyć "Yyyy.. złamał rękę.. yyyYYY? " . Jednak motorniczy nie reagował na otoczenie . W jego podchmielonym umyśle, był teraz kierowcą ferrari , który z zawrotną prędkością gnał do kolejnego przystanku, udając ryk silnika pod nosem . „Wrum ! Wwwwrrruum i… i. iii…” .Kiedy z piskiem hamulców zatrzymał się wreszcie, postanowiłem z ojcem wyjść i przejść resztę na piechotę. 11 zmysł staruszki też to wyczuł i mimo starszego wieku, zniknęła w drzwiach szybciej niż my. Zanim ruszyliśmy w trasę odwróciłem się, w kierunku cwaniaka. Stał tam nadal na pierwszym stopniu schodów. Dłoń miał czerwoną od zimna , ale nie wygląda ona na złamaną. Butelka nadal mocno w niej tkwiła. Spojrzał na nią powoli, wytarł delikatnie schron i zrobił parę łyków..

Kiedy wyprostował rękę, drzwi z trzaskiem zamknęły się , a motorniczy ruszył w dalszy rajd do mety. Tramwaj z towarzystwie wystającej butelki powoli oddalał się we mgle. Odczekałem chwilę i spytałem wtedy ojca "To gdzie my właściwie jesteśmy?!" . "Na Bemowie synu, na Bemowie".

I choć teraz, po tylu latach, trasa zmieniła się niemal nie do poznania ( pojawiło się metro ,sklepy ,latarnie ) moje pierwsze spotkanie z dzielnicą Bemowo i cwaniakiem zapamiętam na zawsze..

KONIEC

Do tej pory ukazały się z serii:

"Cwaniak" (autorstwa Czarnego Ivo)
"Biletowy dylemat "
"Muzyka łagodzi obyczaje "

Magia Doradców Finansowych

2010-05-09T17:18:00.007+02:00

Wierzę w wróżki. Nie chodzi mi tu jednak o panie, które w chustce i z kulą na stole, pojawiają się gdzieś o drugiej w nocy w telewizji . Za koszt połączenia telefonicznego do "0-700", na oczach reszty widzów i czarnego kota przy nodze, zdradzą ci twoją przyszłość z talii kartonowych prostokątów rozstawianych na blacie.

Nie chodzi mi też o "pseudo-wróżbiarskie" Smsy, z których dowiesz się, że "Lucjan i Grażyna pasujecie do siebie w 67%" . Zresztą co to miałoby znaczyć? Że jest ok, oprócz tego że ona chrapie a on nie opuszcza deski w toalecie ? Nie. Chodzi mi o osoby, które mając to "wyczucie" oraz umiejętności, potrafią na podstawie doświadczenia "przewidzieć" pewien dalszy ciąg zdarzeń. Jeżeli chcecie dowiedzieć się co czeka was w przyszłości, pójdzcie tak jak ja do "wróżki finansówki" czyli jednego z wiodących Doradców Finansowych na mieście..

Ostatnio złożyłem wizytę w jednej z większych sieci bezpłatnych doradców finansowych. Tam w recepcji dowiedziałem się, że zostanę obsłużony przez konsultantkę Barbarę. "Proszę Panią , udało mi się uzbierać pewną sumę pieniędzy." - zacząłem. "Chciałbym dowiedzieć się od państwa jaka była by możliwość ich ulokowania, aby nie leżały na koncie. Myślałem o jakieś krótkoterminowej lokacie.." . Moja wypowiedź została przerwana przez Barbarę stwierdzeniem "A myślał juz pan o przyszłości?". "No.. tak" odpowiedziałem. "Jak mówiłem, Chciałbym moje oszczędności ulokować w krótkoterminową.." .I tu znów Barbara dokończyła moją rozmowę "Nie, nie..chodzi mi o dalszej przyszłości. Za 30,40 lat kiedy będzie pan na emeryturze.". Trochę zaskoczony takim obrotem sprawy zacząłem "No nie. Chyba. A powinienem?". Niemalże w tej chwili, bezszelestnie i z szybkością błyskawicy, Barbara wyciągnęła z szuflady kartkę i ołówek . Zgrabnym machnięciem, nakreśliła prostą linię przebiegającą przez sam środek kartki. " Przyjmijmy, że jest to pańskie życie" "Takie proste?". "Nie, umownie. Ile pan ma lat?". "25 lat" - powiedziałem . Barbara ołówkiem zaznaczyła kółko na linii i recytując słowa z tablic informacyjnych oznajmiła "Jest pan tu". Chwila spojrzenia na mnie i drugie kółko pojawiło się bardzo blisko pierwszego "Tutaj pan się żeni. Pojawiają się wydatki, ale jeszcze może pan liczyć na pomoc rodziny. Pierwsze mieszkanie ,hipoteka, kredyt.". Trochę dalej znowu kółko "Widzi pan, rodzą się dzieci. Trzeba się nimi zająć . zastanawiał się pan nad nieprzewidzianymi wydatkami i zagrożeniami?" "Eee..ja ,bo" - Wiedziałem ,że już nie opanuje sytuacji, kiedy konsultantka Barbara zaczęła nakreślać kolejne kółko. "Niech Pan pomyśli. Dobrze jest jak dzieci kontynuują naukę na uczelni państwowej ,ale co jak się nie dostają? Trzeba opłacić prywatne. A to się wiąże z kolejnymi wydatkami." Kolejne kółko życia oznaczone było już przy końcu kartki "Widzi pan, nadchodzi emerytura. I nie jest ona tak duża jak pańskie zarobki. Przydałoby się pomyśleć i oszczędzać już teraz, aby móc zapełnić tą brakującą lukę w emeryturze. Mogę się zapytać gdzie pan pracuje i jakie są przybliżone pana miesięczne dochody?". Był to jedyny moment w którym , po raz pierwszy w tej niemalże jednoosobowej rozmowie, mogłem złapać trochę powietrza. Po chwili ciszy, z pełną satysfakcją, postanowiłem dokładnie opisać czym się zajmuje. Twarz Barbary pozostała bez ruchu, jednak prawa brew delikatnie uniosła się do góry. "Ach tak? Rozumiem. To dosyć odpowiedzialne ..i stresujące stanowisko. " Nagle, ołówek "wróżki" Barbary powędrował w drugą stronę, nakreślając trochę bliżej kółko. "Może warto było by też pomyśleć o ubezpieczeniu na wypadek przedwczesnej śmierci jednego ze współmałżonków?" dodając "Warto, aby żona mogła też otrzymywać drugą emeryturę"..

Druga cześć spotkania przestawiała się podobnie "różowo" .Dostałem kartę z masą tabele przypominających biling telefoniczny. Zasada prosta: płacę miesięcznie 600-700zł co miesiąc , przez co najmniej 10 lat, abym mógł po 30 latach uzbierać ponad 400 tyś na "3 filarze" . Pieniądze te oczywiście będą pracowały na siebie na giełdzie i ta kwota powiększy się o co najmniej 20% , ale też może spaść co pani Barbara niechętnie przyznała. Uzbieraną kwotę teoretycznie mogę od razu wypłacić, choć praktycznie bank będzie mi wypłacał 2000 zł jako dodatkową emeryturę przez co najmniej 200 miesięcy. Oczywiście mówimy tu o złotówkach bo w momencie nieuchronnego przejścia na euro, kwota ta (biorąc pod uwagę obecny kurs) zmniejszy się 4 krotnie i z 600 zł wpłacanych otrzymam 500zł emerytury..

Niestety, podczas dalszej rozmowy okazało się, że mimo mojego stosunkowo młodego wieku, przy tylu zagrożeniach życia czyhających na mnie na każdym kroku, powinienem zacząć inwestować w przyszłość już w wieku 5 lat. A ja wtedy głupi "inwestowałem" samolubnie w zestaw lego , kolejkę i kolejny kompot na stołówce w przedszkolu. Myślę jednak, że mimo tylu niebezpieczeństw, w myśl zasady "carpe diem" zostanie na swoi i nadal poszukam jakieś krótkiej lokaty. No może postaram się mniej stresować pracą.. aby ta głupia kropka się jednak tam nie pojawiła.

Do następnego.

"Dajcie Mi Więcej Kurczaka !!" - KFC Dubledown

2010-05-05T20:36:00.011+02:00

Kiedyś słyszałem pewien żartobliwy komentarz, odnoszący się do tuszy i przejadania Amerykanów. Mówił on, że jedzą oni tyle hamburgerów, że niedługo pewnie ich kanapka będzie się składać z samego mięsa.

Nigdy bym nie przypuszczał, że ktoś z KFC może wziąść to na poważnie..

I oto jest. Kanapka "Double Down", czyli po naszemu "podwójny zawał", pojawiła się w sprzedaży w całych Stanach. Trudno jednak w tym przypadku używać określenia "kanapka". Zamiast zwyczajowej bułki, zastąpiono ją dwoma kawałkami kurczaka w panierce. Między nimi umiejscowione są: dwa plastry ostrego sera, dwa plastry bekonu oraz nowy "Sos Pułkownika" (Colonel's Sauce). Co do tego ostatniego, mógłby pewnie startować na "najzdrowszy składnik zestawu" gdyby nie fakt ,że jak zwykle receptura jest ściśle strzeżoną tajemnicą i pewnie nigdy się nie dowiemy "co to żółte w środku pływa".

A teraz trochę szczegółów co otrzymamy jeszcze zwraz z zakupem: 32g tłuszczu (średni kebab z duzą iloscią mięsa, zalany sosami, ma w graniach 17-25 g) oraz 1380 mg sodu (czyli soli: zalecane spożycie wynosi 500-575/dzień). Całość jednak nie przekracza 540 kalorii, co przy takim składzie jest prawie niemożliwe.. a jednak!

Mała "kanapka" mniej zdrowsza niż 3x większy od niej kebab? Już nie mogę się doczekać tego "hitu" w Polsce!

Inną kwestią jest sposób reklamowania jej w Stanach. Murzyn piskliwym głosem Chrisa Tuckera krzyczy "Chce kurczaka!". Czy tylko mi się wydaje czy ta reklama jest troche.. za stereotypowa i ociera się o rasizm ? Przyjrzyjcie się szczególnie 16 sekundzie spotu, jak czarnoskóry mężczyzna przebrany w strój pracownika biura (biura? ha ha!), na widok kanapki, z obsesją w oczach mówi "hmm..I dwa plastry kurczaka". Dokładnie tak jak opisuje to Wikipedia. A o co chodzi z tym "gejowato" wyglądającym facetem wykrzykującym "it takes two to fill me up?" Brzmi to za bardzo dwuznacznie i osobiście wolałbym, żeby nie rozwijał swojej wypowiedzi co on tam sobie wkłada..

Jednak najlepsze jest hasło reklamowe na końcu spotu. Producent mówi nam wprost "Unthink ! " czyli "nie myśl!". I słusznie. Bo jak zaczniesz się zastanawiać,czy warto zapłacić tyle, za coś tak niedobrego dla zdrowia, możesz jej nie kupić. A przecież nie o to chodzi..

Smacznego

Pułkowniku Sanders ! Proszę natychmiast oddać im kurczaka !

"Zielonym do góry" czyli eko-torby w Hipermarketach

2010-04-23T00:49:00.005+02:00

Z braku ostatnio chwili wolnej i czasu (którego zawsze za mało), dziś będzie krótko i.. ekologiczne: czyli eko-torby w supermarketach z lekkim przymrużeniem oka...

A było to tak...

Dosyć niedawno wielkie sieci supermarketów zaczęły stawiać na "ekologiczność". Objawia się to tym, że plastikowe torby, dotychczas dostępne przy kasach za darmo, zostały zastąpione wersjami biodegradowalnymi (czyt. płatnymi). Torba taka nie różni się zbytnio od "normalnej" prócz tego, że jest płatna ,grubsza i.. no zielona. Skład i surowiec z których są wytwarzane podobno się nie zmienił. Jednak z uwagi na ich wytrzymałość, reklamowane są jako torby wielokrotnego użytku. Osobiście, nie mogę tego potwierdzić, ponieważ zawsze po rozpakowanu zakupów, znikają one w sposób bliżej niewyjaśniony (może jednak powinienem kiedyś zajrzeć do kosza? hmm..). Zresztą nie wyobrażam sobie, noszenia takiej "torebki" przy każdej okazji wyjścia z domu bo "może wpadne do sklepu". Babą nie jestem, a zielony nie jest teraz w modzie i do niczego nie pasuje ;). Możliwe jednak, że pod przykrywką chęci zysku i pozyskania kolejnych groszówek od klienta ( których w kasach zawsze brakuje) firmy naprawdę postawiły na "pro-ekologiczność".

Stojąc sobie ostanio w kolejce w jednym z większych polskich supermarketów (nazwijmy go Carrefour, bo tak ładniej) spostrzegłem dwa istotne fakty. Pierwszym jest to, że w momencie rozpoczęcia sezonu letniego, prawdopodobnie do kas wrócą harcerze, jak zwykle zbierając "na wyjazd do lasu" (czy gdzie tam harcerze się gromadzą). Jakie będzie ich zaskoczenie, kiedy przy próbie pakowania moich zakupów "na siłe", okaże się że nie ma już darmowych toreb i trzeba będzie trochę "zainwestować", abym mógł zainteresować się dnem ich puszki. (co może być całkiem niezłą lekcją przedsiębiorczości ;) ). Drugi fakt jest taki, że o ile kasy są "ekologiczne" to już dział samoobsługowy przy warzywach i owocach nie. Kiedy, pani przy kasie zaczęła wkładać moje zważone i zafoliowane w zwykłą torbę pomarańcze , do "nowej zielono-ekologicznej" torby, zacząłem się zastanawiać czy w tym jest jeszcze jakiś sens. Czy przypadkiem takie zakupy nie tracą na swej "ekologiczności"? A może nowa torba jest tak super, że każda stara foliowa torebka włożona do środka , staje się automatycznie bardziej przyjaźna środowisku? Tego niewiem. Mimo to będę wypatrywać harcerzy na horyzoncie. Kiedyś się pojawią...

- W co pogramy? - W Carrom. - Eeeeeee.....!?

2010-04-20T22:28:00.002+02:00

Jako gracz staram się nie ograniczać tylko do elektronicznej rozrywki. Dbam więc o to, aby i gry planszowe, karciane, i jakie tam tylko jeszcze są, nie były mi obce. Wobec czego, by odpocząć trochę od komputera czy konsoli, prezentuję dziś Carrom. Gra ta przywędrowała do nas z dalekich, gorących, pełnych krów i Bollywoodu Indii. Podobno staje się u nas coraz popularniejsza jednak wciąż jej znajomość jest na etapie "Carrom? Oczywiście znam, świetnie nadaje się do kurczaka."

Gra jest z grubsza podobna do bilarda, gdyż polega na wbijaniu "krążków" (9 czarnych, 9 białych), fachowo zwanych "carrom men", za pomocą "strikerów" do łuz. Jest też krążek czerwony zwany "królową". Z tym , że tutaj zamiast kija pstrykami palcami. Blat ma przeważnie rozmiary 73,5 x 73,5 cm. Ja akurat mam wersję "mini" o wymiarach 50,5 x 50,5 cm (w sam raz na spacer po plaży, bal maskowy czy przejażdżkę rowerem). Koszt takiej imprezy w Polsce waha się od około 200 do nawet 1000 złotych. Jeśli jednak ktoś ma za partnera podróżnika lub sam jest podróżnikiem to będąc przy okazji w Indiach kupi to za grosze (dziękuję Kochanie:)

ZASADY GRY

Krążki
Celem gry jest umieszczenie wszystkich krążków danego koloru w łuzach. Osoba rozpoczynająca rozgrywkę wbija krążki białe, a druga czarne. Wbicie "królowej" wymaga spełnienia specjalnych warunków. Można ją wbić dopiero gdy umieściło się w łuzie swój pierwszy krążek danego koloru. Następnie bezpośrednio po jej wbiciu trzeba wbić kolejny krążek swojego koloru. "królowa" jest też uznawana za wbita prawidłowo jeśli wbije się ją równocześnie z innym krążkiem naszego koloru (niezależnie od kolejności wpadnięcia do luzy). Jeżeli "królowa" zostanie wbita nieprawidłowo wyjmuje se ją z łuzy i umieszcza na środku blatu. Aby zakończyć grę przed wbiciem ostatniego krążka trzeba prawidłowo wbić królową. Jeżeli wbijemy ostatni krążek przed wbiciem królowej przegrywamy partię. Podobnie przegrywamy partię gdy wbijemy ostatni krążek przeciwnika. Krążki wybite poza blat umieszczamy na jego środku. Teraz skupmy się na strikerze. Jest to krążek, który pstrykamy i wbijamy nim pozostałe krążki. Taki odpowiednik białej bili. Styl pstrykania jest dowolny, byleby to nie było pchanie. Jeżeli striker wpadnie do łuzy tracimy ruch i umieszczamy jeden z naszych wbitych wcześniej krążków z powrotem na blat. Jeżeli wbijamy strikera i jakiś nasz krążek jednocześnie, nie tracimy ruchu ale umieszczamy 2 wcześniej wbite krążki na blacie.

Punktacja
Gra się do 25 punktów lub do 8 partii, zależnie co nastąpi pierwsze. Zdobywa się po 1 punkcie za każdy pionek przeciwnika, który pozostał na stole po zakończeniu partii. Wbicie "królowej" daje dodatkowe 3 punkty. Jeśli gracz przegrany wbił "królową" nie dostaje żadnych punktów. Po dobiciu do 22 punktów nie otrzymuje się już punktów za wbicie "królowej". Jeżeli gracz wbije swój ostatni krążek przegrywa partię jak pisałem wcześniej, a zwycięzca dostaje 3 punkty za wbicie królowej niezależnie czy to zrobił czy nie plus po 1 punkcie za każdy pozostały krążek na blacie.

Ustawienia
Krążki rozstawiamy tak jak na obrazku powyżej. Strikera można ustawiać tylko na liniach znajdujących się na brzegach blatu tak ażeby striker dotykał obydwu linii, a nie dotykał okręgów na krawędziach. Okręgów może dotykać tylko jeśli zakrywa je całkowicie.
W żadnym wypadku nie może dotykać linii przekątnych. Oto przykłady.

Podczas pstrykania nie wolno wstawać od stołu, a żadna część ciała oprócz dłoni (od palców po nadgarstek) nie może przecinać linii przekątnych.

Mam nadzieję, że kogoś zachęciłem do tej bardzo przyjemnej i ciekawej gry. Jeśli nie skusisz się czytelniku na zakup Carrom to zapraszam do siebie, bo póki co miałem okazję zagrać tylko parę razy z moją dziewczyną i Zamkiem Wanią ;>

Onibs: Reaktywacja

2010-04-18T23:51:00.002+02:00

W chwili obecnej , jak niektórzy z was zauważyli, forum przechodzi drobny remont. Niektóre przyciski ,funkcjonalności mogą jeszcze nie do końca działać. Mam jednak nadzieje ,że nowy wygląd strony zostanie przyjęty pozytywnie ;)

anotherhappycustomer

"Dlaczego po prostu nie możemy go zabić?" czyli słów kilka o złych Organizacjach w filmach Bonda.

2010-04-05T19:11:00.002+02:00

W Święta telewizja Polska wyświetliła jedną z kolejnych części Bonda. Oglądając po raz kolejny zmagania super bohatera ze złą organizacją widmo, bardziej niż fabuła filmu zaczął mnie interesować fakt,jak ona właściwie działa? Szczególnie pod koniec filmu, kiedy za sprawą szczęścia, niż wieloletniego szkolenia w służbach jej Królewskiej Mości, pierdołowaty Bond znalazł wreszcie w telefonie swojej ukochanej, numer komórki do jednego z największych szefów organizacji...

Zacząłem się wtedy zastanawiać, jak to się wszystko zaczęło. Zdaje sobie sprawę z tego, że każda wielka organizacja ma nieograniczone fundusze od złych wpływowych ludzi, lub te pieniądze pozyskała od złych czynów na wpływowych ludziach. Jednak wcześniej czy później ktoś musi iść do sieci telekomunikacyjnej zamówić te 1000-2000 numerów telefonów i podpisać umowę na abonament. A to nie jest wcale łatwa sprawa. Przecież wśród kopert z numerami trzeba wybrać te, które są zbliżone numerycznie (wielka organizacja nie może sobie pozwolić na "losowe" numery). Model telefonu musi mieć funkcje roamingu, aby agenci poza granicą mogli swobodnie rozmawiać oraz duży wyświetlacz, aby podczas najazdu kamery, widzowie widzieli ,że dzwoni szef. Właśnie, żeby pojawił się dzwoniący, wszystkie te telefony muszą przecież mieć wpisaną ksiązkę telefoniczną (najlepiej z mozliwością przyporządkowania klawiszy np. 1 -dr zło. 2 - zabójca na zlecenie 3 -pobliski szpital). A co ze zniżkami? Przecież trzeba jeszcze wybrać taryfę: "Taniej w sieci", "sami swoi" . Może nasz agent będzie dzwonił jednak poza nią np. żądając okupu lub wysłać sygnał, budząc po nocy pana Bonda? Najgorszy w tym momencie jest personel. Ktoś musi ich zrekrutować (ogłoszenia w gazecie ? chat z onetu ?) i przedstawić (pewnie w możliwie krótkiej prezentacji) cele i dążenia organizacji, kto jest ten dobry (w tym wypadku zły), kto wrogiem itp. Nie obejdzie się zapewnie bez itegracji oraz wyjazdow organizacyjnych.

Wszelkie koszty firmy jak delegacje agentów ich garnitury, broń, łapówki, muszą być rozliczonane pod koniec akcji. W jednej ze scen najnowszego Bonda , ścigany jest on przez agentów w astonach martinach, ponieważ w bagażniku pojazdu naszego agenta służb specjalnych, leży porwany ich szef. Po 10 minutowej gonitwie samochody ulegaja prawie doszczętnemu zniszczeniu. W przypadku Agenta jej Krolewskiej Mości to nic, bo koszty pokrywa państwo ,ale co w przypadku takiej organizacji? Samochody zapewnie zostaly wzięte ratalnie lub w leasing na firmę , a koszty byly amortyzowane co miesiąc. A przecież do tego dochodzi jeszcze wynajem tajnej siedziby na dnie ocenu/wulkanu/egzotycznego miejsca, liczne pułapki oraz tresowane, śmiercionosne rekiny, z przyczepionymi laserami do ich głów..

Wszystko to sprawia, żę w momencie złapania Bonda, szef Organizacji nigdy nie zastrzeli go tak po prostu. Przecież jest tyle rzeczy, którymi może się pochwalić:
"Panie Bond, mimo małego funduszu, cięć budżetowych i tego, że nasza księgowa jest obecnie na macieżyńskim, proszę popatrzyć ile udalo nam się dokonać ! Nasza organizacja działa sprawnie ! Plan, mimo pana licznych przeszkód, jakoś idzie. Ba ! Nawet udało nam się ukraść głowicę nuklearną dzięki, której możemy wreszcie stawiać żądania Światu".

Jednak Bond nigdy nie potrafi docenić piękna tego działającego mechanizmu. Zawsze gdzieś się wyrwie z więzi i naciśnie guzik, którego nie powinno tu być, powodując kolejne koszty i komplikacje w planach. A przeciez nie każdy z miejsca dostaje znikający samochód, zegarek z laserem i nowy skrojony smoking. Gdyby musiał za nie kiedyś zapłacić, może inaczej by to spostrzegał.

Panie Bond, jeżeli choć raz nie przytaknie pan przy kolejnym opowiadaniu jednego z szefów tajnej, złej organizacji, lub nie zachwyci się pan publicznie prostotą i kunsztem jego planu,zanim rozwali go pan w cholerę, proszę mieć się na baczności . Wcześniej czy później, trafi się taki, który podobnie jak pan nie liczy się z kosztami. A wtedy po prostu będzie musiał pana zabić." O!

"Dlaczego go po prostu nie zastrzelisz?" "Po prostu go zastrzelisz?"

</span>

Torchlight

2010-04-05T16:34:00.001+02:00

Ojeju jeju jestem taki nie na bieżąco. Tu sobie gram na pegasusie, tu narzekam, że jeszcze Diablo 3 nie wyszło i wyjdzie najprędzej za 100 lat, a pod nosem wydano tak przyzwoitą grę, iż zbrodnią byłoby ją pominąć i nie spędzić krwawych wieczorów. Pewnie wielu z was już tę grę zna, a tym którzy są zacofani jak ja przedstawiam Torchlight.

Producent: Runic Games

Gatunek: Hack 'n Slash

Premiera: paź. 2009 r.

Wymagania: Pentium III 800 MHz, 512 MB RAM, karta grafiki 64 MB

Twórcami gry są między innymi bracia Shaefer odpowiedzialni za Diablo 1 i 2 co na każdym kroku silnie daje się odczuć grając w Torchlight. Na początek fabuła. Otóż w górniczym miasteczku Torchlight głęboko pod ziemią wykryto tajemnicze magiczne zakłócenia. Ewidentnie czai się tam zło, a Ty drogi graczu wcielasz się w śmiałka, który ma zbadać wielostopniowe podziemia i pokonać wszystko co tam napotkasz. Brzmi znajomo?:) Kto jest nadmienionym śmiałkiem? O tym niżej.

Do wyboru mamy Destroyera, klasa odpowiedzialna za tłuczenie toporami, mieczami, młotami i wszelkimi innymi narzędziami skutecznie masakrującymi w zwarciu, Vanquishera, seksowna brunetka, którym głównym orężem są wszelkiego rodzaju pukawki, łuki i kusze, i na koniec Alchemic, który posługuje się magią i przywołańcami. Oczywiście z miejsca zalatuje jedynką gdzie był Warrior, Rogue i Mage. Postacie jednak mimo wszystko nie są tak zróżnicowane jak w Diablo. Wiele z ich umiejętności w drzewkach "skilli" się powtarza, ale oczywiście mają również wiele unikalnych umiejętności. Kolejnym ukłonem w stronę pierwszej części diabełka jest możliwość nauczenia się ze zwojów 4 dodatkowych czarów. Nowością jest wprowadzenie pupila w postaci psa lub kota. Walczy on po naszej stronie na początku całkiem dzielnie sobie radząc, potem niestety głównie zwiewa z podkulonym ogonem. Można go jednak nakarmić złowiona rybą. Każda ryba ma inną właściwość i może przemienić naszego zwierzaka na określony czas w dużo silniejsze monstrum. Nasz milusiński ma jeszcze drugą bardzo ważna rolę, a mianowicie rolę tragarza. Ma on swój oddzielny ekwipunek i nosi dla nas przedmioty. Można go również podczas walki wysyłać do miasta by sprzedał nadmiar sprzętu kupcom i przyniósł nam zarobione guldeny.

Rozgrywka jest bardzo podobna jak w pierwszym Diablo. Chodzimy, mordujemy schodząc na coraz to niższe poziomy lochów, jaskiń itp. Zabite potwory również się nie "respawnują", lecz po pokonaniu ostatniego bossa dostajemy możliwość dalszej eksploracji innych podziemi, bo zło zawsze gdzieś się jeszcze czai. Gdy zginiemy mamy do wyboru gdzie chcemy się odrodzić (czy w miejscu śmierci, na początku poziomu czy w mieście), jednak zależnie od miejsca płacimy inną karę (w postaci straconego złota, doświadczenia czy sławy) Sławy? Tak jest to nowy współczynnik, który rośnie wraz z wykonanymi zadaniami lub po ubiciu wyjątkowych przeciwników. Awansując na kolejne poziomy popularności dostajemy do rozdysponowania pkt umiejętności. W przypadku zdobycia poziomu postaci dostajemy pkt umiejętności i 5 pkt statystyk.

Grafika w grze jest jak widać komiksowa jednak utrzymana w przyzwoicie mrocznym klimacie. Wszelkie ciosy i czary okraszone niesamowitą ilością błysków i bajerów co czasem trochę przeszkadza, bo jest ich momentami tyle, że nie wiadomo co się za bardzo dzieje (ale ważne, że my żyjemy, a tatałajstwo pada). Muzyka utrzymana w mrocznym, gotyckim (cokolwiek to na dobrą sprawę oznacza) klimacie, a nuty z głównego miasta do złudzenia przypominają te z Tristram. Dodatkowym atutem strony audio jest potężny bas nadający ciosom większej mocy. Sterowanie jest zrobione na wzór tego co można było zobaczyć na trailerze Diablo 3. Oprócz tradycyjnego przypisania sobie poszczególnych umiejętności pod prawy i lewy klawisz myszy, a także pod przyciski F1-F12 mamy możliwość przyporządkowania ich do cyfr 1-9 i odpalać czary bezpośrednio po ich kliknięciu. Czyli np. możemy stać w miejscu klikać "4" i pruć Fireballami, a w razie jakby ktoś podszedł mieć pod l-klikiem jakąś umiejętność odpychającą. Niestety to klikanie ma czasem tendencje do przycinania się.

Niestety gra nie ma możliwości multiplayer, co pewnie przełoży się na jej żywotność, jednak są inne atrakcje. Ciekawym rozwiązaniem jest kufer, w którym przechowujemy nasze skarby ponieważ jest on wspólny dla wszystkich naszych postaci. Także jeśli jedna postacią nazbieramy trochę dobrego sprzętu, który naszej klasie nie pasuje możemy ja z łatwością przekazać innej. Ponadto w mieście znajduje się enchanter, który za opłatą nasyci naszą broń dodatkowymi magicznymi właściwościami. Z każdym nasyceniem koszt się zwiększa ale możemy w ten sposób udoskonalać nasze bronie w nieskończoność i przekazywać je pomiędzy postaciami. Przy okazji przedmiotów wprowadzono podział ich rzadkości na: oznaczone kolorem białym - szmelc, zielonym - lekko magiczne, niebieskie - silnie magiczne, fioletowe - silne magiczne pochodzące z zestawu, po którego skompletowaniu dają kolejne bonusy, złote - bardzo rzadkie i wyjątkowo mocne.

Torchlight moim zdaniem, żadnego przełomu ani nowej jakości do gatunku nie wnosi. Brakuje interakcji z innym graczem i element strategiczno-taktyczny tworzenia postaci ograniczony został do minimum skupiając się raczej na czystej, niekrępującej rozwałce. Idealnie odstresuje po ciężkim dniu w szkole, pracy czy po fochu kobiety bo zapomnieliśmy, że dziś była czwarta rocznica pierwszej wspólnej kanapki z serem. Także czekając na Diablo 3 zachęcam do tej bardzo udanej komputerowej rozwałki.

Stoisko pełne cenowych niespodzianek

2010-04-03T17:27:00.001+02:00

Czas Świąt i jak co roku pojawiłem się z rodziną w pobliskim ,zaprzyjaźnionym hiper-super-markecie, aby uzupełnić wielkanocne zakupy "na ostatnią chwilę".

Znudzony trochę wybieraniem bułek, szynek i innych światecznych rozmaitości (których i tak w połowie nie przejemy), zerknałem na stosko z elektronicznymi odmóżdżaczami (czyt. grami komputerowymi). Jako zwolennik strategii, zacząłem szukać, czy nie znajdę czegoś w korzystnej cenie z tego gatunku...

Pierwsze co wpadło mi w oko, była gra (a właściwie niezależny dodatek) do popularnej strategii Company of Heroes: Tales of Valor za 88 zł. Ponieważ tytuł ma już swoje lata, pojawił się już w tańszych edycjach "klasyka gier". Jedną z takich składanek została położona, możliwe że przypadkiem, tuż obok wspomianego tytułu. Za niewiele (bo 40zł więcej) oferowała wersje podstawową i aż 2(!) dodatki (wliczając wymieniony). Całość kosztowała 128 zł. I tu każdy z was ,zacierając pewnie ręce, kupiłby droższą wersje, śmiejąc się z głupoty sprzedających. Jednak dla mnie, weterana okazji cenowych, to jeszcze nie było to...

Przeszukując dalej wystawę sklepu, natknąłem się na nieco starszą składankę, która w odróżnieniu od tej pierwszej, zawierała cześć główna + jeden dodatek (38,90 zł). Uzupełniając ten "zestaw" o wspomiany 2 dodatek do gy (88 zł) otrzymamy sume 126,90 zł. Oszczędność 1,10zł , a wciąż jesteśmy w tym samym sklepie. Jak to mówią w jednym z Gdyńskich TV-shopów "ale to jeszcze nie wszystko!" ...

...Okazało się , że trochę poniżej mogliśmy znaleść 2 dodatek Company of Heroes: Tales of Valor (ten sam co pierwszy wymieniony) w edycji "TOPSELLER" za ... 38,90 zł. Całość naszego zestawu zmniejszyła się nagle do 77,80 zł. Różnica ponad 48 zł to już spokojnie kwota ,którą można przeznaczyć na 4 grę (albo 3 dodatek jak się ukaże).

Zdjęcie stoiska z zaznaczonymi produktami:

Podumowując:

Post, ze względu na temat gier może nie "wciągający", ale stanowi tu przykład jak w sklepach warto baczniej zwracac uwagę na ceny. Szczególnie w okresach przedświatecznych, gdy nadmiar towaru i promocji, często sprawia, że dany towar możemy kupić w kilkunastu rożnych cenach i to w tym samym sklepie.
Dlatego, czytajmy metki, szanujmy zieleń i pijmy kefir, gdyż jest zdrowszy ! (mleko w tym roku jest już niemodne).

I tak optymistycznym akcentem, pragnę złożyć w imieniu swoim i całej ekipy Onibs, Serdeczne Życzenia z okazji Świąt Wielkanocnych !!

Z cyklu "World of MegaMan : Kreator

2010-04-01T20:18:00.000+02:00

Twardziele walczą solo - Legacy of Kain: Defiance

2010-03-27T12:16:00.002+01:00

Dziś na łamach jednej gry będziemy mieli do czynienia aż z dwoma twardzielami - Kainem i Razielem. Ale spokojnie, każdy z nich walczy samotnie i niezależnie od drugiego, a więc forma cyklu "twardziele walczą solo" będzie zachowana ;-) Cała przygoda tych dwóch panów zaczęła się w 1996 roku dzięki firmie Crystal Dynamics. Omawiana dziś część, wydana w 2004 roku, jest piątą z kolei i jak na razie ostatnią, będąca krzyżówką Blood Omen (traktująca o Kainie) i Soulreaver (o Razielu, co prawda Kain był nieodłączną częścią ale przedstawiany był wyłącznie jako antagonista). Wybrałem tę ponieważ stawia ona głównie na akcję, a twardziele akcję cenią sobie najwyżej.

W grze wcielamy się we wspomnianych już Kaina i Raziela. Są oni szczerze nienawidzącymi się wampirami. Wszystko zaczęło się w grze Soulreaver kiedy to wielki władca Kain zazdrosny, że ten drugi prześcignął go w wampirycznym rozwoju ewoluując w posiadacza skrzydeł, strącił go w otchłań wodną, która działając jak kwas zabiła niegodziwca. No bo przepraszam bardzo jak można szefowi w twarz pokazywać, że jest się lepszym. Raziel jednak został w ostatniej chwili uratowany przez starożytnego boga, który mu sprzedał bajeczkę, że Kain jest strasznie zły i powoduje strasznie złe zawirowania w świecie duchowym i materialnym i trzeba go powstrzymać. Mało to Raziela obchodziło, ale ważna była dla niego zemsta na oprawcy. W dalszej części gry i następnych odsłonach przygód wątek zemsty odszedł na plan poboczny, skupiając fabułę na poszukiwaniu przez obydwu bohaterów przeznaczenia niezależnie od czasu i przestrzeni. Wszystko prowadzi do zaskakującego i epickiego (wyraz dziś bardzo nadużywany ale pasuje tu jak ulał) finału, o którym trzeba się przekonać przechodząc grę (eeee....lub oglądając Youtube, co kurna odradzam bo gry są od grania nie oglądania !)

Rozgrywka skupią się na walce, zręcznościowych skokach i na namiastce zagadek logicznych. Niektórzy uważają, że są tu różne zagadki ale ich nie ma. W pierwszym Soulreverze owszem były, w drugim również (tam właściwie zagadki wręcz zastępowały bossów), ale tu sumując wszystkie - nazwijmy to zagwozdki - może otrzymalibyśmy jedna porządną zagadkę. Lecz to nie wada w tym przypadku ,bo chodzi przecież o masakrę. Nie mamy wyboru, którym z wampirów chcemy grać. Fabuła rzuca nas raz w wir losów na zmianę jednego i drugiego by w końcu.... zobaczycie grając ;-) Ponieważ jest to stara gra system walki zapewne jest wszystkim znany bo dziś jest to już oklepana lecz znakomita forma. W trakcie jak się bijemy zdobywamy doświadczenie, które umożliwia nam korzystanie z coraz szerszego asortymentu kombosów, zdobywamy również power up'y podnoszące nam ilość życia czy wzmacniające broń. Ponadto każdy z wampirów posiada unikalne zdolności, co stawia na dobrą sprawę Raziela nieco ponad Kainem. Każdy może się wspinać, przeciągać bloki skalne, strzelać kinetycznymi pociskami jednak tylko Raziel może przemieszczać się pomiędzy światem duchowym i materialnym (co czyni go nieśmiertelnym bo jeśli dostanie łomot w świecie materialnym, trafia do duchowego, a tam się podleczy i wróci w pełni sił). Natomiast Kain potrafi bardzo szybko się przemieszczać podczas walki co usprawnia znacznie jego możliwości bojowe. Ponadto wampiry mają też swoje słabości np. muszą się żywić by zachować swoją nieśmiertelność. Tradycyjny Kain musi wysysać krew (w ramach tradycjonalizmu szkodzi mu dotyk wody przy czym jego "kompan" nie ma już z tym problemu) natomiast idący z duchem czasu Raziel pochłania dusze.

Ciężko jest mi ocenić grafikę gdyż tak jak grafika w grach 8bitowych czy grach 2D jest niejako nieśmiertelna tak grafika 3D szybko się starzeje (może era HD zatrzyma albo nieco spowolni ten proces). Powiem, że grafika jak na tamte czasy była bardzo dobra, a i dziś piksele nie powinny nikogo specjalnie kłuć po oczach. Nie jestem jakimś wielkim "videofilem" i mnie ona w pełni satysfakcjonuje. Muzyka również jest dopracowana. Każdy utwór w pełni oddaje klimat lokacji, w której się znajdujemy, a basowe motywy motywują do brutalnej walki. Niektórych kawałków można nawet z powodzeniem słuchać poza grą.

Podsumowując LoK: Defiance to kawał dobrej sieczki, która również dziś może cieszyć oko, okraszonej bardzo ciekawą i rozwiniętą fabułą (wręcz jedną z najciekawszych w grach komputerowych). Zatem czekamy na wieczór, wyjmujemy z szafy nasze peleryny, czaszki wypełnione krwią (czy też jeśli jesteśmy wegetarianami - wypełnione sojowym mlekiem o smaku krwi) rozstawiamy wokół monitora świece i wbijamy się w ten mroczny klimat wygłodniałym mieczem.

Rockman - od fana.

2010-03-14T22:30:00.063+01:00

Nadszedł w końcu ten dzień gdy jako Wielki fan Rockmana (znanego duuużo szerzej jako Megaman) postanowiłem podzielić się ze światem co o nim myślę i dlaczego. Do inicjatywy skłonił mnie fakt przejścia ciągiem wszystkich NESowych części (oprócz 6, jakoś tracę przy niej zapał). W sumie to na nich kończy się moje "fanostwo". Podobno powstało około 100 gier z Rockmanem w tytule ale mnie podobają się najbardziej (jeśli nie jedynie) właśnie te pierwsze 8bitowe gry (Megaman 9 i 10 kiedy indziej ;-)

Rockman został stworzony przez jedną z moich ulubionych firm - Capcom. Pomysłodawcą i twórcą postaci, jak i całego projektu gry, jest Keiji Inafune. Dokonał tego w 1987 roku mając zaledwie 22 lata. Nasz wirtualny bohater miał być hitem, a więc wszystko musiało być picuś glancuś. Po pierwsze grafika. Dlaczego Megaman w ogóle jest niebieski? Właśnie z powodu grafiki. Jako, że NES w swojej palecie barw posiadał najwięcej odcieni niebieskiego padło właśnie na ten kolor. Umożliwiało to jak najdokładniejsze oddanie wyglądu postaci. Po drugie muzyka. Keiji jako pasjonat muzyki poświęcił jej również mnóstwo uwagi w efekcie stwarzając grę posiadającą jedną z najlepszych ścieżek dźwiękowych 8bitowej ery. Ponadto samo imię bohatera nawiązuje do muzyki. Nie jest to przypadek gdyż jego "dziewczyna" nazywa się Roll razem tworząc parę Rock & Roll :) Kolejnym założeniem miała być rozgrywka opierająca się na zasadzie "papier-nożyce-kamień". Prosta i genialna w swej konstrukcji. Właśnie to i przejmowanie mocy po pokonanych bossach urzekło 8 letniego Czarnego Ivo. Gdy pierwszy raz pokonałem Cutmana w mojej głowie pojawiła się myśl - "oooo fajowsko można przejmować moce" (czy jakoś tak). Pierwszy Megaman poza granicami Kraju Kwitnącej Wiśni nie odniósł wielkiego sukcesu prawdopodobnie za sprawą okropnej okładki:

Przepraszam ale to wygląda jak jakaś futurystyczna-techno-hawajska.....nie no bądźmy szczerzy to jest kupa gówna w czystej postaci. Podobno pomysł na okładkę powstał dlatego by klimatem bardziej pasowała do zachodniej kultury jako, że Manga nie była jeszcze tak dobrze znana i lubiana. Nie wiem czy to prawda ale jeśli tak to niepokojąca jest kondycja zachodniej kultury. Potem było już dużo lepiej. Tyle krótkiej historii gry, pora na fabułę.

W sumie to nie wiele mogę o niej powiedzieć, co mimo iż uważam się za fana serii prawie nic nie wiem o historii w grze. Najważniejsze, że jest ten dobry - Rockman, jest ten zły - Dr. Willy i jeden drugiemu musi nakopać. Coś tam jeszcze wiem, że twórcą Megamana jest Dr. Light, który kiedyś był przyjacielem Dr. Willego ale teraz to są pokłóceni, gdzieś tam się jeszcze szwenda Protoman, który jak nazwa wskazuje był robotem prototypem więc niejako jest "bratem" Megamana ale to w sumie mało istotne, ważna jest świetna rozgrywka. Przedzieranie się przez wymyślnie zaprojektowane poziomy, pełne pułapek, komicznych lecz śmiertelnych przeciwników, innowacji jak i niestety czasem tanich zagrywek. Gra do prostych nie należy i by ją pokonać trzeba być przynajmniej średnio-zaawansowanym graczem Jednak pomimo nie raz frustrującego poziomu trudności chce się do niej wracać i próbować jeszcze raz.
A teraz małe prześledzenie poszczególnych części (z poradnikiem!)

Rockman

Pierwsza część gry. Klasyka. Od tego wszystko się zaczęło. Wybieramy sobie plansze i jedziemy. Okazuje się ze Rockman jest bardzo skoczny i nieźle psiuka jakimiś działkiem. Denerwują nas przeciwnicy ale przemy dalej. Pierwszy boss. Badamy jego zachowanie, planujemy strategię, wygrana! Nagle Rockman się unosi i wchłania jakieś światło, niczym Christopher Lambert w Nieśmiertelnym. Jesteśmy bogatsi o nową umiejętność. SZAAAŁ! Jak już pisałem wcześniej - to mnie właśnie najbardziej urzekło. Kurna jazda! No to lecimy dalej, zbierzemy wszystkie moce! Hmm ... ale czy jak mam moc lodu to czy nie powinienem skopać dupska Firemanowi? I tak się stało. Dodatkowo można było zdobyć urządzonko do tworzenia platform. Było ono niezbędne do przejścia kolejnych etapów w zamku WIllego. Z resztą wszystkie zdobyte moce były tu niezbędne. Reasumując - byłem pochłonięty i wypatrywałem na bazarku kolejnych kartridży z niebieskim ludkiem na okładce.
Oprócz świetnej dynamicznej rozgrywki całkiem dobra jak na tamte czasy grafika i przyjemna muzyka. Nie było jeszcze systemu kodów więc grę trzeba było przejść całą jednym ciągiem. Na szczęście nie była zbyt długa. Sześć plansz z różnymi -manami plus 4 plansze w zamku Willego. Jest to jedyna część przygód megamana, w której można zbierać punkty. Dostawało się je za zniszczonych wrogów i za zbieranie specjalnych kulek. Były to pkt totalnie bezużyteczne bo nie można było za nie nic zdobyć. Na dobrą sprawę to nawet się nie można było nią pochwalić bo żeby wykręcić jakiś wysoki wynik wystarczyło przystanąć w miejscu gdzie odradzali się przeciwnicy i nawalać do znudzenia. Podczas rozgrywki można było uzupełniać zdrowie i moc zdobytych broni specjalnymi kulami energii
Nie uniknięto drobnych błędów takich jak: po tym jak wyszliśmy z menu Rockman się "odświeżał" ("respawnował") co powodowało, że gdy np. znajdował się na drabince zaczynał z niej spadać i należało szybko się jej złapać, oraz gdy np. wystrzeliliśmy pocisk mocą Elecmana i dosięgnął on już przeciwnika to klikając "pauzę" pocisk również się odświeżał uderzając kilka razy ten sam cel.
Poradnik:
Słabości bossów:
Cutman < Gutsman (ale jest tak prosty, że zalecam pokonać go jako pierwszego samym "busterem" -podstawowa broń Megamana)
Gutsman < Bomberman
Elecman < Gutsman (radzę w jego planszy mieć Gutsmana bo umożliwia to zdobycie bonusu)
Iceman < Elecman
Fireman < Iceman
Bomberman < Fireman
Zamek
1boss < Elecman
2boss < w sumie bez różnicy ale sprawdza się Fireman
3boss < Rockman/Gutsman
Dr.Willy < Cutman/Elecman/Fireman/Rockman

Rockman 2 - Dr Willy No Nazo
Kolejna część przygód wydana w 1988 r. Na pierwszy rzut oka widać było znaczną poprawę grafiki i zmianę menu. Tym razem było 8 plansz do wyboru i tak zostało do dziś. Po odpaleniu pierwszych kilku poziomów uderza nas ich wymyślność. Każdy idealnie nacechowany charakterem czyhającego na końcu robota-bossa. Na przykład w planszy Airmana buszujemy w chmurach, Woodmana biegamy po lesie pełnym zwierząt, a w planszy Quickmana musimy być szybcy bo ścigają nas lasery. Pierwszy raz po pokonaniu każdego z bossów dostajemy kod, który "zapisuje" stan gry - standard we wszystkich następnych częściach. Zrezygnowano z licznika punktów ale dodano specjalne puszki E, które zebrane wyświetlały się w menu i w każdej chwili można było ich użyć do odnowienia całego zdrowia. Poza tym dostaliśmy kolejne urządzonka wytwarzające pomocne platformy. Wiąże się to z denerwującą rzeczą. Jeśli nie udało nam się wykonać jakiś skoków, do których niezbędne było dane urządzonko i zmarnowaliśmy całą jego energię, byliśmy zmuszeni do żmudnego klepania wrogów "odświeżając" ich co chwilę, łudząc się że w końcu wypadnie doładowanie. Kurna, gdybym chciał marnować czas na totalnie bzdurne czynności grałbym nadal w World of Warcraft. Część druga uznawana jest za najlepszą co wiąże się oczywiście z małą dostępnością na rynku i niestosownie wysoką ceną. Miałem szczęście akurat ją zdobyć i przychylam się do stwierdzenia, że na pewno jest jedną z najlepszych, więc warto było. Zabrakło tylko charakterystycznych psów pomocników. Te miały dołączyć do zabawy dopiero w części trzeciej.
Poradnik:
Słabości bossów:
Bubbleman < Metalman
Metalman < Quickman
Woodman < Heatman/Metalman
Flashman < Metalman (za niego zdobywamy projektor platform)
Quickman < Flashman
Clashman < Airman
Airman < Woodman (za niego zdobywamy projektor platform)
Heatman < Bubbleman (za niego zdobywamy projektor platform)
Zamek
1 boss < Quickman
2 boss < Metalman
3 boss < Quickman
4 boss < Clashman (trzeba używać jego mocy bezbłędnie, jedna pomyłka i stajemy się bezbronni)
Dr. Willy < Quickman/Metalman
Dr Willy 2 < Bubbleman

Rockman 3 - Dr Willy No Saigo!

Wydana w 1990 roku. Niektórzy uważają, że to ostatnia z dobrych 8bitowych części z czym się nie mogę zgodzić bo moja ulubiona część to 4 (chociaż ma tu miejsce walka kunsztu dwójki z sentymentem do czwórki :P )Dodano Rockmanowi nową umiejętność - wślizg i nareszcie za to że był taki grzeczny w końcu dostał swojego pieska, o którym zawsze marzył... albo 3 pieski. W końcu nie wiem czy to jest ten sam pies tylko ma różne moce czy to są 3 różne. Jego cybernetyczny K9 zastępuje tu platformowe projektory znane z poprzednich części. Grafika trzymała dzielnie poziom drugiej części, a i plansze oddawały esencje końcowych przeciwników. Grałem w tę cześć dopiero po ukończeniu pełnoletności przez co nie jest dla mnie sentymentalna. Z tego względu nie wiele mogę o niej powiedzieć tym bardziej, że grałem wcześniej w udoskonaloną, w stosunku do "trójki", część czwartą, więc nic mnie specjalnie nie urzekło. Ot, kolejny udany Rockman.

Poradnik:
Słabości bossów:
Hardman < Magnetman
Topman < Hardman
Geminiman < Snakeman
Magnetman < Shadowman
Snakeman < Needleman
Needleman < Geminiman
Sparkman < Shadowman/Sparkman
Shadowman < Topman
Duchy z Rockmana 2 (wewnętrzne retro :)
Flashman < Needleman/Geminiman
Woodman < Needleman/Snakeman
Metalman < Magnetman
Heatman < Topman
Quickman < Geminiman
Bubbleman < Sparkman
Clashman < Hardman
Airman < Sparkman
Zamek
1 boss < Rockman
2 boss < Shadowman/Hardman
3 boss < Snakeman
Dr Willy < Sparkman
Dr Willy 2 < Shadowman -> Snakeman/Topman

Rockman 4 - Aratanaru Yabou !!
Moja, do niedawna, ulubiona część. Jak pisałem wyżej, toczy bój z "dwójką", ale w sumie czy jednoznaczna deklaracja, która część jest tą ulubioną jest taka ważna? Wszystkie są świetne. Do tej czuję największy sentyment. Prawdopodobnie głównie z tego powodu, iż to była pierwsza część, którą udało mi się przejść za dzieciaka. Dziwię się sobie bo jest dłuższa od poprzednich o jeden upierdliwy zamek. Z nowości - oprócz wślizgu, z części poprzedniej, dodano umiejętność ładowania działka by miotnąć całkiem mocnym pociskiem. Do tego dochodzi nowy kompan - Eddie! To wesoły, czerwony "kosz na śmieci", który od czasu do czasu spotyka nas w jakiejś planszy i daje losowy bonus. Tak twórcy zaczęli dodawać coraz więcej atrakcji, by nie zarzucono im wtórności. Rzecz jasna nadmiar atrakcji oddala grę od pierwowzoru i z kolei mówi się, że to już nie ta sama gra co kiedyś. Niestety - nieuchronny los sequeli, a przecież nikt nie daruje braku kolejnych części ulubionej serii.

Poradnik:
Słabości bossów:
Skullman < Dustman
Toadman < Drillman (to jest absolutnie najsłabszy boss w historii więc sam Rockman wystarczy)
Brightman < Toadman
Drillman < Diveman
Diveman < Skullman

Pharaohman < Brightman
Ringman < Pharaohman
Dustman < Ringman
Zamek Dr. Cossacka
1 boss < Pharaohman

2 boss < Dustman
3 boss < Ringman
Dr.Cossack < Drillman

Zamek Willego

1 boss < Ringman

2 boss < Ringman

Willy < Ringman

Willy 2 < Drillman

Willy 3 < Pharoahman (naładowany)

Rockman 5 - Blues No Wana!

Ta część jest już moim zdaniem dużo mniej udana. Muzyka jest nie za specjalna i bossowie jacyś mało klimatyczni. Ma się wrażenie, że to wszystko już było (wtórność;-). Przeciwnicy w poszczególnych planszach są powtarzalni przez co poziomy są niewyraziste i tracą na klimacie. W niektórych za to są całkiem ciekawe nowe rozwiązania, co delikatnie poprawia niesmak pozostawiony przez całokształt. Z nowości dodano nowego pomagiera - ptaszka imieniem Beat, którego zdobywamy po zebraniu liter R-O-C-K-M-A-N i cyfry 5. Poprawiono również błąd "spadania z drabiny" , o którym pisałem przy okazji pierwszej części. Ogólnie nie zachwyca, ale ujdzie w tłoku. Trzeba nadmienić, że część piąta jest również dotknięta brakiem nostalgii, gdyż poznałem ją długo po tym jak "wyrosłem" z Pegasusa. Potem się okazało, że wcale nie wyrosłem tylko dałem mu dłużej odpocząć.

Poradnik

Słabości bossów:

Starman < Waveman

Chargeman < Stoneman (trafienie czegokolwiek jego mocą jest trudniejsze od przejścia Battletoads także przyjdzie nam go raczej przejść "busterem")

Napalmman < Crystalman

Waveman < Chargeman

Gravityman < Starman

Gyroman < Gravityman

Stoneman < Napalmman (jest on równie potężny co Toadman więc zalecam pokonanie go na początku gry)

Crystalman < Gyroman

Zamek "Protomana"

1 boss < Waveman

2 boss < Crystalman

3 boss < Gyroman

4 boss < Beat

Zamek Willego

1 boss < Crystalman

2 boss < Gyroman

Willy < Rockman
Willy 2 < Rockman

Willy 3 < Beat

Rockman 6 - Shijou Saidai no Tatakai !!
Jako dziecko miało się bzika na punkcie wszelkiego rodzaju Manów. Superman, Batman, Spiderman, a później nawet Wojciech Mann. Nie zauważyłem chyba przez to absurdalności wymyślanych przez Capcom przeciwników. Część szóstą również poznałem dawno kończąc 18 lat i tu właśnie najmocniej uderzyła mnie głupota nazewnictwa Robot-Masterów. Yamatoman? Knightman? Centaurman? No kurna człowiek centaur?! Czyli to jest w połowie połczłowiek-półkoń w połowie człowiek? Jeśli to ma jakikolwiek sens. Człowiek rycerz? No tak bo przecież zwykle rycerzami były pingwiny nie ludzie, więc tak, człowiek rycerz jak najbardziej trzyma się kupy. Chociaż przecież tak samo można by się przyczepić do Pharaohmana z "czwórki", ale wtedy działało dzieciństwo i nie dostrzegałem tego. Tak przy okazji powiem, że Knightman był bodajże zwycięską nazwą w konkursie zorganizowanym przez Capcom.
Poza tym zrezygnowano z psów. To znaczy niby są ale nie w swojej naturalnej formie, a przybierają postać specjalnej zbroi (jedna do latania, druga do potężnego ciosu piąchą). Z jednej strony rzekomy policzek dla klimatu z drugiej dobre rozwiązanie, ponieważ owe zbroje mają samoodnawialną energię co pozwala uniknąć sytuacji omawianej przy okazji Rockmana 2. Ponadto, może śladami Metroida, ale to chyba zbyt daleko posunięte przypuszczenie, zastosowano po raz pierwszy backtracking. Otóż do niektórych plansz, po zdobyciu odpowiedniej mocy, należało wrócić aby wycisnąć z nich wszystkie soki. Ten sam patent wykorzystano później w Megamanie X na SNES ale to już zupełnie inna historia. Podsumowując - jest to moim zdaniem najbardziej rozbudowana z części co czyni ją całkiem ciekawą i wartą uwagi ale nieklimatyczną. Muszę się za nią w końcu wziąć na poważnie i przejść.
Poradnik:
Słabości robotów:
Flameman < Rockman/Windman
Blizzardman < Flameman
Plantman < Blizzardman
Yamatoman < Tomahawkman
Tomhawkman < Plantman
Centaurman < Knightman (ale to najprostszy boss także polecam na początek)
Knightman < Yamatoman
Windman < Centaurman
Zamek Mr X
1 boss < Flameman
2 boss < Tomahawkman
3 boss < Blizzardman
Mr X < Flameman
Zamek Willego
1 boss < Yamatoman
2 boss < Windman
Dr Willy < Rockman
Dr Willy 2 < Knghtman/Tomahawkman (z Tommahawkiem lepiej poczekać do ostatniej walki)
Dr Willy 3 < Tomahawkman/Knightman

To tyle ode mnie odnośnie Rockmana. Mam nadzieję, że nieco przybliżyłem fenomen tej gry. Dla mnie seria ta zawsze będzie kwintesencją platformówki. Trudne i kreatywne poziomy, dynamiczne i czułe sterowanie, dające pełną kontrolę nad protagonistą, a ponad wszystko przedrostek "man" w nazwie i przejmowanie mocy przeciwnika. Ograniczyłem się tylko do pierwszych sześciu tytułów z NESa gdyż one są mi najbliższe. Za malucha nikt nie słyszał o SNESie, a na PSX Megaman przepadł w morzu dużo lepszych gier więc na ten okres seria przycichła. Mam zamiar nadrobić straty ale to za jakiś czas ...

Na koniec jeszcze, stworzony przez Ucznia Czarnoksiężnika, kawałek Świata Megamana (World of Megaman).

GRIM FANDANGO

2010-03-01T03:00:00.000+01:00

La fábula - fabuła

Wedle wierzeń starożytnych Azteków, o losie duszy decyduje to, w jaki sposób człowiek umarł. Wojownicy polegli w walce trafiają wprost do boga słońca – ostatecznego miejsca spoczynku. To samo czeka kobiety, które umarły podczas porodu. Jednakże pozostali umarli muszą przebyć długą i bardzo trudną drogę, zanim osiągną ostateczne miejsce spoczynku, o ile w ogóle im się to uda...

"...Przerażający? Ja? Przecież jestem twoim przyjacielem! Nazywam się Manny Calavera i jestem twoim nowym agentem od podróży…”

W tym miejscu warto przedstawić naszego głównego bohatera – Manny’ego. Manny Calavera nie żyje. Tak jak wszyscy w świecie zmarłych. Manny'emu nie jest jednak pisana podróż do lepszego miejsca - najpierw musi odpokutować za złe uczynki, które popełnił za życia. I właśnie dlatego Manny pracuje jako zawodowy ponury żniwiarz. Każdego dnia wkłada buty na wysokich koturnach, narzuca czarny, zniszczony płaszcz na swój elegancki, dobrze skrojony garnitur, bierze swoją ulubioną składaną kosę (lubi ją trzymać tam, gdzie kiedyś miał serce) i wyrusza na spotkanie ze świeżo umarłymi klientami.

Praca Manny’ego nie jest skomplikowana – przeprowadza umarlaków ze świata żywych do swojego biura w świecie zmarłych, sprawdza ich kartotekę w komputerze i przedstawia optymalną ofertę podróży ich (nie)życia. Porządne trupy mogą wyruszyć dalej w nowiutkim sportowym samochodzie, mogą udać się w niezapomniany rejs statkiem, a jeśli naprawdę zasłużą, mogą otrzymać bilet na słynną "Dziewiątkę" - superszybki pociąg mknący wprost do dziewiątego poziomu zaświatów. Niestety, większość klientów musi się zadowolić mniej luksusową, pieszą wędrówką z kompasem i kijem.

„…Miłość? Miłość jest dla żywych. Ona jest mi potrzebna tylko do jednego… jest moim biletem na wydostanie się z tej dziury…”

Manny nigdy by pewnie nie zauważył, że coś jest nie tak, gdyby nie pewna kobieta... Gdy w drzwiach jego biura zjawiła się Meche, Manny wiedział, że to ta jedyna. Ta, która zapewni mu wreszcie bilet do lepszego świata. Piękna, mądra, dobra - chodzący ideał. Taka damulka na pewno zasługuje na "Dziewiątkę", prawda ? Nic tylko przedstawić ofertę… Niestety, komputer mówi co innego, i tak biedna Meche będzie potrzebowała pary dobrych butów do chodzenia po bezkresach zaświatów... Czas się pożegnać. Na zawsze. W tym momencie Manny już wie, że coś tu nie gra. Dlaczego porządni umarli muszą iść do celu piechotą, a najlepsze bilety przypadają tylko nadzianym gościom ? Czuć tu brudny interes i brudne paluchy jakiejś grubszej ryby, i tylko senior Calavera może rozwikłać tę zagadkę.

Nie będzie to łatwe ani przyjemne. Na naszego bohatera czekają liczne i niebezpieczne przygody, okrutnie parszywe i cyniczne łotry, takie jak Domino Hurley, oraz brudne oprychy z niejakim Hecorem LeMansem – grubą rybą - na czele. Po stronie prawdy znajdzie się jednak kilku sprzymierzeńców, w tym demon prędkości (dosłownie) – nieoceniony Glottis, rewolucjonista Salvador Limones (zbawiciel cytryn ?), hiperaktywna szatniarka Lupe (moja ulubiona postać, zaraz po Mannym) oraz piękna i niebezpieczna Olivia. Czas więc rozpocząć naszą ostatnią podróż. Czy Manny dowie się, kto i dlaczego niesprawiedliwie rozporządza biletami ? Czy uda mu się odnaleźć i uratować Meche ? I w końcu, czy dane mu będzie zaznać wiecznego spokoju na końcu torów słynnej "Dziewiątki" ? Tego już nie zdradzę. To trzeba sprawdzić samemu grając w Grim Fandango. A więc vamonos ! Przystąpmy wreszcie do tańca !

Parte técnica - strona techniczna

Grim Fandango ukazała się w 1998 roku i była pierwszą trójwymiarową przygotówką stworzoną przez firmę LucasArts. Jej ojcem jest Tim Shafer, współtwórca takich przebojów jak seria Monkey Island i Full Throttle. Mimo że gry 3D stawiały w tamtych latach dopiero swoje pierwsze kroki, strona graficzna GF nawet dzisiaj robi naprawdę niezłe wrażenie. Nie przeszkadza wcale lekka kanciastość postaci, które dzięki temu robią jeszcze bardziej komiczne, karykaturalne wręcz wrażenie. Nie znam się na technikaliach tak jak szanowny Czarny Ivo, powiem wiec tylko, że wszystko jest cacy, poziomy są ładne, czasem kolorowe, czasem ponure, lokacje są różnorodne i bardzo rozbudowane (czasami do przesady – przechadzka z jednego miejsca do następnego trwa nieraz kilka długich minut), a design postaci stoi na najwyższym poziomie. Wszyscy bohaterowie (oprócz demonów oczywiście) to zmarli ludzie (nie licząc zmarłych zwierząt oczywiście) a ich wygląd wzorowany jest na tradycyjnych meksykańskich figurkach Calacas, symbolizujących właśnie śmierć, ale w raczej radosnej wersji, a których korzenie sięgają tradycji azteckich.

Grim Fandango jest unikatową grą, jeśli chodzi o klimat. Utrzymana jest wszak w realiach meksykańskiego dnia zmarłych (El Día de los muertos) wymieszanych z elementami klasyki film noir. Niektóre sytuacje z gry są jakby żywcem zaczerpnięte z Casablanki i Sokoła Maltańskiego, a sam Manny Calavera bardzo przypomina postacie grane w tych filmach przez Humphreya Bogarta. Tak jak oni, wpada w coraz to nowe tarapaty i tak jak oni, nie może się opędzić od pięknych i niebezpiecznych kobiet.

Pewnym szokiem dla gracza wychowanego na przygodówkach może być sposób sterowania. Nie dość, że twórcy zrezygnowali z typowego dla gier LucasArts menu (tak jak w Monkey Island i Full Throttle- klikając prawym przyciskiem myszy wywoływało się menu z czynnościami, takimi jak: patrz, jedz, podnieś, uderz itp), to jeszcze zastąpili stare-dobre „point’n’click”, całkowitym sterowaniem klawiaturą. Ten z pozoru kontrowersyjny zabieg, podniósł jednak, w pozytywnym znaczeniu, trudność gry (aby sprawdzić, czy danej rzeczy da się użyć, trzeba do niej podejść i pozwolić Manny’emu skierować na nią oczodoły), a ponadto wprowadziła bardzo dużo swobody do rozgrywki – nie musimy się wcale poruszać po ustalonym przez programistów torze.

A teraz to, co jest dla mnie szczególnie istotne – udźwiękowienie gry. Oczywiście muzyka jest wspaniała – latynoskie rytmy, przy których aż chce się umieć tańczyć fandango :P. Ale największym smaczkiem gry jest jej dubbing. Będąc wielkim miłośnikiem filmów animowanych, stwierdzam z całym przekonaniem, iż Grim Fandango jest jedną z najlepiej, jeśli nie najlepiej zdubbingowaną grą w historii. Moim skromnym zdaniem przebija w tej dziedzinie nawet pierwszą część Broken Sword. W roli Mannego Calavery występuje znany aktor kubańskiego pochodzenia, Tony Plana, który swoją postać odgrywa brawurowo. Pozostali aktorzy również stanęli na wysokości zadania, a zwłaszcza Alan Blumenfeld dubbingujący komicznego demona Glottisa (rozbrajające są zwłaszcza sceny z pijanym Glottisem obstawiającym gonitwy kotów), oraz Teri Ivens jako moja ulubiona szatniarka Lupe.

Grim Fandango nie ma w zasadzie słabych stron, nie licząc wspomnianych wyżej, czasami zbyt rozległych map, oraz bardzo wysokiego poziomu trudności. Tak naprawdę, największym i być może tak naprawdę jedynym minusem przygód Manny’ego Calavery jest… brak ich kontynuacji w postaci drugiej części gry. No cóż, może jeszcze doczekamy się Grim Fandango 2 – przecież nadzieja umiera ostatnia, a umarli nie umierają, bo już nie żyją (chyba żeby liczyć życie w zaświatach) A zanim ja sam zapętlę się zupełnie w tym absurdalnym zdaniu, powiem adios amigos.

Bez absurdalnego podpisu

Zamek Wania

AVATAR 3D : słów kilka o fabule

2010-02-28T22:35:00.000+01:00

Jakiś czas temu do kin wszedł film Jamesa Camerona, zatytułowany "Avatar". Wszyscy zachwycili się efektami specjalnymi, szczególnie widonymi w kinach 3D. Mało mówiło się jednak o fabule, która uważana jest przez wielu za płytką i stworzoną ze znanych elementów z innych filmów. Ja się z tym nie zgadzam ;). Fabuła jest rozbudowana, głęboka i swoją narracją przypomina Pocahontas. Właściwie, gdyby nie drobne szczegóły, ten film mógłby być uznany za kolejną ekranizację tej opowieści. Popatrzcie zresztą sami:

kliknij aby powiększyć

Jednak pomijając to, wiele osób pyta się mnie "ale jak wrażenia? Jak film?" . O wrażeniach wyrażam się pozytywnie, gdyż dzięki tym wtopionym milionom w efekty 3d, film jest efektowny, efektywny i efekciarski. Z kolei zaś co tyczy się fabuły staram się ją opisać bez zdradzania zbytnio jej treści (uruchamiając ciąg luźnych skojarzeń z innymi dziełami)

Wygląda to mniej więcej tak:

Młody Terminator, jako ostatni samuraj, po śmierci swojego brata t-1000, dla którego straciłby głowę (a w tym wypadku nogi) postanawia dalej terminowac w wojsku .Przylatuje na planetę Konserwa z Pandory. Tam poznaje okrutnego Gargamela i Generała Basona, którzy chcą (zgadliście) przejąć kontrolę nad całą planetą. POtrzebne są im świecące kamyczki wydobywane spod ziemi. Niestety, największe złoża leżą pod wioską smerfów otoczoną przez lasy bagniska i geje..

Terminator dołacza do ekipy badawczej doktor Ripley, która od dłuższego czasu stara się dogadać z Obcymi. Używa do tego celu sztucznie wychodowanych ciał z dna ludzkiego i obcych. Sterować nimi można za pomocą kabiny solarium, egzorcyzmów i postawionego na serwerze matrixa. Terminator postanawia nawiedzić planetę nawiedzając ciało obcego. Podczas tańca z wilkami, spotyka Pocahontas, która zaprowadza go do wioski smerfów. Tam poznaje jej matkę księżniczkę mononoke ,która ma nadzieję, że jak pokaże mu wszystkie sekrety i obyczaje smerfów, to ta uzyskana przewaga wiedzy spowoduje zaprzestanie walk ze strony "ludzi spadających z niebia". Terminator dowiaduje się, że każdy szanujący się wojownik (kobieta i mężczyzna) musi posiadac dużego ptaka, z którym będzie związany do końca życia. Pocahontas pokazuje mu też Gaje - drzewo, które zdalnie steruje planetą. Posiada ono zagajnik nitek, dzięki którym wszyscy ,po zaplątaniu w nie włosów, mogą przesłuchać najnowszej płyty Kory. Terminator stwierdza, że jest tak dobra, że trzeba powstrzymać "Ziamianów" przed zniszczeniem taśmy - matki. Niestety, Generał Bason zabiera kalekiego Terminatora na przesłuchanie, gdzie "bohater", bojąc się o swoje lukrowane guziczki, zdradza czuły punkt G smerfów. Gargamel, porozumiewawszy sie z Basonem, nakazuje zniszczenie dużego drzewka Bonsai. Ripley czując zaś, że robi sie za goraco, zwija interes i przenosi solarium na bardziek dochodowe miejsce czyli na zbocze latających Doniczek, w których woda wycieka po bokach, aby w magiczny sposób wracać z powrotem. Stamtąd Terminator stara sie ostrzec smerfy, że się trochę wygadał, ale Bason robi PEW PEW PEW TRATATA Bzium buch Trach ze swojego latajacego tytanica i smerfy tracą zaufanie do Terminatora. Po rozwaleniu drzewa , cała planeta zostaje podbita. Cała? Nie ! Maleńka wioska strzeżona przez cztery obozy wciąż opiera sie sile najedźcy . Terminator powraca do wioski, pokazując teraz, że ma większego ptaka i dłuższą grzywę, co daje mu przywódctwo. Udaje mu się przekonać różne klany i łaczy siły jako kapitan planeta. Dochodzi do drugiego starcia miedzy Ziemniamniami i smerfami, gdzie tym razem smerfom pomaga król lew i zwierzeta z Madagaskaru. Terminator zatapia tytanica, na co Generał Bison wytacza swojego warhamera 40,000 ale ma "mecha" i ginie od strzałów z łuku. Jednak przed śmiercią rozwala solarium, powodując u terminatora nierównomierną opaleniznę i dzień zaduszny. Pocahontas ratuje jednak małego ziemniaka, podpina go do matrixia i przerabia na smerfa.

I wszyscy żyją dłuuugo i szczęśliwie.

PEW ! PEW ! PEW !...

Wszystkie zamieszczone powyżej zdjęcia pochodzą z internetu. Tekst Avatar i Pocahontas w oryginale stworzył Matt Bateman (ubiegł mnie chłop.) Tłumaczenie i "smaczki" i inne bzdury moje.

Krótka Mini Recenzja Okularów Pro Ana 3D

2010-02-28T22:05:00.000+01:00

Filmy z efektem trzeciego wymiaru pojawiły sie już w latach 50. Jednak od 2004 roku kiedy kina IMAX zaczeły stawiać na pełnowymiarowe produkcje, zwiększając czas filmów, technika trójwymiarowa znowu zdobyła zainteresowanie. Najnowszy film AVATAR sprawił, że już w niedługim czasie rynek zaleje masa nowych fimów 3D, a także telewizorów zdolnych wyświetlać obraz polaryzacyjny dla nowej technologii wideo. * Niestety, narazie koszt takiego domowego kina będzie zbyt wysoki.

Jednak niewiele osób wie, że najnowsze filmy w technice 3D są wydawane też na DVD i Bluray, ale w starszej metodzie anaglifu. Jest to klasyczny sposób wyświetlania obrazu, polegający na zabarwianiu szkieł dwoma kolorami: częściej czerwono- niebieskim, choć pojawiaja się inne wariacje: fiolet-zółty, niebieski-żółty. Efekt 3d uzyskuje się przez nałożenie specjalnych okularów z odpowiednią kolorystyką szkieł: czerwone dla lewego oka i niebieskie dla prawego. Zaciemnienie przez kolor odpowiednich elementów obrazu dla kazdego oka sprawia ,że oznaczony fragment obrazu zdaje się być bliżej/dalej od tła powodując jego głębie.

Wadą takiego rozwiązania w stosunku do technologi stosowanych w IMAX, jest gorsze odwzorowanie kolorów, często widoczne przebarwienia na konturach a także "duchy" czyli powielenie postaci. Moim zdaniem większość tych wad spowodowana jest .. kartonowymi okularami. Proste, często dodawane do pudełka z filmem ,najcześciej są niskiej jakości. Kolorystyka i tonacja szkieł (a raczej folii) nie zawsze bywa dopasowana do standardów (ciemniejszy/jaśniejszy odcień koloru). Na rynku jednak pojawiają się nowe, plastikowe okulary. Wygodniejsze, lepsze jakościowo, mają za zadanie lepiej odwzorować efekt. Ale czy tak jest naprawdę?

Dzisiaj przyjrzymy się okularom Pro-Ana 3D firmy 3dstereo. Jest to najnowszy, flagowy model tej firmy, reklamowany jako najlepiej dopasowane, pod względem kolorystyki szkła do najnowszych produkcji. Do testów zostanie użyty film Express Polarny 3D w najwyższej dostępnej obecnie rozdzielczości 1080p. Seans odbył się na 42" Telewizorze LG FULL HD.

Przejdźmy zatem do wrażeń i krótkiego testu.

Na początek najważniejsza rzecz : Cena .

Okulary można zakupić wyłącznie w Stanach przez oficjalny sklep, amazon.com lub na oficjalnym profilu ebay. Cena kształtuje się w granicach od 6$ - 8,50$ za sztukę. Moją pare zakupiłem na ebay.com za 6,50$. Należy pamiętać , że w przypadku takich zakupów, o doliczeniu kosztów przesyłki, które (uwaga!) mogą się wachać między 0$ -6$ . Czas oczekiwania na przesyłkę to średnio 14-20 dni roboczych.

Jakość wykonania

Okulary wykonane są z twardego, ciemnego plastiku. Szkła są duże i opływowe. Nie ma problemu z założeniem ich na zwykłe okulary, w przypadku osób z wadą wzroku. Pierwszą, charakterystyczną cechą szkieł jest to, że kolory nie są jednolite. W przypadku niebieskiego, pod światłem widać, że zmienia się delikatnie na niebiesko zielony. Czerwień zaś połączona została z domieszką fioletu. Okulary są lekkie, zaopatrzone w "noski", dzięki którym lepiej przylegają do twarzy.

Wrażenia

Za pierwszym razem puściłem film za dnia. I tu mocne rozczarowanie. Efekt owszem w paru momentach dostrzegalny, ale kolor czerwony z lewego oka za silny. Obraz niewyraźny, nie lepszy od kartonowych odpowiedników. Druga próba , odbyła się wieczorem w całkowicie ciemnym pokoju. Telewizor miał zmniejszoną jaśnośc na rzecz zwiększego contrastu. I tu zaskoczenie, okulary sprawowały się lepiej niż dobrze. Początkowo , po założeniu , odniosłem wrażenie, że widzę tylko jednym, prawym okiem (lewe czerwone szkło , wydawało się całkowicie czarne). Po krótkiej chwili przyzwyczajenia się do okularów, uczucie znikneło. Obraz rzeczywiście jest o wiele wyraźniejszy od okularow kartonowych. Kolory nie są tak wyblakłe. Efekt przesunięcia obrazu (ducha) jest praktycznie niedostrzegalny. ( Oprócz jednego, dwóch przypadków w filmie). Wydaje się, że zasługa tak dobrego obrazu spowodowane jest , właśnie odpowiednim zabarwieniem szkieł. Na poniższych zrzutach z filmu można zauważyć, że kontury są bardziej czerwono - zielone niż niebieskie. Standardowe kartonowe okulary nieradzą sobie z tym, podczas gdy pro ana 3d świetnie "zakrywa" ten odcień zielonego. Obejrzałem ponad 2 godziny filmu bez jakiegokolwiek zmęczenia wzroku ani dyskomfortu, co wydaje się też dużym plusem w porównaniu do kartonowych odpowiedników.

scena z "dziurkowanym" biletem

Cyfrowy Tom Hanks jako konduktor Expresu Polarnego

Widać wyraźnie , że czerwony jest jasny (prawie różowy), a niebieski wpada w odcień zielonego.

Anagliph pro Ana 3d a IMAX 3D

Nie ulega wątpliwości, że efekt uzyskany prze te okulary jest gorszy niż w IMAX-ie. Tu efektu głębi nie zobaczymy odrazu: wzrok powoli przyzwyczaja się, co trwa dłuższą chwilę. Jednak w odróżnieniu od wchodzącego niedługo systemu 3D w telewizorach, jest to zdecydowanie tańsza alternatywa. W moim odczuciu efekt uzyskany przez te okulary to 70% -80% tego co uzyskamy w IMAX-ie (nie licząć większego ekranu i nagłośnienia) co za cenę nie przekraczającą 25 zł, jest warte polecenia.

Porównanie technologi: kartnowe okulary oraz ich nowsza plastikowa wersja

* Tak, tak ! Okulary "pożyczone" z Kina nie zadziałają na zwyklym telewizorze.

Arachidowa Zagadka

2010-02-28T21:48:00.000+01:00

Są wszędzie. Wiesz o tym doskonale, ale tego nie zauważasz. To orzechy arachidowe. Ich "szczątkowe ilości", można znaleść w niemal każdym produkcie, nawet mleku. Dlaczego tak się dzieje? Początkowo próbowałem dociec tematu podchodząc pod kątem chemicznym ": ok 45% oleju z orzechów arachidowych zawiera kwas linolowy. (kwas typu omega 6), który jest używany do produkcji mydła. Wiadomo, że w starożytnym Egipcie używano mleka do kąpieli, więc śladowe ilości orzecha arachidowego były by pochodną mydła.No dobrze, ale taka naciągana odpowiedź nie wyjaśnia jego obecności chociażby w.. gorzkiej czekoladzie z kawałkami bananów. Krótka podróż po forach, gdzie w połowie spotykałem się z odpowiedziami "poszukaj w google" "google twoim przyjacielem" (zabawne, bo trafiałem na te strony właśnie przez wujka googla - paradoks ?), wreszcie pojawiło się sensowne rozwiązanie.

Okazuje się, że łupiny orzecha arachidowego używane są do przeczyszczania pozostałości różych produktów z maszyn oraz taśm produkcyjnych. Ponadto orzechy arachidowe są silnym alergenem (bardzo dużo ludzi na świecie jest na nie uczulonych) i wymogiem na zachodzie jest podanie informacji na produkcie "ostrzeżenie dla alergików: może zawierać śladowe ilości orzecha arachidowego". U nas, z niewiadomych przyczyn, jest usuwany tekst ostrzeżenia, przez co powoduje to zabawne sytuacje .np. na orzechach nerkowca z Biedronki (sklepu), możemy przeczytać na opakowaniu ,że "zawierają śladowe ilości orzechów". I tu moje poszukiwania (i post) mogły się już zakończyć, ale ponieważ należę do znanych, wybitnych polskich absurdalistów ;) zadzwonił do mnie telefon...

"Nie po raz 5 pani mówię, że nie chcę zmieniać taryfy, kupować nowego telefonu , ani nie potrzebuję dodatkowych minut w doładowaniu, skoro mam abonament !" - wykrzyknąłem i rzuciłem słuchawką ( którą była komórka, a że nie ma przewodu, poleciała znacznie dalej niż myślalem). Krótka chwila na przejrzenie poczty: "jesteś naszym 666 szcześliwcem, który wygrał wycieczkę na Hel wycieczkisatana.pl", "Powiększymy ci WSZYSTKO oprócz portfela" i "Wiem o orzechach ! Spotkajmy się w kawiarni niespodzianka". Ostatnia wiadomość zaciekawiła mnie na tyle, że pojechałem pod wyznaczony adres. Tam jak się okazało, poznałem chińskiego imigranta Okaeri Nasai, dawnego pracownika sieci sklepów spożywczych "Żabka w betonie", (którego ze względu na prośbe o zachowanie anonimowości, nazwiemy dalej panem Orzechem.)

Pan Orzech wyglądał na mocno zakłopotanego. "widziałem twoje posty na forum. Wiem ,że chcesz się dowiedzieć prawdy, ale oni ci tego nie powiedzą !" . Drżącymi rękami wyciągnął papierosa. Zapalił i wydobywszy kłęby dymu, powiedział "no dobra, nie mamy dużo czasu, obserwują mnie. Myślisz ,że taśmy produkcyjne czyści się łupiną z orzechów? To zaledwie pół prawdy". "A jaka jest drugą?" Zapytałem. Pan Orzech usiadłwszy wygodnie, z uśmiechem powiedział "..bo same produkty są zrobione z orzechów." Po krótkiej chwili zaczął "widzisz, zanim zacząłem się ukrywać i pracować w tym podrzędnym sklepiku byłem attache do spraw żywieniowych dla rządu Chińskiego. W latach 70 XX wieku, kiedy efekt cieplarniany okazał się realnym zagrożeniem, okazało się, że ma wielki wpływ na wielkość produkcji żywności na świecie. Rośliny i warzywa usychały z powodu ciepła. Jedynymi roślinami, które wytrzymywały zmianę pogody były orzechy arachidowe i ryż. Na spotkaniu państw ustalono, że ta informacja nie dotrze do wiadomości publicznej, a niedostatek produkcji zostanie zastąpiony odpowiednikami z tych roślin. Rząd Chiński poradził sobie z problemem doskonaląc technikę robienia z ryżu dosłownie wszystkiego : sake, sushi, talerzy ryżowych, a nawet ścian i dachów mieszkań! Amerykanie nie byli gorsi i już w niedługim czasie zaczęli robić z orzechów produkty przypominające mleko, czekoladę, a nawet cukier" "No to czysty absurd!" - powiedziałem. Pan Orzech ponownie się uśmiechnął. Kiedy kelnerka przyniosła mu herbatę ryżową, wskazał na torebkę z cukrem "A jaki jest skład cukru z tego opakowania?". "Moment.. cukier waniliowy. Skład: cukier, wanilia, śladowe ilości orzec.. o rety kotlety !" "Tak" - powiedział ze spokojem pan Orzech i popijając herbatę dodał: "to ich znak rozpoznawczy". "Co się teraz stanie?" Spytałem zszokowany. "Wojna." - powiedział z powagą. "Nasz wywiad poinformował nas, że Amerykanom wreszcie udało się wyprodukować z orzechów.. ryż! Niedługo serie podróbek zaleją nasz rynek. Ryż "made in USA" nie może przekroczyć granicy chińskiego muru! uu... " . Skóra pana Orzecha zrobiła się nagle bardziej pomarszczona i żółtawa niż zwykle. "Ta.. herbata..śladowe ilości orzecha.. jestem uczulony.." odwrócił kubek, na którym dnie wyrysowana była flaga Stanów Zjednoczonych "kelnerka !" .Odwróciłem się, ale już jej nie było. "Uciekła! Ale nie szkodzi.." - powiedział. "Zostało mało czasu.. idź i przekaż wiadomość na blogu. Tajemnica orzechów arachidowych musi zostać odkryta" . "Ale co się stanie z tobą?" - zapytałem. "nie przejmuj się mną ! Idź !"

Koniec.

Pismo obrazkowe

2010-02-28T21:29:00.000+01:00

Ostatnio sieć telewizji kablowej poprosiła mojego Ojca o wpisanie nowego hasła , w związku ze zmianą interfejsu webowego abonenta na "nowocześniejszy i bardziej przyjazny". (czyli jak zwykle zmiana koloru tła z niebieskiego na czerwony). Operacja wydawała się prosta: proszę podać numer abonecki, następnie podać kod abonenta z umowy i na końcu proszę podać znaki z obrazka. I tu zaczeły się schody, bo każda błędna próba wpisania hasła kończyła się wygenerowaniem nowego 15 cyfrowego numeru, który trzeba było przepisać jako kod abonenta, by znów zmierzyć się z obrazkiem. Oczywiście kod zawierał wszelki zestaw znaków, od małych i dużych liter kończąc. Po kilku próbach zrezygnowany ojciec poprosił mnie - weterana wszelkiej maści forów i serwisów pobierających, o pomoc. Pierwszy rzut na obrazek i już było wiadomo: "to jest.. litera?" "które? " "No te tutaj.. B ?" "Nie chyba 8 albo .. 9 przekreślone.". Obrazek był zamazany, a litery przypominały te z recept od lekarza.. tylko, że rozjechanych przez walec i wygiętych pod kątem 45 stopni.

Niestety hasło "Bl2kz", okazało się niepoprawne. Oznaczało to utratę wszystkich puktów i powrót do poprzedniego poziomu ,po którym komórka z zadowoleniem zrobiła "wruum wruum" przysyłając nowego 15 znakowego smsa. Przy drugiej próbie skorzytaliśmy z koła ratunkowego "telefon do przyjaciela". Po wysłuchaniu rockowego kawałka w słuchawce i wciskając ciągle "zero", system , zrezygnowany, połaczył nas wreszcie z konsultanką. Ta z uśmiechem w głosie (wzorowanym zapewnie na postaci Jokera z "Batmana") powiedziała, że prześle nam zaraz hasło. Nie minęły 2 minuty, jak dostaliśmy nowego smsa z.. nowym 15 znakowym hasłem, które już raz wpisywaliśmy. Nie poddając się, zadzwoniłem jeszcze raz. Tym razem duszenie klawisza "0" trwało o wiele krócej i męski głos zabrzmiał w słuchawce. Po wyjaśnieniu całej sytuacji i tego, że przed chwilą, koleżanka zmarnowała nam 5 minut na ponownym przepisywaniu kodu, konsultant powiedział ,że może nam pomóc i wpisać hasło za nas. Po podaniu hasła i potwierdzeniu ,że dla nas jest ok, głos konsultanta nagle zamilk. Po paru minutach ciszy, spytałem się czy coś się stalo . "Nie wszystko w porządku.. "hmm właśnie generuje mi nowy obrazek". "Nowy?" - spytałem z przekorą. Konsultant widać już zakłopotany, powiedział: "no widzi pan bo .. właśnie.. cholera znowu źle.. przepraszam bardzo pana. mamy.. problemy.. techniczne. Tak. Już przesyłam to działowi.. technicznemu, niedługo hasło powinno działać". I faktycznie, następnego dnia hasło zadziałało. Widocznie chłopaki z działu technicznego dużo obrazków oglądają ,bo udało im się złamać kod.

P.S

Co ciekawe, pare dni później kosultant zadzwonił ponownie z prośbą, czy "jesteśmy przy komputerze i moglibyśmy z nim potestować chwilę" . Potestować to ja mogę wycieczkę na Karaiby lub luksusowe auto, a nie za darmo klepać kody , bo komuś skrypt nie wyszedł jak trzeba.

Ludzie to mają tupet.

Actimele z Danona

2010-02-28T21:23:00.000+01:00

Actimel Danona i gwarancja odporności na zimę. Głupota i slogan reklamowy, w który ..uwierzyłem. Od września poprzedniego roku do niedawna byłem nałogowym pijakiem ich wynalazku. Co ciekawe działał. I nie miału to nic wspólnego z zespołem muzycznym PLACEBO. Wiele przez ten czas chorowało , parchało kichało i kaszlało na mnie w ciepłych pomieszczeniach, a mimo to dawałem sobie radę. Fakt, że w momencie kiedy mielismy temperatury zblizone do -20 stopni "na chwile " odstawiłem napój, przez co moje tygodniowe śniadanie wzbogacone zostało o witamine C, rutinoskorbin, a-katar, cholinex i fervex, ale to się nie liczy ! Zwątpiłem w cuda actimela i byla to moja wina!

Poniżej, przeróbka reklamy Danona, którą zrobiłem jakiś czas temu :)

A tu znajdziecie oryginalną wersję reklamy.

Twardziele walczą solo - Power Blade 2

2010-02-28T15:11:00.000+01:00

Tytuł : Power Blade 2

Platforma : Nintendo Entertainment System

Wydawca : Taito
Typ : RAAAAAA !! z bumerangiem w łapie

Power Blade 2, to kolejna odsłona „przygód” Novy, umięśnionego super komandosa, do złudzenia przypominającego Duke Nukem’a w kostiumie Johnnego Bravo. Tym razem naszym zadaniem jest zniszczenie fabryki śmiercionośnych cyborgów, zagrażających bezpieczeństwu Stanów Zjednoczonych. Uzbrojeni więc jedynie w stalowy bumerang, okulary przeciwsłoneczne i dużą dawkę testosteronu, ruszamy na ratunek Ojczyźnie.

Z początku może nam się wydawać, że Power Blade 2 to niemal wierna kopia swego pierwowzoru. I jest w tym sporo prawdy, aaaale nie do końca. Część druga jednakże znacznie różni się od pierwszej i są to zmiany zdecydowanie „na plus”. Nadal jest to platformowa gra akcji, której celem jest sianie jak największego zniszczenia, wyciągnięto jednak wnioski z błędów popełnionych w „jedynce”. Pozbyto się najbardziej irytujących elementów, takich jak ukryte w absurdalnych miejscach karty dostępowe (a właściwie ukryci ludzie, którzy byli w posiadaniu tychże kart, co nadawało sytuacji jeszcze większego wrażenia absurdu), pozostawiając jedynie to, co najlepsze.

Jak już wspomniałem, naszą główną bronią jest … bumerang. Może nie wydawać się to dobrym rozwiązaniem, aby na walkę z setkami morderczych robotów, nie zabrać nawet noża, ale w rękach Novy, nawet zakrzywiony kawał blachy staje się narzędziem masowej destrukcji. Nasz bumerang daje się usprawnić, tak więc możemy zwiększyć jego prędkość i zasięg, co w bardzo wielu przypadkach jest wręcz wymagane. Jednak na tym nie koniec. Na każdej planszy znajdziemy dwóch głównych przeciwników. Pokonanie drugiego kończy planszę, natomiast po zniszczeniu pierwszego otrzymujemy jeden z czterech kombinezonów, każdy dający nam unikalną umiejętność, przydatną w dalszych etapach rozgrywki. I to właściwie tyle, niszczymy roboty, zdobywamy kombinezony, które pozwalają nam zniszczyć jeszcze większą ilość robotów. Prosty i przyjemny schemat, który nieraz już się sprawdził, np. w serii Megaman.

Na uznanie zasługuje również techniczna strona gry. Oprawa audiowizualna jest utrzymana na bardzo wysokim poziomie (jak na możliwości oferowaną przez 8bitową konsolę rzecz jasna). Soczyste kolory i dopasowana do akcji muzyka to z całą pewnością dodatkowe atuty. Muszę jednak przyznać, że jeżeli chodzi o muzykę, ta bardziej podobała mi się w pierwszej części … może się czepiam, ale według mnie niewielki krok wstecz.

Tyle o słodzeniu, czas na wady. Nie jest ich wiele, ale gdy są .. są kosmiczne ! Zacznę od najważniejszego. To co mnie najbardziej ugodziło podczas gry to poziom trudności. Ta gra jest TRUDNA i to w złym znaczeniu tego słowa. Do dyspozycji mamy wyłącznie trzy życia i absolutny brak możliwości zdobycia kolejnych. Zginiemy trzy razy (co nie jest specjalnie trudne, zwłaszcza podczas walki z „Bossami”) i koniec gry. Do dyspozycji mamy na szczęście opcję kontynuacji i uwierzcie mi, będziecie z niej korzystać … i to często. No dobrze, ale co się stanie jeśli zginiemy tylko raz i to nie na początku, a w połowie planszy ? I tu dochodzimy do najciekawszej części. Otóż cofamy się do … tadam … początku etapu, a gdyby tego było mało, odbierana jest nam część usprawnień ! Wszyscy znamy Ninja Gaiden i legendarną wręcz walkę z finałowym demonem, oraz to co się dzieje w momencie gdy polegniemy. W przypadku Ninja Gaiden, motywowało mnie to wyłącznie do jeszcze większej ostrożności i jeszcze większych starań. Naturalnie po pewnym czasie przychodziło zmęczenie i ostatecznie po kilku kolejnych próbach, dawało się za wygraną. W Power Blade jednak, zmęczenie przychodzi bardzo szybko, a co za tym idzie również i zainteresowanie grą szybciej mija.

Innym, już nieco mniej istotnym niedociągnięciem, są zbyt długie eksplozje przeciwników. Dlaczego jest to ważne ? Ponieważ dopiero po zakończeniu wybuchu okazuje się, czy z przeciwnika coś wypadnie. W Power blade 1 nie było takiego problemu, wszystko działo się znacznie szybciej. W części drugiej, postanowiono jednak z nieznanych przyczyn wydłużyć czas agonii cyborgów co zdecydowanie da się odczuć.

Ostatnią rzeczą, która może nie tyle mnie denerwuje, co raczej śmieszy to przedmioty, które regenerują nam nasze zdrowie. Nie posiadam co prawda oryginalnej instrukcji do gry, tak więc nie wiem czym dokładnie są opisywane przeze mnie elementy, wiem natomiast co mi przypominają. Otóż z mojej obserwacji wynika, iż życie naszego bohatera zależy od … urodzinowego tortu, który spożywamy na miejscu, oraz sernika, którego możemy zachować na czarną godzinę. Naprawdę nie wiem czy taki posiłek pasuje do dwumetrowego blond aborygena ratującego kraj przed zniszczeniem.

Podsumowując powyższe. Power Blade 2 to nadal bardzo dobra pozycja. W konstrukcji podobna do Megaman’a, co powinno spodobać się fanom gier platformowych. Nie jest może oryginalna, lecz nadrabia to wykonaniem na wysokim poziomie, zarówno w kwestii audio wideo jak i grywalności. Jednak to co tę grę moim zdaniem zabija, jest zdecydowanie za wysoki poziom trudności, który bardzo szybko może zniechęcić do dalszych prób pokonania gry.

To tyle. Jeśli nie grałeś w tę grę – zagraj, oceń, może masz inne zdanie.

"Let’s torch this place and get away" i Hail to the king woah momma !