...czyli Turcja. Dawno mnie tu nie było, a to dlatego, że w odróżnieniu do mojego rutynowego trybu życia tj. grania i podziwiania mojej tzw. "trzeciej nogi", spędziłem dwutygodniowy urlop właśnie w Turcji - konkretnie w Istambule z małą odskocznią na wschód kraju w okolice granicy z Syrią. Wyjazdy są dla mnie nietypowe więc zdecydowanie nie można nazwać mnie podróżnikiem lecz są rzeczy, które poruszyły mnie na tyle, że chciałem się nimi podzielić ze światem.

Oczywiście pierwszym i najważniejszym czynnikiem jaki przykuł moją samczą uwagę było JEDZENIE, a uwierzcie mi Turcja ma mnóstwo do zaoferowania w tej kwestii. Piękne, majestatyczne, ociekające tłuszczem walce mięsa są na każdym kroku, a wąsaci Turcy radośnie cały czas drą ryja byś ich przypadkiem jakimś cudem nie przegapił. O dziwo, wbrew plotkom, jest tak samo dużo "kebabów" z kurczaka jak i z baraniny, jak nie więcej (być może ukłon w stronę turystów). Dlaczego w cudzysłowie? Bo to co my nazywamy kebabem, w Turcji jest po prostu mięsem w bułce. Podchodzimy do rumianego wąsacza i mówimy "Bir Tavuk Ekmek" czyli "Jeden Kurczak w Ekmeku" (jeden z trzech rodzajów tamtejszego chlebka) i dostajemy bułę pełną mięcha. Oprócz ekmeka, który przypomina nieco mniejszą wersję naszej bułki poznańskiej jest jeszcze dönner, będący ulepszoną wersją naszego cienkiego ciasta i w tym rozsmakowałem się najbardziej, oraz pide czyli tzw. na grubym. Kolejną znaczącą różnicą jest brak sosów. Żadnego ostry, łagodny, mieszany. Nie ujmuje to smakowi jednak sprawia, że w niektórych miejscach taki "kebab" jest po prostu suchy. Jednak gdy trafimy na prawdziwie soczyste doprawione mięcho, pomidorki i sałatkę to szkurna mistrzostwo. Najlepsze mięcho w bułce zjadłem na wschodzie w knajpie, która przypominała wylęgarnię żółtaczki i duru brzusznego. Jednak po pierwszym razie "zemsta Montezumy" nie dała o sobie znaku toteż zjadłem tam po raz kolejny i niestety za drugim razem poczułem się gorzej .... i umarłem..... Haha! Oczywiście żartuję. Gdybym umarł jak mógłbym teraz pisać ten tekst głuptasy! No więc po raz kolejny obyło się bez przygód. A posiłek był genialny i specyficzny zarazem, ponieważ była to wersja "zrób to sam". Kelner rozstawił na szarym papierze (który doskonale wszyscy wiemy, że tak naprawdę jest brązowy) talerze z poszczególnymi elementami strawy - cebula, zielenina, cytryna do wyciśnięcia, pomidory, coś jak sos ale bardziej jak salsa - bardzo ostra (tak wiem, mówiłem że nie ma sosów ale mówię to nie był do końca taki typowy sos, poza tym ten element był rzadkością), starte chilli i mięcho. A mięcho było wyjątkowe. Idealnie wypieczone, mięciutkie, ociekające soczystością i doprawione jak syn suki. Do tego dönner pokaźnych rozmiarów o konsystencji gumy arabskiej. No i samemu trzeba było napakować naleśnik farszem zwinąć i zjeść. Aaaach. Do tego obowiązkowy ayran, który towarzyszył mi niemalże przy każdym posiłku. Jest on dostępny niemalże w każdym Kebabie u nas i polecam go spróbować. Jest on dość specyficzny i nie każdemu może przypasować. Smakuje on nieco jak pitny oscypek z nutką goryczy. Dla mnie idealnie pasuje do kurczakowej uczty. No dobra to w takim razie czym jest kebab? To mielone - oczywiście odpowiednio doprawione - mięso zakładam, że z baraniny, nadziane na szpikulce i upieczone. Podane z takim samym zestawem warzyw jak w przypadku "kebaba". Jak dla mnie pierwsza klasa. Bardzo soczyste i aromatyczne. Właściwie w Turcji wszystko jest tłuste przez co takie soczyste, a wiadomo że to tłuszcz, właśnie, łączy smaki także jak najbardziej jest wskazany :) Jako ciekawostka dodam jeszcze, ze do niektórych "kebabów" do środka dodaje się frytki. Połączenie frytki + bułka może wydawać się dziwne ale jest w porządku. Jest też wersja z rybą tzw. balik ekmek.

Druga rzecz, która mnie znokautowała to "kultura" jazdy samochodem. Turcy jeżdżą jak chcą. Tam nie istnieje pojęcie zwalniania. Cały czas jedzie się ze stałą prędkością, ewentualnie się przyspiesza gdy ktoś chce się wepchnąć. Ponadto nikt nikomu nie ustępuje więc po prostu jak ktoś się wpycha musi zdążyć inaczej kraksa, a o dziwo wypadku nie widziałem tam żadnego. Jeśli myślisz, że uliczka którą idziesz jest zbyt ciasna by mógł tu wjechać samochód lepiej się obejrzyj. Za Tobą może właśnie jakiś się rozpędzać i celować prosto w Ciebie.
Poza tym wydaje mi się, że Turcy mają w sobie coś z nietoperzy bo na ulicy "widzą" inne pojazdy tylko na podstawie echolokacji. Cały czas i bez ustanku wszyscy trąbią tworząc na ulicy wielkie pole dźwiękowe, dzięki któremu pojazdy są widoczne. Masz popsuty klakson? Jesteś niewidzialny. Jesteś przechodniem? Jesteś tak samo umownym fragmentem ulicy jak pasy czy znaki pionowe. Odnośnie pieszych jeszcze. Na początku narzekałem, że przejścia są jakieś wąskie i ciężko się ustawić na wysepce. Inni też tak najwidoczniej uważali i przechodzą jak chcą, gdzie chcą niezależnie od koloru świateł i prędkości zbliżających się samochodów.

Na koniec jeszcze krótko o mentalności Turków. Dla turystów są bardzo mili i pomocni do tego stopnia, że nawet jak nie mają pojęcia jak nam pomóc to i tak zawsze wskażą jakiś kierunek, w którym mamy się udać. raz dzięki takim wskazówką utknąłem z dziewczyną, chyba na prawie godzinę, na pokaźnej pętli autobusowej, aż finalnie skorzystaliśmy z taksówki :] Ponadto są upierdliwi z zapraszaniem do swoich straganów i potrafią się z nami targować bez naszego udziału. Mogą sami z siebie zejść z 10 do 4 lir i jeszcze gonić za nami z towarem już zapakowanym ładnie w torbę. Poza tym to dobre chłopaki.